Uzasadnienie
A. H. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie za pośrednictwem Prezydenta Miasta skargę na decyzję tego organu z dnia [...] r., nr [...], znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W skardze skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z powodu niewyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia służących jej w administracyjnym toku instancji. Organ wyjaśnił, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i stała się ostateczna w związku z niewniesieniem od niej w ustawowym terminie przez żadną ze stron odwołania. Skarżąca – jak wskazał organ – złożyła zaś spóźnione odwołanie od tej decyzji, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, który został przekazany celem rozpoznania Wojewodzie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga A. H. nie może być rozpoznana merytorycznie, bowiem jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Obowiązujące przepisy co do zasady przewidują instancyjną kontrolę rozstrzygnięć wydawanych przez organy administracyjne. Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.") – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji.
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem orzeczenia organu I instancji bez jednoczesnej kontroli orzeczenia organu II instancji, wydanego wskutek wniesienia właściwego środka zaskarżenia. Oznacza to, że w każdym przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu I instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu I instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ II instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest orzeczenie organu odwoławczego.
W świetle powyższego, skoro od zaskarżonej decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta, działającego jako organ I instancji, przysługiwało (na podstawie powołanego art. 127 § 1 i 2 k.p.a.) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do Wojewody, to kontrola legalności tej decyzji byłaby dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Z akt sprawy wynika natomiast, iż skarżąca wniosła odwołanie do organu II instancji z uchybieniem ustawowego terminu dla tej czynności, przez co jego merytoryczne rozpatrzenie uzależnione jest od wcześniejszej oceny przez organ odwoławczy złożonego wraz z nim wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W konsekwencji na obecnym etapie postepowania w niniejszej sprawie skarga, której przedmiotem jest wyłącznie decyzja organu I instancji, nie może być merytorycznie rozpoznana przez Sąd i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.