Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] listopada 2002 r. Nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji przebudowy ulic, placów i skwerów w rejonie Starego Miasta. W uzasadnieniu niniejszej decyzji SKO stwierdziło, iż zamierzona realizacja inwestycji opisanej w decyzji jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tym samym brak jest podstaw do jej kwestionowania. Nadto lokalizacja parkingu dla pojazdów kołowych na bazie dotychczasowej płyty dworca PKS w praktyce zmierza do jego likwidacji, ale jest to zgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a to oznacza, iż nie można w przypadku istnienie takiej zgodności odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało również, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta pod symbolem 78 KS/US przewidziane jest przeznaczenie dworca autobusowego w innym miejscu. Ponadto wskazana koncepcja zabudowy i zagospodarowania terenu zyskała akceptację Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postanowieniu z dnia [...]listopada 2002 r.
Powyższą decyzję zaskarżyło [...] Spółka Akcyjna i wniosło o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem, a w szczególności naruszającej przepisy art. 3 pkt 1 oraz art. 42 ust. 1 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.), nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż przedmiotowa decyzja narusza wskazane przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uzasadniony interes Spółki, bowiem prowadzi do fizycznej likwidacji dworca autobusowego w J.L., do którego [...] S.A. posiada tytuł prawny. Skarżąca podniosła, iż prezentowane przez organ stanowisko wyrażające się w ocenie, że jedynym miarodajnym kryterium zasadności decyzji organu rozstrzygającego sprawę jest ustalenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie koresponduje z treścią art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ przyjęte kryterium jest tylko jednym z wielu elementów rozstrzygnięcia wymaganych tym przepisem. Równorzędnym elementem powinno być uregulowanie dotyczące ochrony osób trzecich dotkniętych decyzją, a zarówno w decyzji Burmistrza J.L., jak i w decyzji SKO brak jest takiego uregulowania.
[...] S.A. wskazało również, iż nie przedstawiono mu nowej lokalizacji dworca, ani nie określono, na czyj koszt to nastąpi, gdyż projektowana inwestycji zmierza przecież do likwidacji dworca. Nadto stwierdza, że nie był mu znany fakt ustalenia Miejscowego Szczegółowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "[...]" w drodze uchwały Nr XXV/86/82 Rady Narodowej Miasta i Gminy z dnia 14 maja 1982 r. ze zmianami zawartymi w uchwale Nr XXI/111/93 Rady Miasta i Gminy z dnia 26 marca 1993 r., a jako instytucja wykonująca transport publiczny powinna być o takich zamierzeniach informowana.
Skarżąca Spółka powołuje się również na brak w decyzji Burmistrza załącznika graficznego, co stanowi naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, zaś przesłana w późniejszym terminie mapa jest jedynie odbitką kserograficzną stanu poprzedniego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu swojej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało jednocześnie, iż [...] S.A. nie podjęło żadnych działań przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aby zniweczyć niekorzystną dla siebie okoliczność, tj. likwidację dworca autobusowego i usytuowanie tam parkingu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu.
W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie wskazują na wadliwość decyzji zarówno organu I, jak i II instancji. Nie dopatrzono się również żadnych uchybień materialnych czy formalnych, które świadczyłyby o niezgodności przedmiotowych decyzji z obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanem prawnym.
Przystępując do rozpatrzenia zarzutów przedstawionych w skardze należy poczynić uwagi o charakterze ogólnym. Stwierdzić trzeba, iż sąd administracyjny sprawuje kontrolę decyzji administracyjnych tylko w zakresie ich zgodności z prawem, tj., legalności zarówno pod względem merytorycznym jak i formalnym. W odniesieniu zaś do problematyki zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, iż zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999, Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem odnoszącym się do wód morskich, do zadań własnych gminy.
Zatem sąd administracyjny nie może wkraczać w zakres decyzyjny gminy, która samodzielnie decyduje o przeznaczeniu i zagospodarowaniu swojego terenu. Jednakże procedura ustalania miejscowego planu zagospodarowania terenu i wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz rozstrzyganie kwestii merytorycznych przy tym występujących podlega ocenie sądu pod względem wskazanego wyżej kryterium. Gmina sama decyduje o zasadności zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, przy czym osobom zainteresowanym służą określone środki prawne, które pozwalają na ewentualne korygowanie projektów planu, czy sugerowanie innych rozwiązań (np. w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji były to zarzuty bądź protesty do takiego planu).
Niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut skarżącej Spółki naruszenia przepisu art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich, tj. w tym wypadku interesów [...] S.A.
Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie upoważnia bowiem inwestora do rozpoczęcia robót budowlanych. Nie musi on przy tym w tym stadium procesu inwestycyjnego wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Obowiązek taki powstaje dopiero w momencie składania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę /art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./.
Żądanie strony skarżącej, by w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wskazano jej nową lokalizację dworca i określono, kto poniesie koszty z tym związane, jest w tych warunkach niezasadne.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut odnoszący się do nieznajomości przez stronę skarżącą ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i braku powiadomienia o nim i jego zmianach przez władze miasta. Zgodnie z przepisem art. 7 omawianej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym, a zatem aktem prawa miejscowego obowiązującego na terenie jednostki, która go wydała. Należy on do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, zatem po jego ogłoszeniu obowiązuje na danym terytorium bez konieczności powiadamiania o jego treści znajdujących się tam podmiotów.
Również wskazywany brak załącznika graficznego do przedmiotowej decyzji Burmistrza nie wpływa na ocenę legalności decyzji, bowiem brak ten został uzupełniony postanowieniem Burmistrza z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...], w którym sprostował on oczywistą omyłkę i doręczył mapę z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren zamierzonej inwestycji. Z akt sprawy nie wynika, by strona skarżąca wnosiła zażalenie na to postanowienie.
Z tych też względów, uznając iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skargę oddalić.