Uzasadnienie
W dniu 12 maja 2008 r. S. L. wniósł skargę o wymierzenie, w oparciu o art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 761/06. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2006 r., Nr [...], oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2006 r., Nr [...], która po wznowieniu postępowania z wniosku S. L. odmawiała nakazania M. K., E. D., L. K. i L. K. rozbiórki silosu na kiszonkę zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w H. przy ul. K. [...].
Skarżący podniósł, że w dniu 6 kwietnia 2007 r. skierował do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pismo o wydanie tytułu wykonawczego, w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki spornego obiektu, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku.
W sytuacji, gdy WINB nie podjął w tym kierunku żadnego działania, pozostając bezczynnym w sprawie, skierował w dniu 17 kwietnia 2008 r. do tego organu wezwanie do wykonania wyroku WSA w Warszawie. W sytuacji dalszej bezczynności organu uprawniony był do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że po otrzymaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydanego w sprawie VII SA/Wa 761/06, rozpoznał ponownie sprawę uwzględniając ocenę prawną i wskazania Sądu wyrażone w tym orzeczeniu. W dniu 5 stycznia 2007 r. wydał decyzję Nr [...] nakazującą rozbiórkę przedmiotowego silosu, którą po rozpatrzeniu odwołania L. K. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzją z dnia 20 lutego 2007 r., Nr [...], zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 567/07, odrzucił skargę L. K. na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Pismo skarżącego z dnia 6 kwietnia 2007 r. zostało przekazane Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, zgodnie z jego kompetencjami organu egzekucyjnego. Należy jednakże mieć na względzie, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, prowadząc odrębne postępowanie, decyzją z dnia 6 kwietnia 2007 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, odroczył rozbiórkę przedmiotowego silosu, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia 7 maja 2007 r., Nr [...]. Po uchyleniu tych decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 8 listopada 2007 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 533/07, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 14 marca 2008 r. ponownie odroczył termin przymusowej rozbiórki, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez WINB decyzją z dnia 30 kwietnia 2008 r., Nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny sprawuje kontrolę w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z obowiązującym prawem, do czego jest uprawniony w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).
Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną.
Skarżący S. L. zarzucił, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie wykonał wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2006 r., wydanego w sprawie VII SA/Wa 761/06. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lutego 2006 r., Nr [...], oraz utrzymaną przez tę decyzję w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 stycznia 2006 r., Nr [...]. Decyzje te wydane w trybie wznowieniowym orzekały o odmowie nakazania rozbiórki silosu zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w H. Uchylając powyższe decyzje Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że w decyzjach tych, organy administracji dokonały błędnej wykładni art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) i wyraził pogląd, że brak planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym posadowiono przedmiotowy obiekt oznacza, iż teren ten nie był w ogóle przeznaczony pod zabudowę.
Po otrzymaniu wyżej wymienionego wyroku z uzasadnieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpoznał sprawę i w dniu 5 stycznia 2007 r. wydał decyzję Nr [...], którą uchylił swoją decyzję z dnia 6 marca 2003 r. oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lipca 1999 r., Nr [...] i nakazał inwestorom rozbiórkę silosu zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w H. Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", przewidują, że w razie stwierdzenia niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, sąd może wymierzyć organowi grzywnę na podstawie art. 154 § 1 powołanej ustawy. Z bezczynnością organu administracji w rozumieniu art. 154 ppsa mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ po wydaniu przez sąd administracyjny prawomocnego wyroku, uwzględniającego skargę na akt lub czynność i uchylającego lub stwierdzającego nieważność zaskarżonego aktu lub czynności, nie przeprowadził powtórnego postępowania i nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał stosowanej czynności w terminie określonym prawem. Uprawnienia sądu przewidziane w tym przepisie mają na celu zdyscyplinowanie organu administracyjnego do podjęcia właściwych działań.
W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie ma podstaw do wymierzenia grzywny Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. Organ ten bowiem rozpoznał sprawę ponownie i wydał w dniu 5 stycznia 2007 r. decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego silosu na kiszonkę.
Z powyższych względów należało na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalić.