Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r znak [...] Starosta na podstawie art. 113 oraz art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego wprowadził do projektu scalenia gruntów obręb O.L. – rolny, zatwierdzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 1994 r znak [...] zmianę, polegająca na wydzieleniu na rzecz R.D. działki nr [...] o powierzchni 0, 0023 ha wykazaną dotychczas w gospodarstwie L.B. Zmianę przeprowadzono bez wyrównania ekwiwalentów.
Rozpatrujący zażalenie L.B. Wojewoda utrzymał powyższe postanowienie w mocy. W motywach rozstrzygnięcia podano, iż w rejestrze pomiarowo – szacunkowym sporządzonym w wyniku scalenia gruntów obrębu O.L. zakończonego w roku 1994 omawiana działka została mylnie wpisana na rzecz L.B. Powinna ona zostać zapisana na rzecz R.D., do którego należała także przed scaleniem. Działka ta została wydzielona z działki siedliskowej F.D. w trakcie ustalania granicy pomiędzy obrębami O.L. – rolny i O.L. miasto. Celem zachowania granicy w linii prostej część działki siedliskowej o powierzchni 23 m2 znalazła się w obrębie O. – rolny, co zostało uwidocznione w przedscaleniowej ewidencji gruntów do czasu wykonania nowej ewidencji ujawniającej stan po scaleniu. Omawiana działka położona jest w odległości 2 m od budynku mieszkalnym R.D. i stanowi jedną całość gospodarczą z pozostałą częścią siedliska. Nigdy nie była w posiadaniu, ani nie była własnością L.B., którego grunty położone są za drogą o szerokości 7 m. R.D. nie składał deklaracji o poddaniu scaleniu swojej działki siedliskowej, a wobec jej niewielkiej powierzchni nie zauważył zaistniałej pomyłki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L.B. poddając w wątpliwość ustalenia Wojewody stwierdził, iż omawiana działka nigdy nie należała do R.D., co wskazuje mapka po uwłaszczeniu w 1974 r do 1994r. Mapka z 1979 r dokumentuje, iż jego działka [...] od działki R.D. nr [...] oddzielona jest drogą nr 1752 o szerokości 7 m. W 1994 r bez jego zgody i wiedzy drogę skrzywiono odcinając róg jego działki i tworząc drogę nr [...] o szerokości 7 m i sporna działkę nr [...]. Jest ona położona w odległości 3 m od domu R.D., co jednak nie żadnego znaczenia. Skarżący podkreślił, iż działka ta jest ujawniona w jego księdze wieczystej nr [...].
W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.113 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Należy zaaprobować pogląd, iż sprostowanie nie może przekraczać granic wyznaczonych tym przepisem. Trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny, iż oczywistość błędu pisarsko rachunkowego czy tez innego powinna wynikać bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy innymi okolicznościami (wyrok z dnia 21 czerwca 1993 r sygn. akt SA / Wr 1643 / 92). W szczególności oczywista omyłka to widoczne, niezgodne z zamierzonym lub niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu, w każdym zaś razie zawsze są to błędy oczywiste, widoczne bez potrzeby przeprowadzania dodatkowych ustaleń czy badań (por. wyrok NSA z dnia 27 marca 1981r sygn. akt SA 592 / 81, wyrok z dnia 19 listopada 1997 r sygn. akt SA / Sz 1059 / 97).
Przyjąć należy, iż warunku oczywistości pomyłki nie spełnia błędne przypisanie nieruchomości określonej osobie w wyniku przeprowadzonego postępowania scaleniowego. Zmiany w tym zakresie prowadzą do ponownego odmiennego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co wyklucza zastosowanie omawianego trybu (por.wyrok NSA z dnia 4 maja 1988 r sygn. akt III SA 1466 / 87 OSP 1999/ 11-12/348, wyrok NSA z dnia 19 listopada 1991 r sygn. akt SA / Wr 1084/ 91 ONSA 1991/ 3-4/ 93).
Jedną z zasad postępowania administracyjnego jest wyrażona w art. 16 § 1 kpa zasada trwałości decyzji administracyjnych. Wyraża się ona w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nowa decyzję oparta na odpowiednim przepisie prawa. Wydanie nowej decyzji jest zatem jedynym sposobem całkowitego lub częściowego pozbawienia decyzji ostatecznej jej mocy obowiązującej. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może jednak nastąpić jedynie w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych (art.16 § 2 kpa). W żadnym razie niedopuszczalnym jest, aby tryb sprostowania w decyzji błędów pisarskich lub rachunkowych albo innych oczywistych omyłek został wykorzystany do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia.
Niezależnie od powyższego zwrócić należy uwagę na wadliwą formę rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Art.113 § 1 kpa nie przewiduje możliwości dokonania sprostowania decyzji w formie decyzji, jak uczynił to Wojewoda. Właściwą dla tego rodzaju czynności formą jest postanowienie.
Z tych względów na podstawie art.145 § 1 pkt.1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270) zaskarżoną decyzję należało uchylić. O kosztach orzeczono na podstawie art.200 powołanej ustawy.