Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2020 r., Nr [...] Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. działając z upoważnienia Wójta Gminy Z. ustalił E. W. opłatę za pobyt matki A. K. w Domu Pomocy Społecznej w [...] w wysokości [...] zł miesięcznie, począwszy od dnia 1 lutego 2019 r., wskazując sposób i termin jej uiszczenia.
Uzasadniając decyzję wyjaśniono, że A. K. została skierowana do Domu Pomocy Społecznej w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. Nr [...] i aktualnie wnosi opłatę za swój pobyt w wysokości [...] zł miesięcznie, co stanowi 70% jej dochodu. Natomiast koszt pobytu w placówce wynosi obecnie [...] zł. Ustalono, że dochód rodziny E. W., w postaci emerytury jej i jej męża, wynagrodzenie za pracę męża oraz dochód ze sprzedaży gospodarstwa rolnego, wynosi w przeliczeniu na dwie osoby w rodzinie [...] zł a więc przekracza o 300% kryterium dochodowego osoby w rodzinie wynoszące [...] zł o kwotę [...]zł. Z uwagi na powyższe zaproponowano E. W. zawarcie umowy o ponoszeniu odpłatności w wysokości [...] zł. Ze względu na niewyrażenie zgody na podpisanie umowy o ponoszeniu opłaty, opłatę tę należało ustalić w drodze decyzji administracyjnej na podstawie art. 61 ust. 2d ustawy o pomocy społecznej, począwszy od chwili umieszczenia matki w domu pomocy społecznej.
Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. W.. Zarzuciła organowi I instancji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustalenie odpłatności od początku pobytu matki w domu pomocy społecznej, a nie od daty zmiany jej sytuacji dochodowej, czyli od daty uzyskania jednorazowego dochodu ze sprzedaży gospodarstwa rolnego. Podniosła też, że nie miała żadnych informacji o konieczności ponoszenia odpłatności za pobyt matki w domu pomocy społecznej. Będąc poinformowaną o tym, rozważałaby inną możliwość zapewnienie matce opieki, np. wynajęcie jej opiekunki. Matka być może wówczas nie przepisałaby majątku na jej siostrę. Zarzuca, że organ I instancji nie odniósł się do ustalonej podczas wywiadu środowiskowego jej sytuacji życiowej. Dodaje, że matka potrzebuje opieki a jej decyzja nie wynika z braku dobrej woli, ale z sytuacji, w jakiej znajduje się wraz z mężem i z braku porozumienia z siostrą. Dodaje, że do 4 października 2019r. dochody męża "mogły być wyłączone".Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze B. P. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Uzasadniając rozstrzygnięcie Kolegium podniosło, że zaskarżona decyzja narusza przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a tym samym przepisy ustawy o pomocy społecznej tj. art. 61 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz ust. 2d, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., jednakże z przyczyn innych niż podniesione w odwołaniu. Z akt sprawy wynika, że A. K. została skierowana do Domu Pomocy Społecznej w K., na swój wniosek z dnia [...] stycznia 2019 r., decyzją organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019r. Nr [...] na podstawie art. 59 ustawy o pomocy społecznej. Umieszczona natomiast została tam decyzją wydaną z upoważnienia Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019r. Nr [...] A. K. przebywała w Domu Pomocy Społecznej w K. od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 2 grudnia 2020 r., gdyż w tym dniu zmarła.
W związku z powyższym, przedmiotem postępowania jest ustalenie opłaty za okres jej pobytu w domu pomocy społecznej. Skoro ustalona A. K. opłata nie pokrywała w całości kosztu pobytu w placówce, to obowiązek pokrycia pozostałej kwoty obciąża w pierwszej kolejności jej zstępnych, czyli dwie córki - E. W. i D. S., po połowie tej kwoty, co wynika z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej. O obowiązku wnoszenia opłaty przez D. S. organ I instancji orzekł w odrębnej decyzji i D. S. również złożyła od niej odwołanie. Zarzuty dotyczące braku informacji odnośnie obowiązku wnoszenia opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej są nieuzasadnione. Organ I instancji ustalał sytuację dochodową skarżącej pod kątem zobowiązania jej do wnoszenia opłaty jeszcze przed skierowaniem matki do domu pomocy społecznej. Wywiad środowiskowy ze skarżącą został przeprowadzony w dniu 17 stycznia 2019 r. natomiast matka została skierowana do domu pomocy społecznej decyzją z dnia 24 stycznia 2020 r. Kolegium zauważa, że gdyby skarżąca już podczas tego wywiadu podała wysokość dochodu męża, to niewykluczone że już wówczas jej obowiązek wnoszenia opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej zostałaby skonkretyzowany w umowie lub decyzji administracyjnej.
Materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do tego, że zaistniała w niniejszej sprawie przesłanka do wydania decyzji na podstawie art. 61 ust. 2d w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż E. W. nie podpisała przedłożonego jej przez organ I instancji projektu umowy z dnia 3 sierpnia 2020r. Nr 1/2020 (doręczonego w dniu 7 sierpnia 2020 r.), w wyznaczonym jej czternastodniowym terminie. Zakładał on ponoszenie opłaty za pobyt matki A. K. w Domu Pomocy Społecznej w K. od dnia [...] lutego 2019 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Kolegium zgadza się z organem I instancji, że co zasady zstępnego można zobowiązać, do wnoszenia opłaty na podstawie decyzji wydanej zgodnie z art. 61 ust. 2d w związku z art. 59 ustawy o pomocy społecznej począwszy od dnia pobytu rodzica w domu pomocy społecznej. Jednakże w rozpatrywanej sprawie zobowiązanie E. W. do wnoszenia opłaty począwszy od dnia 1 lutego 2019 r. w wysokości [...] zł miesięcznie jest przedwczesne.
Nałożenie tego obowiązku nie zostało poprzedzone ustaleniem sytuacji dochodowej rodziny wnioskodawczyni począwszy od grudnia 2018 r. (miesiąca złożenia przez A. K. wniosku o skierowanie do domu pomocy społecznej) i to jest przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z powodu naruszenia art. 7 k.p.a. Kolegium zaznaczyło, że organ I instancji ustalając E. W. opłatę od dnia 1 lutego 2019 r. błędnie przyjął do obliczeń aktualny średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w Domu Pomocy Społecznej w K. w 2020 r., aktualną wysokość opłaty wnoszonej przez A. K. oraz aktualną wysokość dochodu rodziny E. W. i błędnie doliczył począwszy od 1 lutego 2019 r. dochód ze sprzedaży gospodarstwa rolnego w dniu 28 czerwca 2019 r. Powinien natomiast od miesiąca, w którym dochód został wypłacony, co słusznie podnosi skarżąca. Stosownie do art. 8 ust. 11 ustawy o pomocy społecznej w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwotę kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie - co ma miejsce w niniejszej sprawie, gdyż dochód ze sprzedaży gospodarstwa rolnego w wysokości [...] zł przekracza kwotę 1.056zł (528zł x 2 osoby) - kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony.
Z aktu notarialnego z dnia [...] czerwca 2019r. Nr [...] wynika, że kupujący zapłacił sprzedającym gotówką "całą cenę w kwocie [...]zł" przed zawarciem umowy, co sprzedający potwierdzili i pokwitowali odbiór tej kwoty. Stosownie do powyższego przepisu kwotę [...]zł (1/12 z [...]) należy doliczyć do pozostałego miesięcznego dochodu rodziny skarżącej dopiero od dnia 1 czerwca 2019r., a nie od 1 lutego 2019r., jak uczynił to organ I instancji. Kolegum zaznaczyło, że organ I instancji badając, czy spełnione są przesłanki ustalenia E. W. opłaty za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej od dnia 1 lutego 2019 r., a więc czy posiadany dochód na osobę w rodzinie jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości E. W. powinna wnosić opłatę, powinien był ustalić wysokość renty rolniczej E. W., powierzchnię gospodarstwa rolnego a także wysokość emerytury i wynagrodzenia za pracę jej męża począwszy od grudnia 2018 r. poprzez kolejne miesiące, aż do dnia wydania decyzji w sprawie odpłatności.
Następnie ustalić powinien wysokość opłaty w poszczególnych miesiącach w zależności od posiadanego w tych miesiącach dochodu. Organ I instancji ustalając opłatę od dnia 1 lutego 2019 r. błędnie przyjął do obliczeń tylko dochód rodziny skarżącej aktualny na dzień wydania decyzji. Tym samym naruszono art. 7, art. 77§1 k.p.a., co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Kolegium uznało, że w oparciu o zgromadzony dotychczas materiał dowodowy nie jest w stanie wydać merytorycznego rozstrzygnięcia polegającego na ustaleniu, czy dochód na osobę w rodzinie był wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby w rodzinie już od grudnia 2018 r., a jeżeli tak to w jakiej wysokości skarżąca powinna wnosić opłatę od dnia 1 lutego 2019 r. do ostatniego dnia pobytu matki w domu pomocy społecznej (na podstawie art. 61 ust. 2d ustawy). Zakres koniecznych ustaleń w kwestii dochodu skarżącej począwszy od grudnia 2018 r. ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Samodzielne uzupełnienie materiału dowodowego sprawy na podstawie art. 136 k.p.a. i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy przez organ odwoławczy, mogłoby naruszać zasadę dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.). Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że obowiązki zstępnego osoby skierowanej do domu pomocy społecznej uzależnione są, zgodnie z art. 61 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej,wyłącznie od jego sytuacji dochodowej, tj. od ustalenia, czy dochód przekracza, czy też nie przekracza 300% odpowiedniego kryterium dochodowego. Postępowanie o zastosowanie ulgi jest postępowaniem odrębnym od postępowania o ustalenie obowiązku ponoszenia opłaty i jej wysokości. Odrębność polega na tym, że najpierw musi istnieć prawomocnie orzeczony obowiązek, a dopiero potem możliwe jest zwolnienie z tego obowiązku.
Sprzeciw od decyzji Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosła E. W.. W uzasadnieniu wyjaśniła, że jej mąż jest po amputacji kończyny dolnej. Utrzymanie pracy to koszt samochodu, koszt protezy. Prace w domu muszą być wykonywane przez opłacane osoby obce. Tych okoliczności nikt nie uwzględnił. Wywiad ustalił tylko dochód. Bez dużych dopłat (kilkanaście tysięcy) do wykonania protezy uzyskanie jej byłoby niemożliwe. Sprzedaż była podyktowana koniecznością uzyskania środków finansowych na protezę. Były i są zajęcia komornicze.
W ocenie skarżącej błędem jest naliczanie płatności od początku pobytu A. K. od początku pobytu to jest od 1 lutego 2019 r. Dochód ze sprzedaży powinien być podzielony na dwie osoby, a następnie na dwanaście miesięcy. Dochód jej męża nie powinien być wliczany do dochodu rodziny do dnia 4 października 2019r.Naliczenie go na wiele miesięcy przed jego powstaniem jest błędem. Błędnie przeprowadzono też wywiad środowiskowy. Nie uwzględniono bowiem sytuację zdrowotną i finansową. Skutkiem tych błędów wydano wadliwą decyzję.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Na wstępie należy zaznaczyć, że inny jest zakres badania legalności prowadzonej przez wojewódzki są administracyjny w przypadku wniesienia skargi a inny w przypadku wniesienia sprzeciwu. Zgodnie z art. 64a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) od decyzji kasacyjnej organu odwoławczego (art. 138 § 2 k.p.a.) skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do treści art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Ocena legalności zaskarżonej sprzeciwem decyzji nawiązuje do zasady dwuinstancyjności postępowania, wyrażonej w art. 15 k.p.a. Zgodnie z utrwalonym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, dwuinstancyjność w postępowaniu administracyjnym polega na wydaniu rozstrzygnięć o charakterze merytorycznym przez organy dwóch różnych instancji.
Innymi słowy: rolą organu odwoławczego nie jest kontrola zaskarżonej odwołaniem decyzji organu I instancji, ale ponowne rozpatrzenie sprawy co do jej istoty. W związku z powyższym, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wówczas, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a). Inaczej rzecz ujmując, organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną wtedy, gdy organ pierwszej instancji, rozpoznając sprawę, nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (por. przykładowo wyrok NSA z 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 1876, dalej zwana "u.p.s.") pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym (co ma miejsce w sprawie niniejszej) - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (art. 60 ust. 2 pkt. 2 u.p.s.). W myśl art. 60 ust. 4 u.p.s. ogłoszenie dotyczące średniego miesięcznie kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ustala się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego.
Matka skarżącej w domu pomocy społecznej przebywała od dnia 1 lutego 2019 r. do dnia 2 grudnia 2020 r. Od dnia 28 lutego 2018 r. do dnia 28 lutego 2019 r. kwota średniego miesięcznie kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w K. wynosiła [...] złotych (§ 2 tiret 4 obwieszczenia Nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w 2018 r. - Dz. Urz. Woj. L. 2018, poz. 492 z dnia [...] stycznia 2018 r.). Natomiast od dnia 28 lutego 2019 r. do dnia 28 lutego 2020 r. kwota ta wynosiła [...] złotych (§ 2 tiret 4 obwieszczenia Nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w 2019 r. - Dz. Urz. Woj. L. 2019, poz. 785 z dnia [...] stycznia 2019 r.). Dopiero zaś po dniu [...] lutego 2020 r. kwota średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w K. wynosiła [...] złotych (§ 1 tiret 4 obwieszczenia Nr [...] Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w 2020 r. - Dz. Urz.
Woj. L. 2020, poz. 759 z dnia [...] stycznia 2019 r.) W myśl art. 61 ust. 2e u.p.s. organ ustalając wysokość opłaty za pobyt matki skarżącej w domu pomocy społecznej ponoszonej przez skarżącą ustalić musi różnicę między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a opłatą wnoszoną przez matkę skarżącej. Zatem obliczając wysokość opłaty wnoszonej przez skarżącą organ I instancji powinien wziąć pod uwagę kwotę średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w K. obowiązującą w okresie od 1 lutego 2019 r. do 28 lutego 2019 r. ([...] złotych), pod dniu 28 lutego 2019 r. ([...] złotych) do dnia 28 lutego 2020 r. oraz obowiązującą po tej dacie do dnia 2 grudnia 2020 r. ([...] złotych). Organ I instancji nie uczynił tego poprzestając jedynie na kwocie średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej w [...] obowiązującej od dnia 28 lutego 2020 r. Zasadnie zatem Kolegium wytknęło organowi I instancji ten błąd.
W myśl art. 61 ust. 2 pkt 1 mieszkaniec domu opieki społecznej wnosi opłatę za pobyt w nim w kwocie nie wyższej od 70% swojego dochodu. Podstawą do obliczenia tej opłaty jest średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca domu opieki społecznej (art. 60 ust. 4 u.p.s.). W okresie pobytu matki skarżącej w domu opieki społecznej w [...] obowiązywały trzy różne kwoty średniego kosztu utrzymania mieszkańca domu pomocy społecznej. Już zatem tylko z tego powodu matka skarżącej ponosić musiała opłatę za swój pobyt w domu pomocy społecznej w trzech różnych wysokościach. Inna była wysokość tej opłaty w okresie od 1 lutego 2019 r. do dnia 28 lutego 2019 r., inna w okresie po 28 lutym 2019 r. do dnia 28 lutego 2020 r. i inna po tym dniu. Organ I instancji obliczając wysokość opłaty, którą wnosić ma skarżąca wziął pod uwagę tylko wysokość opłaty wnoszonej przez jej matkę po dniu 28 lutego 2020 r. Zasadnie więc Kolegium wytknęło organowi I instancji, że błędem było z jego strony wzięcie pod uwagę przy obliczaniu wysokości kwoty opłaty, którą wnosić ma skarżąca wysokości opłaty za pobyt wnoszonej przez matkę skarżącej tylko w okresie po dniu 28 lutego 2020 r. Jak była już o tym mowa wyżej odpłatności podlega cały pobyt w domu pomocy społecznej (art. 60 ust. 1).
Zstępni są zobowiązani ponosić tą odpłatność za pensjonariusza jeżeli ponoszona przez niego kwota 70% jego dochodu nie pokrywa w całości średniego miesięcznego kosztu pobytu w domu pomocy społecznej. Ponoszą oni wówczas tą opłatę w kwocie stanowiącej różnicę miedzy średnim miesięcznym kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej, a kwotą rzeczywiście uiszczaną przez pensjonariusza i opłatami wnoszonymi przez inne osoby obowiązane (art. 61 ust. 2e u.p.s.). Przy czym zstępni pozostający w rodzinie ponoszą tą odpłatność, gdy posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, jeżeli kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie będzie niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s.).
Zatem w przypadku zstępnych pozostających w rodzinie dla oceny możliwości obciążenia ich ponoszeniem opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oraz określenia jej wysokości istotny jest dochód ich rodziny w całym okresie pobytu matki bądź ojca w domu pomocy społecznej. Artykuł 8 ust. 3 u.p.s. ustanawia zasadę zgodnie z którą dochód to suma miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W przypadku odpłatności obciążających zstępnych osoby przebywającej w domu pomocy społecznej ustawa nie stanowi inaczej.
Zatem w realiach kontrolowanej sprawy organ I instancji miał obowiązek ustalić dochód skarżącej i jej męża od dnia 1 grudnia 2018 r. (wniosek o umieszczenie w domu pomocy społecznej jest z dnia 7 styczniu 2019 r.) do dnia wydania decyzji. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ I instancji ustalając dochód skarżącej i jej męża nie ustalił jego wysokości od 1 grudnia 2018 r. poprzez kolejne miesiące do dnia wydania decyzji w przedmiocie odpłatności ponoszonej przez skarżącą poprzestając na jego wysokości aktualnej na dzień wydania decyzji w I instancji.
Mając na uwadze powyższe wywody, zgodzić należy się z Kolegium, że stanowi to wadliwość postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ I instancji w niniejszej sprawie. Rację ma też Kolegium twierdząc, że wadliwość ta skutkuje naruszeniem przez organ I instancji art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Z przepisów tych wynika obowiązek organu administracji prowadzącego postępowanie administracyjne dokładnego, wyczerpującego ustalenia okoliczności faktycznych sprawy i rozważenia ich znaczenia dla jej rozstrzygnięcia w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego. Skoro zaś organ I instancji nie ustalił dochodu skarżącej i jej męża w całym okresie, który powinien być wzięty pod uwagę przy rozstrzyganiu to nie można przyjąć, aby w sposób wyczerpujący, dokładny ustalił okoliczności faktyczne sprawy. To zaś przesądza o naruszeniu przez organ I instancji wymienionych wyżej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Błędem organu I instancji było też zaliczenie 1/12 części kwoty uzyskanej przez skarżącą ze sprzedaży gospodarstwa rolnego do dochodu od dnia 1 lutego 2019 r. Jak stanowi bowiem 8 ust. 11 u.p.s. w przypadku uzyskania w ciągu 12 miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku lub w okresie pobierania świadczenia z pomocy społecznej dochodu jednorazowego przekraczającego pięciokrotnie kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej (pkt.
- 1) lub kryterium dochodowego rodziny, w przypadku osoby w rodzinie (pkt.
- 2) kwotę tego dochodu rozlicza się w równych częściach na 12 kolejnych miesięcy, poczynając od miesiąca, w którym dochód został wypłacony. Bezsporne w niniejszej sprawie jest to, że kwota ze sprzedaży gospodarstwa rolnego jest pięciokrotnie wyższa od kryterium dochodowego rodziny przypadającego na rok 2019 i została wypłacona skarżącej i jej mężowi w czerwcu 2019 r. Zatem każda jej 1/12 część powinna być doliczona do dochodu skarżącej i jej męża od dnia 1 czerwca 2019 r. a nie jak zrobił to organ I instancji od dnia 1 lutego 2019 r.
Dla oceny legalności zastosowania przez Kolegium art. 138 § 2 k.p.a. decydująca jest konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność ustalenia wysokości dochodu skarżącej i jej męża od 1 grudnia 2018 r. Obowiązek ustalenia tej okoliczności wynika z hipotezy normy zakodowanej w art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b u.p.s. w zw. z art. 8 ust. 3 u.p.s. Przy czym od oceny wyniku tych ustaleń uzależniona jest decyzji o obciążeniu skarżącej koniecznością ponoszenia opłat i ich wysokości. Są to zatem okoliczności wpływające bezpośrednio na treść rozstrzygnięcia, które może zapaść w sprawie. Skoro więc w przypadku tego uchybienia mamy do czynienia z naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a jego konsekwencją jest konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie to przyjąć należy, że wydanie przez Kolegium decyzji kasacyjnej było w pełni uzasadnione.
Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie działając na podstawie art. 151a § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019r. poz. 2325) oddalił sprzeciw.