Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 [...] 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A. D. – M. od decyzji wydanej z upoważnienia Burmistrza K. przez Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 20 [...] 2008 r. w przedmiocie uchylenia w całości od dnia 1 lutego 2008 r. decyzji z dnia 21 czerwca 2007 r. przyznającej zasiłek stały – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło, iż organ I instancji prawidłowo ustalił, że skarżący nabył uprawnienia do otrzymania renty z tytułu niezdolności do pracy. Świadczenie rentowe przyznane zostało przez ZUS Oddział w Nowym Sączu - Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych II z siedzibą w Inspektoracie w Tarnowie. W związku z takimi ustaleniami – w ocenie organów orzekających w sprawie – zastosowania nie ma art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym zasiłek stały przysługuje pełnoletniej osobie samotnie gospodarującej, niezdolnej do pracy z powodu wieku lub całkowicie niezdolnej do pracy, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej.
W myśl art. 37 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, w przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek stały ustala się w wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby, z tym, że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 444 zł (do końca września 2006 r. – 418 zł) miesięcznie.
Z ustaleń organu I instancji wynika, iż A. D.-M. od dnia 1 września 2006 r. (tj. od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek) przyznana została renta z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 206,46 zł brutto oraz dopłata do minimum w kwocie 391 zł, tj. łącznie 597,46 zł. W związku z tym organy przyjęły, iż nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej strony, a zatem na mocy art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej decyzję przyznającą zasiłek stały należało uchylić.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skarżący A. D.-M. wnosi o uchylenie decyzji.
W uzasadnieniu skargi podkreśla, iż "nie kwestionuje obowiązującego prawa oraz przepisów". Podnosi, że udzielona mu pomoc była nie wystarczająca. Zmuszony był do sprzedawania przedmiotów stanowiących jego własność poniżej ich rzeczywistej wartości lub ich "rozdawania" w zamian za żywność. O pomoc finansową zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w K. dopiero po wezwaniu go do zgłoszenia się w tej placówce, a nie z własnej inicjatywy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. nr 64, poz. 593 z późn. zm.) w związku z § 1 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pomocy społecznej (Dz.U. nr 135, poz. 950), prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje osobie w rodzinie, której dochód na osobę nie przekracza kwoty 477 zł, zwanej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie", przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.
Za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródła ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1/ miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;
2/ składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;
3/ kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).
Jak wynika z akt administracyjnych skarżący spełniał kryteria wymienione w art. 8 ustawy i korzystał ze świadczeń z pomocy społecznej, w tym z zasiłku stałego przyznanego decyzją Kierowania Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia 21 czerwca 2007 r. znak: {...], na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy.
Pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. ZUS – Oddział w Nowym Sączu – Wydział Realizacji Umów Międzynarodowych II z siedzibą w Inspektoracie w Tarnowie poinformował Ośrodek Pomocy Społecznej w K., że A. D. – M. od dnia 1 września 2006 r. (tj. od miesiąca, w którym złożono wniosek) przyznana została renta z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 206,46 zł brutto oraz dopłata do minimum w kwocie 391 zł. W piśmie tym ZUS poinformował organ I instancji, że wypłata renty zostaje zawieszona do czasu wstrzymania zasiłku socjalnego.
Po uzyskaniu tej informacji organ I instancji decyzją z dnia 20 maja 2008 r. uchylił w całości decyzję własną z dnia 21 czerwca 2007 r. przyznającą zasiłek stały, uznając, iż skarżący posiada dochód w postaci renty z tytułu niezdolności do pracy, przekraczający kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej.
W ocenie Sądu organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowych ustaleń.
Bezsporny jest bowiem fakt, że skarżący otrzymuje rentę z tytułu niezdolności do pracy w kwocie 525,69 zł netto.
Jak podkreśliły organy obu instancji, przyznanie prawa do zasiłku stałego wymaga spełnienia kryterium dochodowego wskazanego w art. 8 ust. 1 ustawy. Dochód osoby samotnie gospodarującej (taką osobą jest skarżący) nie może przekraczać kwoty 477 zł miesięcznie.
Skoro nastąpiła zmiana sytuacji dochodowej skarżącego, organy orzekające prawidłowo uchyliły decyzję przyznającą zasiłek stały, jako podstawę prawną wskazując art. 106 ust. 5 ustawy o pomocy społecznej. Przepis ten upoważnia organ administracji do zmiany lub uchylenia decyzji na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony (...).
Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdzić należy, że zawierają one przede wszystkim opis okoliczności, w jakich przyznawano skarżącemu pomoc przez Ośrodek Pomocy Społecznej w K. Co do zarzutu, iż pomoc ta była niewystarczająca podkreślić trzeba, że organy pomocy społecznej przyznają pomoc w różnych formach w zależności od własnych możliwości finansowych oraz potrzeb osób korzystających z takiej pomocy.
Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności Sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, po.1270) orzekł jak w wyroku.
Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 250 wyżej cytowanej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c/ w związku z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, po. 1348 ze zm.).