Postanowienie WSA w Lublinie z 4 lipca 2018 r., II SA/Lu 596/18

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 4 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. S., E. K. – K., T. S., Ł. K., M. M., D.M., W. K., J. W., E. M. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska

Uzasadnienie

A. S., E. K. – K., T. S., Ł. K., M. M., D. M., W. K., J. W., E. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Gminy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej z powodu niezłożenia przez skarżących przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa przewidzianego w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm., dalej jako "u.s.g.") – w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Podkreślić na wstępie należy, że ze względu na datę podjęcia zaskarżonej uchwały przez Radę Gminy zaskarżonej uchwały nr [...] która to data ([...]) poprzedza datę wejścia w życie ustawy z dnia [...] o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), tj. przed 1 czerwca 2017 r., Sąd zobowiązany jest stosować w niniejszym postępowaniu przepisy art. 52 i art. 53 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") oraz art. 101 u.s.g. w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej nowelizacji, co wynika wprost z dyspozycji przepisu przejściowego zawartego w jej art. 17 ust.

2. W tym też brzmieniu ww. przepisy zostały więc przytoczone w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

W myśl zatem art. 52 p.p.s.a. w poprzednim brzmieniu, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Termin, o którym mowa w § 3, nie ma zastosowania (§ 4).

Stosownie zaś do art. 53 § 2 p.p.s.a., w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. (tak: uchwała siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, publ. ONSAiWSA 2007/3/60).

Z kolei art. 101 ust. 1 u.s.g. w omawianym stanie prawnym stanowił, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Z powyższych przepisów wynika jednoznacznie, że dopuszczalność skargi na uchwałę organu gminy (wydaną przed 1 czerwca 2017 r.), złożonej do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., uwarunkowana jest wyczerpaniem środków zaskarżenia, co winno polegać na poprzedzeniu skargi skierowaniem do organu gminy wezwania do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego kwestionowaną uchwałą. Wezwania takiego dotyczy zatem wymóg uprzedniości względem skargi (por. postanowienie NSA z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 1738/06, LEX nr 341259).

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie spełnili powyższego warunku.

W aktach sprawy brak jest bowiem skierowanego przez skarżących do Rady Gminy przed wniesieniem skargi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie przez skarżącego obligatoryjnego trybu poprzedzającego wniesienie skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., czyni zaś skargę niedopuszczalną.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.

Ubocznie należy stwierdzić, że wskazana przez pełnomocnika skarżących podstawa prawna skargi tj. art. 53 § 2 "a" p.p.s.a. jest błędna, gdyż – jak wyżej wyjaśniono – przepis ten nie mógł mieć w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż skarga dotyczy uchwały podjętej przed dniem 1 czerwca 2017 r.