Uzasadnienie
W. D. i I. S. – D. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie nałożenia na skarżących w postępowaniu egzekucyjnym grzywny w wysokości 4.200 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki szopy wynikającego z decyzji z dnia 9 lutego 2009r. - wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając wniosek skarżący podnieśli, że "wykonanie zaskarżonego postanowienia polegałoby na rozbiórce szopy, co oznacza niebezpieczeństwo spowodowania skutków nie tylko trudnych do odwrócenia, lecz właściwie nawet nieodwracalnych".
Sąd zważył, co na następuje:
W świetle art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania przez sąd administracyjny postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności wskazujących na to, że zachodzą ustawowe przesłanki uwzględnienia wniosku.
Skarżący W. D. i I. S. – D. nie wykazali tych przesłanek w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia, którego przedmiotem jest nałożenie na nich grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki szopy.
W szczególności nie ma podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem w razie uwzględnienia skargi przez Sąd uiszczona tytułem grzywny kwota podlegać będzie zwrotowi.
Skarżący nie wykazali również, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wyrządzić im znaczną szkodę – skarżący nie przedstawili swojej sytuacji finansowej (posiadanych środków, oszczędności czy zobowiązań), z której wynikałoby, że uiszczenie grzywny w wysokości 4.200 zł wyrządziłoby im szkodę w znacznych rozmiarach, a nie jakąkolwiek, co uzasadniałoby uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ponadto zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia (por. Jagielska, Wiktorowska, Wajda w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 332), natomiast uiszczona grzywna może być zwrócona wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia ją nakładającego.
W świetle powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a., ze względu na to, że określony w tym przepisie katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma charakter zamknięty, nie stanowią także podstawy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia argumenty dotyczące wadliwości tego postanowienia.
Nie może być również uwzględniony ogólnie sformułowany przez skarżących zarzut niebezpieczeństwa spowodowania skutków trudnych do odwrócenia, tym bardziej, że dotyczy on niebezpieczeństwa wynikającego z dokonania rozbiórki szopy, a nie z wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie, wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji.