Uzasadnienie
Powiatowy Urząd Pracy w R. P. na podstawie przedłożonego przez B. K. świadectwa pracy potwierdzającego zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy w okresie od [...] r. do [...] r., decyzją z dnia [...] r. orzekł o uznaniu go z dniem [...] r. za osobę bezrobotną i odmówił przyznania prawa do zasiłku.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu rejestracji strona spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia [...] r. o promocji zatrudnienia i inwestycjach rynku pracy, przypadających w okresie 19 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni, co stanowi podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku.
W odwołaniu od powyższej decyzji B. K. wskazał, że prośbę o przyznanie prawa do zasiłku uzasadnia tym, że był w urzędzie pracy w roku 2012 r. i nie został wówczas zarejestrowany, ponieważ toczyło się postępowanie sądowe. Do PUP w R. zgłosił się po wyroku z dnia [...] r. i nie został poinformowany, że będzie mógł pobierać zasiłek.
Wojewoda po rozpatrzeniu ww. odwołania decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. Organ odwoławczy – mając na uwadze przedmiot sprawy - wskazał, że przyznanie bezrobotnemu prawa do zasiłku nie należy do uznania administracyjnego, ale uzależnione jest od spełnienia przez bezrobotnego przesłanek określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W artykule tym ustawodawca wskazał okresy, które mogą podlegać uwzględnieniu na poczet okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.
Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy - prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...); w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni.
Organ odwoławczy podniósł, że warunkiem nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest zatem wykazanie przez osobę bezrobotną okresu co najmniej 365 dni zatrudnienia (bądź innych okresów zrównanych w ustawie z zatrudnieniem) przypadających w ciągu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy. Przy czym ustawodawca wprowadził dodatkowe wymogi warunkujące możliwość uwzględnienia poszczególnych okresów. W przypadku zatrudnienia jest to osiąganie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, bez względu na wymiar czasu pracy. Przy czym, w przypadku zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy pracodawca obowiązany jest zapewnić pracownikowi wynagrodzenie w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w danym okresie.
Z akt sprawy wynika, że rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w R. P. dokonał B. K. w dniu [...] r. i na ten dzień badany jest okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację. W przypadku wnioskodawcy okres ten obejmował zasięg od dnia [...] r. do [...] r. W celu nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych strona powinna, właśnie w tym okresie, wykazać wymagane ustawą 365 dni zatrudnienia uprawniających do zasiłku. Tymczasem z akt sprawy wynika, że we wskazanym okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających rejestrację w urzędzie pracy, nie strona wykonywała żadnej pracy zarobkowej. Podczas rejestracji przedstawiła bowiem jedynie świadectwo pracy potwierdzające zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy, w firmie S. S. Z. P. C. w R. P., w okresie od [...] r. do [...] r. Okres tego zatrudnienia przypada więc na okres znacznie wcześniejszy niż badane 18 miesięcy przed rejestracją i dlatego też nie może podlegać uwzględnieniu na poczet okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych.
Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że w dniu dokonania rejestracji w urzędzie pracy, tj. [...] r. strona spełniała warunki do uzyskania statusu bezrobotnego, niemniej jednak nie spełnione zostały wymogi ustawy warunkujące możliwość nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego B. K. na powyższą decyzję Wojewody wyjaśnił, że w marcu 2012r. zgłosił się z dokumentami do P.U.P. w R. w celu zarejestrowania się jako osoba bezrobotna wyjaśniając jednocześnie, że toczy się sprawa o rentę w Sądzie Okręgowym Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. o sygn. akt: [...]. Strona skarżąca wskazała, że niekompetentny pracownik organu poinformował ją, że nie może się zarejestrować jako osoba bezrobotna, z powodu toczącej się sprawy w sądzie pracy, a może to uczynić dopiero po zakończeniu postępowania sądowego. Skarżący podniósł, że zgodnie z uzyskanymi wytycznymi zgłosił się do organu w dniu [...]. po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Apelacyjnego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w L. o sygn. akt [...].
W uzasadnieniu skarżący winą za swoje nie zarejestrowanie w terminie, a w związku z tym utratę zasiłku za ten okres obciążył pracownika organu, który wprowadził go w błąd i nie pouczył o treści art. 71 ustawy. W ocenie strony z powyższych względów zaskarżona decyzja jest wydana z rażącym naruszeniem prawa i podlega przewidzianej ustawowo karze finansowej i dyscyplinarnej na pracownika urzędu pracy i zwrotu utraconego zasiłku w całości z odsetkami skarżącemu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Skarga oceniana wedle tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Zagadnienie uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.). Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP był zatrudniony lub ubezpieczony łącznie przez co najmniej 365 dni.
Ustawodawca zatem jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające wszystkie kryteria przyjęte w ustawie.
Z akt administracyjnych przekazanych Sądowi wynika bezsporny stan faktyczny sprawy.
Do organu skarżący zgłosił się w dniu [...] r., a okres który badany był jako okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzający rejestrację, obejmował przedział od dnia [...] r. do [...] r. Strona skarżąca w tym okresie nie była zatrudniona. Należy tutaj wskazać, że w tych okolicznościach bez znaczenia zatem dla niniejszej sprawy pozostaje świadectwo pracy przedstawione przez stronę, potwierdzające zatrudnienie jej w okresie od dnia od [...] r. do [...] r. w pełnym wymiarze casu pracy w firmie S. S. Z. P. C. w R. P.. Aby ustalić bowiem, czy strona skarżąca nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnych organ dokonał wyliczenia okresu 18 miesięcy poprzedzających zgłoszenie się do organu celem dokonania rejestracji, odpowiadającemu wymogom art. 71 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację strona nie była zatrudniona. Okoliczność ta też nie była kwestionowana przez skarżącego.
Ponownie należy zaakcentować, że uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i obligują organy administracji do wydawania decyzji o charakterze związanym, pozbawionych jakichkolwiek cech uznaniowości. Nawet więc w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje niewielki okres do wymaganego ustawą uprawniającego do tego zasiłku - organ, związany treścią obowiązujących przepisów, zobligowany jest do odmowy jego przyznania.
Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów prawa materialnego ani procedury, które dawałoby podstawę do uchylenia podjętych rozstrzygnięć. Natomiast okoliczności podnoszone przez skarżącego, co do nieprawidłowego/niepełnego pouczenia przez pracownika organu nie mogą być przedmiotem oceny w niniejszej sprawie i nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione przez skarżącego.
Z wymienionych wyżej względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.).