Uzasadnienie
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania R.Z. – utrzymał w mocy decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], udzielającą J.M. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy zabudowie tarasu w kondygnacji I piętra budynku mieszkalnego przy ul. [...].
W motywach podano, ze J.M. wykonał na działce nr [...] przy ul. [...] w L. nadbudowę piętra nad istniejącym budynkiem mieszkalnym niezgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę wydanym decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...]r. znak: [...]. Stwierdzone przez właściwy organ odstępstwa od zatwierdzonego decyzją projektu budowlanego polegały na wykonaniu w dachu lukarny i veluxu od strony północnej, balkonu w poziomie poddasza od strony zachodniej oraz dodatkowych dwóch okien w ścianie szczytowej.
Decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm./ organ nadzoru budowlanego nakazał J.M. przedłożenie określonych dokumentów.
J.M. wykonał nałożony na niego obowiązek, a organ I instancji decyzją na podstawie art. 51 ust. 1a prawa budowlanego udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót związanych z zabudową tarasu kondygnacji I piętra budynku.
W ramach tegoż pozwolenia inwestor ma wzmocnić konstrukcję dachową zbliźniaczonego budynku zgodnie z wytycznymi zawartymi we wnioskach końcowych orzeczenia technicznego opracowanego w październiku 2001 r.
Odwołanie od decyzji organu I instancji złożył R.Z., który podnosił, że organ nadzoru budowlanego nie rozważył zupełnie podnoszonej w złożonym 29 października 1999 r. przez odwołującego się wniosku – kwestii wybudowania przez J.M. w ramach odstępstwa od pozwolenia na budowę – lukarny zakłócającej ciąg w kominach sąsiedniego domu, którego odwołujący się jest właścicielem.
Wskazując na nierówne potraktowanie przez organ nadzoru budowlanego stron postępowania podnosił, że z jednej strony usankcjonowano samowolne podwyższenie przez J.M. domu o około 6 m ponad wysokość budynku sąsiedniego, a z drugiej strony nakazano odwołującemu się usunięcie kominów.
Rozpatrując odwołanie wniesione przez R.Z. organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego R.Z. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego i zasad postępowania. Zdaniem skarżącego wykonana przez inwestora lukarna usytuowana przy granicy budynków zakłóca ciąg kominów w domu skarżącego, a nadto nie zachowana została wymagana odległość wiatrołapu od granicy działek. Skarżący uważa, że w zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono powyższych okoliczności, przez co zezwolono na podjęcie robót w sposób naruszający przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia orzeczenia.
Organ nie wyjaśnił bowiem dokładnie okoliczności sprawy i nie rozpatrzył materiału dowodowego, a nadto nie odniósł się zupełnie do wskazanych w odwołaniu okoliczności w świetle których zrealizowane przez inwestora z odstępstwem od uzyskanego pozwolenia na budowę części budynku – tj. lukarna i wiatrołap jakoby nie spełniają warunków wykonanych dla tego rodzaju urządzeń – przez przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z dowodów zebranych w sprawie wynika, iż organ I instancji w trakcie oględzin przeprowadzonych w dniu 7 lutego 2002 r. ustalił, że inwestor J.M. wykonał niektóre elementy rozbudowanego na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę – budynku mieszkalnego z odstępstwem od zatwierdzonego projektu technicznego.
Konsekwencją tych ustaleń było wydanie w dniu [...] r. decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego które obligowała inwestora do przedłożenia planu dokumentacji technicznej pomijając jednakże – wbrew treści przepisu – wskazanie jakie konkretne czynności faktyczne inwestor musi wykonać w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem.
W wydanym następnie w dniu [...] r. postanowieniu organ I instancji po poddaniu ocenie przedłożonych przez inwestora dokumentacji – powołując się prawidłowo na art. 81c prawa budowlanego zlecił inwestorowi jej uzupełnienie, wskazując szczegółowo brakujące do należytego wyjaśnienia sprawy dowody.
Postanowienie to zostało jednak wyeliminowane z obrotu prawnego przez organ II instancji wydanym z urzędu postanowieniem na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa.
Zarówno decyzja z dnia [...] r. jak i postanowienie z dnia [...] r. nie były zaskarżone przez strony.
Konsekwencją tak wyrażonego przez organ odwoławczy stanowiska byłoby jednakże doprowadzenie do sytuacji, że organ byłby zmuszony wydać pozwolenie na ewentualne wznowienie robót które w świetle przedłożonej dokumentacji byłyby sprzeczne z przepisami prawa budowlanego lub warunków technicznych.
W sprawie niniejszej organ I instancji poddał analizie dostarczony przez inwestora projekt powykonawczy rozbudowy budynku mieszkalnego zawierający zalecenia co do zrealizowanej konstrukcji dachu i udzielił inwestorowi pozwolenia na wznowienie robót zgodnie z tymi zaleceniami.
W uzasadnieniu decyzji zawarto ogólne stwierdzenie, że nadbudowa nie narusza interesu właściciela sąsiedniej działki, zaś kwestia przewodów wentylacyjnych stanowi przedmiot oddzielnego postępowania.
Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy pominął zawarte w odwołaniu zarzuty kwestionujące ustalenia odnośnie wykonania lukarny a zwłaszcza ich wpływu na naruszenie interesów skarżącego w zakresie art. 5 ust. 2 ustawy i wiatrołapu, nie wskazał powodów dla których odmawia mu słuszności z powołaniem na konkretne dowody.
Powyższe oznacza, że należy uznać za zasadną skargę o ile podnosi ona naruszenie zaskarżoną decyzją zasad postępowania administracyjnego w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Organ nie wyjaśnił bowiem sprawy w części na jaką wskazuje skarżący, mimo iż zarzut co do wybudowania lukarny w miejscu niedozwolonym przepisami podnosił on już w piśmie z dnia 27 października 1999 r.
Z tych względów i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ - orzeczono jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie co do wykonalności decyzji i kosztów postępowania wydano na podstawie art. 152 i art. 200 powołanej ustawy.