Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2012 r. G. M. na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 16 kwietnia 2012 r. Od tego orzeczenia G. M. w dniu 23 kwietnia 2012 r. (data nadania) wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwana dalej "ppsa", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Skarżąca wniosła sprzeciwy od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 marca 2012 r. zatem jej wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega ponownej ocenie, tym razem dokonywanej przez sąd.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ppsa przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy, należy wziąć pod uwagę z jednej strony wysokość obciążeń finansowych związanych z danym postępowaniem, a z drugiej strony możliwości finansowe strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy. Należy podkreślić, że muszą to być możliwości realne, istniejące w chwili składania wniosku.
Z oświadczeń skarżącej zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wychowuje samodzielnie i kształci troje dzieci. Dodatkowo spłaca kredyt oraz zadłużenie u komornika. Jednocześnie oświadcza, że nie ma dochodów i brakuję jej środków na opłaty.
W ocenie Sądu, przedstawione przez G. M. oświadczenie na okoliczności jej sytuacji majątkowej dają podstawę do przyjęcia, że poniesienie przez skarżącą kosztów sądowych spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla niej i jej rodziny.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 254 § 1 p.p.s.a. i art. 246 §1 pkt 2 p.p.s.a. należało orzec jak na wstępie.