Uzasadnienie
Adwokat A. S. wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu skarżącego wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej podwyższonego do kwoty 219,60 złotych (w tym 39,60 złotych podatku VAT) oraz zasądzenie zwrotu tytułem niezbędnych, udokumentowanych wydatków kwoty 3,65 złotych. Żądanie podwyższenia należnego wynagrodzenia wnioskodawca uzasadnił tym, że sporządzenie skargi kasacyjnej wymaga większego nakładu pracy niż sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wniosek powyższy zawiera oświadczenie z treści, którego wynika, że opłaty za udzieloną pomoc prawną nie zostały uiszczone w całości ani w części. Do wniosku dołączono potwierdzenie nadania korespondencji na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do unormowania art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Aktem normatywnym określającym zasady przyznawania wynagrodzenia za czynności podejmowane przez adwokata jest rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwane dalej "rozporządzeniem".
Zgodnie z unormowaniem §18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia stawka minimalna wynosi w postępowaniu przed sądem administracyjnym drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 tego paragrafu, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Biorąc pod uwagę przedmiot skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie sądowoadministracyjne, treść § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia zgodnie, z którym wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w §18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, jeżeli skargę kasacyjną sporządził adwokat, który prowadził sprawę przed sądem pierwszej instancji jak i to, że wnioskodawca reprezentował skarżącego w toku pierwszoinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego oraz, iż to on w toku postępowania w drugiej instancji sporządził i wniósł skargę kasacyjną stwierdzić należy, iż wynagrodzenie, które wnioskodawca powinien otrzymać za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% stawki minimalnej określonej w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Stawka minimalna, o której stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia wynosi 240 złotych.
Tak, więc wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosić będzie 50% z kwoty 240 złotych powiększone stosowanie do unormowania § 2 ust. 3 rozporządzenia o stawkę należnego podatek od towarów i usług wynoszącą dla tej usługi 22% (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Wynagrodzenie to wynosić więc będzie łącznie z należnym podatkiem od towarów i usług 146,40 złotych.
Referendarz sądowy nie znalazł podstaw do podwyższenia należnego wnioskodawcy wynagrodzenia. Podwyższenia wynagrodzenia nie uzasadnia to, że przysługuje ono za sporządzenie skargi kasacyjnej. Zarówno sporządzenie skargi kasacyjnej jak i opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wymaga takiego samego nakładu pracy. Sporządzenie obu pism procesowych wymaga tak samo rzetelnej analizy orzeczenia sądu oraz materiału zawartego w aktach sprawy pod kątem występowania podstaw kasacyjnych. Nie zachodzą więc podstawy do przyjęcia, że w przypadku sporządzenia skargi kasacyjnej ponoszony nakład pracy jest większy niż w przypadku sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto rozporządzenie przewiduje takie same stawki minimalne za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jak i za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.
Stosownie natomiast do unormowania § 19 pkt. 2 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują niezbędne, udokumentowane wydatki. Wnioskodawca udokumentował fakt i wysokość poniesionego wydatku oraz to, że w toku niniejszej sprawy miał ona charakter niezbędny, gdyż musiał on go uiścić przesyłając skargę kasacyjną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 2 ust. 1 i 3 i § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia należało orzec jak w sentencji postanowienia.