Uzasadnienie
Wspólnota Mieszkaniowa [...] w R. P. wniosła sprzeciw od decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 5 lipca 2024 r., znak: ZOA-XIV.7721.12.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
W wykonaniu zarządzenia z 9 sierpnia 2024 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. uchwały w sprawie wyboru zarządu - w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 19 sierpnia 2024 r., (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 90).
W terminie otwartym na uzupełnienie braków skarżąca nadesłała kserokopię uchwały nr 5/2019 w sprawie wyboru Zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej (k.
- 97) oraz uiściła wpis od sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Sprzeciw podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności sprzeciwu poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem, czy sprzeciw został wniesiony z zachowaniem wszelkich wymogów formalnych przewidzianych przez przepisy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Sprzeciw, zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a., powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Stosownie do treści art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.).
Nieprzedstawienie przy składaniu sprzeciwu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentacji skarżącej, stanowi brak formalny sprzeciwu, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla sprzeciwu wniesionego do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do art. 57 § 1 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a. sprzeciw powinien czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych sprzeciwu, sąd odrzuca sprzeciw. Sąd odrzuca sprzeciw postanowieniem. Odrzucenie sprzeciwu może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Sąd umożliwił skarżącej uzupełnienie braku formalnego sprzeciwu, wzywając do złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. uchwały w sprawie wyboru zarządu - w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.
Skarżąca złożyła jedynie kserokopię tej uchwały.
Skoro w odpowiedzi na wezwanie skarżąca przesłała kserokopię uchwały, która nie została poświadczona za zgodność z oryginałem, nie mogła być ona uznana za odpis uchwały. Tym samym uznać należy, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego sprzeciwu w zakreślonym terminie, który upłynął z dniem 26 sierpnia 2024 r. Powyższy brak uniemożliwia nadanie sprzeciwowi biegu.
W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że przez odpisy należy rozumieć uwierzytelnioną kserokopię pisma poświadczoną za zgodność z oryginałem bądź kolejny egzemplarz pisma własnoręcznie podpisany przez skarżącego. Poświadczenie za zgodność z oryginałem oznacza, że osoba go podpisująca bierze odpowiedzialność za zgodność treści oryginału z odpisem (por. postanowienie NSA z 27 października 2017 r., II OZ 1266/17). Nieuwierzytelniona kserokopia nie może zostać uznana za odpis w rozumieniu art. 47 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z 29 listopada 2016 r., I GZ 605/16; z 29 października 2015 r., I FZ 327/15, z 13 maja 2016 r., II GZ 442/16 i z 22 stycznia 2016 r., II GZ 1010/15, (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl), bez względu na to, czy jest egzemplarzem pisma zgodnym z układem treści z oryginałem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie zwrotu wpisu od odrzuconego sprzeciwu zostało wydane na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64b ust. 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji postanowienia).
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.