Uzasadnienie
Wnioskiem o przyznanie prawa pomocy z dnia 17 września 2010r., złożonym na urzędowym formularzu, skarżąca wniosła o całkowite zwolnienie od kosztów sądowych.
Rozpoznając wniosek referendarz sądowy stwierdził, co następuje
Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.), a prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Żądanie skarżącej zwolnienia od kosztów sądowych jest zatem żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym.
Jednakże strona wnosząca skargę na działanie lub bezczynność organu w sprawach wymienionych w art. 239 pkt 1 p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Do kategorii spraw wymienionych w tym przepisie należą m.in. sprawy z zakresu pomocy i opieki społecznej (art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Sprawa, w której skarżąca wniosła skargę, mieści się w kategorii spraw wymienionych w powołanym przepisie, zatem strona jest w tej sprawie zwolniona z mocy ustawy z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wobec tego, że strona nie ma obowiązku uiszczenia jakichkolwiek kosztów sądowych w sprawie w której wniosła skargę, zgłoszone w urzędowym formularzu wniosku o prawo pomocy żądanie strony zwolnienia od kosztów sądowych, nie znajduje uzasadnienia. Powyższe skutkuje odmową przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Innymi słowy, skoro w sprawie niniejszej skarżąca korzysta ze zwolnienia ustawowego, określonego art. 239 pkt 1 lit.a) p.p.s.a., nie zachodzi podstawa do wydania orzeczenia przyznającego stronie prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Dodatkowo należy skarżącej wyjaśnić, że stosownie do art. 262 p.p.s.a., przepisy o przyznaniu prawa pomocy, w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy, mają odpowiednie zastosowanie do stron korzystających z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych. Z powyższego wynika, że nie stosuje się przepisów dotyczących przyznania prawa pomocy - w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - w stosunku do osób, które są zwolnione z obowiązku ich uiszczenia na podstawie ustawy. W stosunku do takich osób, przepisy dotyczące przyznania prawa pomocy stosuje się jedynie w zakresie zastępstwa prawnego (ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego, rzecznika patentowego), o ile żądanie takie zostanie zgłoszone w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 239 pkt 1 lit. a) w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.