Uzasadnienie
Zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) w przypadku pisma doręczanego drogą pocztową w razie niemożności jego doręczenia bezpośrednio osobie fizycznej (np. nie zastanie adresata w miejscu zamieszkania) lub za pośrednictwem pełnoletniego domownika, sąsiada lub dozorcy, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, zawiadamiając adresata dwukrotnie o pozostawieniu pisma w tej placówce. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Termin 14-dniowy liczy się od dnia następnego po dniu stwierdzenia niemożności doręczenia pisma, a ta okoliczność z kolei wynika z daty dokonania pierwszego zawiadomienia adresata o nieodebranej przesyłce.
Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] dotycząca nakazu rozbiórki obiektów budowlanych została doręczona I. D. w dniu 20 listopada 2009 r. (k. 62 akt adm. II instan.) Decyzja ta, po raz pierwszy była awizowana w dniu 6 listopada 2009 r., a następnie w dniu 16 listopada 2009 r., zatem w myśl art. 44 kpa.
Skarga na powyższą decyzję wniesiona została w dniu 23 lipca 2010r. (data stempla pocztowego, k.8 akt sądowych), a więc z uchybieniem 30-dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 26 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Poza tym postanowieniem z dnia 24 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił przywrócenie terminu do wniesienia powyższej skargi. I. D. na to postanowienie WSA wniosła zażalenia, które następnie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2011r., sygn. akt II OZ 197/11.
Z powyższych względów Sąd - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ww. ustawy – odrzucił skargę.
Orzeczenie w przedmiocie wpisu od skargi uzasadnione było treścią art. 232 § 1 pkt 1 cyt. ustawy.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.