Uzasadnienie
Adwokat [...] wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikiem z urzędu Z. W. pismem z dnia 13 lutego 2009 r. wniósł o przyznanie tytułem kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej wynagrodzenia za sporządzenie opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 146,40 złotych (w tym 26,40 złotych podatku VAT) oraz zasądzenie niezbędnych, udokumentowanych wydatków w kwocie 7,30 złotych. Do pisma powyższego dołączono opinię prawną oraz dwa potwierdzenia nadania. Pismo powyższe zawiera także oświadczenie zgodnie, z którym opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej z urzędu nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Wniosek powyższy nie zasługuje na uwzględnienie.
Analiza akt sądowoadministracyjnych wykazała, że brak jest w nich pełnomocnictwa umocowującego wnioskodawcę do reprezentowania w sprawie niniejszej skarżącego. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że pełnomocnictwo takie zostało w istocie wnioskodawcy udzielone.
Stosownie do unormowania art. 244 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§1). Ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2).
Artykuł 250 p.p.s.a. stanowi zaś, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wykładnia systemowa zacytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy, który nie legitymuje się pełnomocnictwem procesowym udzielonym mu przez stronę i umocowującym go do jej reprezentowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie otrzymuje wynagrodzenia według zasad określonych w art. 250 p.p.s.a. Dopiero bowiem po udzieleniu stosowanego pełnomocnictwa ustanowiony w ramach prawa pomocy i wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy działać może w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze pełnomocnika strony i tym samym świadczyć pomoc prawną z urzędu. Dlatego dopiero wyznaczonemu i umocowanemu pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy może być przyznane wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wykładni art. 250 p.p.s.a. nie biorąca pod uwagę art. 244 § 2 p.p.s.a. prowadziłaby do wniosku, że wynagrodzenie może być przyznane wyznaczonemu, nie legitymującemu się pełnomocnictwem adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu ustanowionemu w ramach prawa pomocy. Przyjęcia powyższej wykładni skutkowałoby tym, że wynagrodzenie mogłoby być przyznane ustanowionemu w ramach prawa pomocy adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu, którego w sprawie nie można uznać za pełnomocnika strony, gdyż nie legitymuje się on udzielonym mu przez stronę pełnomocnictwem. Tymczasem zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy uznawany jest za pełnomocnika strony i może podejmować w postępowaniu czynności na jej rzecz jedynie, gdy udzieli mu ona pełnomocnictwa (por. także art. 44 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z tych powodów wykładni art. 250 p.p.s.a. nie uwzględniająca art. 244 § 2 p.p.s.a. w ocenie referendarza sądowego nie zasługuje na uwzględnienie.
Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.