Uzasadnienie
W dniu 29 czerwca 2005 r. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej wniósł do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] domagając się jej uchylenia.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując iż organ administracji państwowej lub samorządu terytorialnego nie jest legitymowany do zaskarżenia w trybie procesowym decyzji organów rozpoznających odwołania od ich rozstrzygnięcia, gdyż nie jest stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 50 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest każdy, kto ma w tym interes prawny, rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Na mocy §2 tego przepisu skargę może wnieść również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.
Dla przypisania zatem danemu podmiotowi przymiotu czynnej legitymacji procesowej w postępowaniu sądowoadminstracyjnym należy wykazać, iż podmiot ten ma interes prawny we wniesieniu skargi albo jest upoważniony do tej czynności na mocy przepisów szczególnych o randze ustawy.
W ocenie Sądu organ administracji publicznej (rządowej lub samorządowej), który rozstrzygał sprawę administracyjną danego podmiotu nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na orzeczenie organu odwoławczego wydane na skutek instancyjnej kontroli jego decyzji. Sąd podziela tutaj stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1017/04 (opubl. w "Rzeczpospolita" z dnia 21 lutego 2005 r.) oraz pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 r. sygn. akt OSK 301/04 (opubl. OSP 2005/2/17 z glosą M. Stahl). Zgodzić się należy z przytoczonym stanowiskiem NSA, iż ten sam organ administracyjny może występować w obrocie prawnym w dwóch rolach.
Po pierwsze jako organ powołany do rozstrzygania spraw administracyjnych i wyposażony w tym celu w określone instrumenty prawne, w tym we władztwo administracyjne. W takiej sytuacji jest on stroną stosunku administracyjnoprawnego i występuje w roli nadrzędnej nad drugim podmiotem (jest podmiotem administrującym). Po drugie, organ administracyjny może być stroną zarówno stosunku administracyjnoprawnego – i występować w roli podmiotu podrzędnego - administrowanego (wówczas inny organ rozstrzyga daną sprawę administracyjną), jak i stroną stosunku cywilnoprawnego. W drugim przypadku, w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej przez inny podmiot administracyjny, organ ma, co do zasady, interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. W pierwszym zaś, skoro to on rozpatruje daną sprawę administracyjną, prowadzi postępowanie wyjaśniające i wydaje określone orzeczenie, nie może kwestionować rozstrzygnięcia organ odwoławczego.
Niedopuszczalnym jest, aby dany organ zajmował w konkretnej sprawie różne pozycje – raz organu wydającego decyzję, innym razem strony postępowania w zależności od etapu załatwiania sprawy z zakresu administracji publicznej.
Mając powyższe rozważania na uwadze, należy odmówić przyznania w tym układzie prawnym Kierownikowi Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, który w niniejszej sprawie wydawał decyzję w I instancji, przymiotu interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji SKO do WSA w Lublinie. Zaznaczyć również trzeba, iż żaden przepis szczególny nie przyznaje w takiej sytuacji czynnej zdolności procesowej sądowoadminstracyjnej, a zatem należy stosować zasady ogólne wynikające z art. 50 §1 p.p.s.a.
Prawną konsekwencją takiego wniosku jest odrzucenie skargi na podstawie przepisu art. 58 §1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji.