Uzasadnienie
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata. Takim pismem jest w myśl art. 230 § 2 powyższej ustawy skarga. W przedmiotowej sprawie skarżący nie uiścili wpisu od skargi, wobec tego zostali wezwani zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 27 lipca 2017 r. do jego uiszczenia w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W wezwaniu także wskazano, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek ze skarżących zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia.
Powyższe wezwanie w dniu 7 sierpnia 2017 r. odebrał osobiście W. I. oraz w imieniu A. I., w trybie art. 72 cyt. ustawy (k. 37 i 39 akt sądowych). W zakreślonym terminie W. I. złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sadowych i ustanowienie adwokata. Natomiast termin określony w wezwaniu dla A. I. upłynął bezskutecznie w dniu 14 lipca 2017 r.
Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. starszy referendarz sądowy przyznał W. I. prawo pomocy w żądanym zakresie.
Należy zwrócić tutaj uwagę, że w myśl utrwalonego stanowiska przyjmuje się, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy przez jedną ze skarżących stron zobowiązanych solidarnie do uiszczenia wpisu sądowego i przyznanie jej tego prawa w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych nie zwalnia pozostałych stron z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego (por. B.Dauter, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, str. 972).
W związku z powyższym przyjąć należy, że na skarżącym – A. I., pomimo złożenia przez drugiego skarżącego – W. I. w wymaganym prawem terminie wniosku o prawo pomocy oraz wobec okoliczności, że nie wystąpił on samodzielnie ze stosownym wnioskiem, spoczywał obowiązek uiszczenia wpisu sądowego w terminie do 14 lipca 2017 r.
W zakreślonym terminie skarżący A. I. jednak wpisu nie uiścił.
Z tych powodów na podstawie art. 220 § 3 powyższej ustawy skargę A. I. należało odrzucić.