Uzasadnienie
Skarżący A. i W. małżonkowie S. wezwani do wypełnienia urzędowych formularzy wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wnieśli wypełnione i podpisane formularze PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustalenie wytępienia przesłanki przyznania prawa pomocy zawartej w powyższym przepisie wymaga porównania możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem.
W przedmiotowej sprawie postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 listopada 2009 r. zwolniono skarżących od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych zaś postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 marca 2010 r. ustanowiono dla skarżących adwokata. W toku niniejszego postępowania skarżący mają już więc zapewnioną pomoc adwokata ustanowionego w ramach prawa pomocy i nie muszą ponosić kosztów sądowych tego postępowania. Skoro zaś w toku niniejszego postępowania skarżącym przyznano już prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata to tym samym nie można przyjąć aby obciążał ich obowiązek ponoszenia kosztów ustanowienia adwokata a zarazem, że istnieją przesłanki do przyznania im prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Nie można bowiem porównać jak konieczność ponoszenia kosztów ustanowienia adwokata, których ponosić skarżący już nie muszą, wpłynie na sytuację materialną skarżących.
Ponadto w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak jest przepisu, który uprawniałby stronę do żądania wyznaczenia kolejnego adwokata.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało odmówić przyznania prawa pomocy.