Uzasadnienie
Wojewoda decyzją z dnia [...] r. [...], po rozpatrzeniu odwołania J. M., utrzymał w mocy decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą K. M.pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ewid[...] w miejscowości T., gmina W., wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną na działce nr ewid. [...] oraz przyłączem kanalizacyjnym na działkach nr ewid[...] i [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję ostateczną Wojewody złożyła J. M. W skardze, obok zarzutów kwestionujących legalność zaskarżonej decyzji, skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, kierując to żądanie w pierwszej kolejności do Wojewody na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze. zm., dalej jako "p.p.s.a."), a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ – do Sądu, na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.
W motywach powyższego wniosku skarżąca podniosła, że w sytuacji odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi, istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z uwagi na charakter decyzji, która to uprawnia inwestora do rozpoczęcia przedmiotowej inwestycji tj. dobudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego do budynku znajdującego się na działce skarżącej. W razie rozpoczęcia przez inwestora przedmiotowej dobudowy, gdyby Sąd uznał zasadność niniejszej skargi, inwestor może zostać zobowiązany do wstrzymania rozpoczętych robót i doprowadzenia zaistniałej sytuacji do stanu pierwotnego, co może wiązać się z wysokim nakładem finansowym, a co więcej roboty budowlane w szczególności te podlegające zakryciu mogą być trudne do usunięcia bądź przywrócenia do stanu poprzedniego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Wojewody, z przekazanych przez ten organ Sądowi akt sprawy nie wynika, by wniosek ten został przez organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.
Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony, która domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, leży wykazanie, że jego wykonanie może narazić ją na znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
Uzasadnienie rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie odwołuje się do żadnych okoliczności, które mogłyby świadczyć o niebezpieczeństwie wyrządzenia skarżącej znacznej szkody w razie wykonania tego aktu. Skarżąca tego rodzaju zagrożenie odnosi bowiem wyłącznie do inwestora. Oczywiste jest natomiast, że w sytuacji, gdy inwestor będzie prowadził na podstawie zaskarżonej decyzji roboty budowlane przed rozpoznaniem skargi, istnieć będzie ryzyko, iż w przypadku prawomocnego uwzględnienia skargi mogłoby dojść do powstania szkody, lecz nie po stronie skarżącej, a właśnie po stronie inwestora. To na inwestorze spoczywać bowiem będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja udzielająca pozwolenia na budowę zostanie uchylona. Zagrożenie powstania tego rodzaju szkody po stronie inwestora (wynikłej nie tyle z wykonania decyzji wydanej na jego wniosek, co z jej ewentualnego, późniejszego uchylenia) nie może jednak uzasadniać uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, złożonego przez inną stronę postępowania administracyjnego, której takie zagrożenie nie dotyczy.
Nie sposób również przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji wiązać się będzie ze spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela w tym względzie pogląd wyrażany w orzecznictwie, iż wykonanie obiektu budowlanego jest zdarzeniem faktycznym, który można odwrócić, bo jego odwrócenie zależy tylko od możliwości technicznych inwestora (por. m.in. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 651/15, LEX nr 1796322).
Podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą również stanowić zawarte w skardze zarzuty wobec jej legalności, albowiem argumenty te mogą stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznawania skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.