Uzasadnienie
W dniu 23 grudnia 2016 r. E. K. wniosła skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...], w przedmiocie wyłączenia z użytkowania budynku.
Zarządzeniem z dnia 26 stycznia 2017 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł oraz do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie 1 odpisu skargi, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia pozostałych braków skargi zostały doręczone skarżącej w dniu 16 lutego 2017 r. (k. 12 akt sąd.). W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła żądanej sumy pieniężnej ani nie usunęła pozostałych braków skargi.
Postanowieniem z dnia 8 marca 2017 r. Sąd odrzucił skargę.
W dniu 14 marca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi. Wskazała, że powodem uchybienia powyższego terminu była jej choroba, trwająca od 14 lutego 2017 r. do 5 marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi podlega odrzuceniu jako spóźniony.
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić termin. Wniosek taki składa się do Sądu w terminie 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.).
Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 P.p.s.a.).
Podkreślenia wymaga, że w świetle uzasadnienia wniosku skarżącej o przywrócenie terminu, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 5 marca 2017 r. W tym bowiem dniu – stosownie do twierdzeń skarżącej – ustała trwająca blisko miesiąc niedyspozycja skarżącej, uniemożliwiająca jej skuteczne usunięcie braków skargi, do których wezwana została zarządzeniem przewodniczącego wydziału z dnia 26 stycznia 2017 r. Skarżąca przyznała również, że w dniu 16 lutego 2017 r. doręczono jej skutecznie odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia pozostałych braków skargi. Poza sporem jest również, że doręczone stronie wezwania zawierały pouczenie o tym, że niedochowanie ich – w terminie 7 dni – skutkować będzie odrzuceniem skargi.
Oczywiste jest zatem, że wniosek skarżącej o przywrócenie terminu został wniesiony z uchybieniem siedmiodniowego terminu do złożenia takiego wniosku, stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a. Skoro bowiem przyczyna uchybienia terminu do usunięcia powyższych braków skargi ustała w dniu 5 marca 2017 r., to wniosek o przywrócenie uchybionego terminu należało złożyć najpóźniej w dniu 13 marca 2017 r., a więc w dniu następującym po dniu 12 marca 2017 r. (niedzieli) – zgodnie z art. 83 § 2 P.p.s.a. Skarżąca złożyła zaś ten wniosek w dniu 14 marca 2017 r. (data nadania), a więc po upływie ustawowego terminu do dokonania tej czynności procesowej.
Stwierdzenie przez Sąd, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został z uchybieniem terminu do dokonania wspomnianej czynności, obliguje Sąd, w myśl art. 88 P.p.s.a., do odrzucenia tego wniosku. W tej sytuacji Sąd odstąpił od wezwania skarżącej do usunięcia braku formalnego tego wniosku, to jest do złożenia odpisu skargi (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
Z tych względów i na podstawie powołanego art. 88 w zw. z art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.