Uzasadnienie
H. i Z. małżonkowie F. wystąpili na drogę postępowania sądowoadministracyjnego ze skargą na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. Nr [...]o stwierdzeniu zgodności zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującej obszar zawarty w granicach ewidencyjnych działki o numerze [...], o dotychczasowym przeznaczeniu pod zatokę ulicy a na teren z przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy B. zatwierdzonego uchwałą z dnia [...] r.
W uzasadnieniu skargi wywodzili naruszenie ich interesu prawnego, dóbr osobistych, skoro zaskarżona uchwała zmierza do zrealizowania interesu wyłącznie właściciela działki o numerze ewidencyjnym [...], co niedopuszczalne, gdy studium stanowi jedynie zbiór zasad długoterminowej polityki przestrzennej dla miasta. Nadto zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnośnie działki o numerze ewidencyjnym [...] w swych następstwach uczyni niemożliwą bliźniaczą zabudowę działki skarżących o numerze ewidencyjnym [...], a która tym samym stanie się bezużyteczną, tracąc rynkową wartość. W dalszej kolejności prowadzili wywody odnośnie naruszenia prawa już uchwałą zmieniającą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podlegającą odrębnemu zaskarżeniu.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska y wnosiła o jej oddalenie, wskazując na brak naruszenia interesu prawnego skarżących, skoro podejmowana zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie obejmuje nieruchomości skarżących, nie ogranicza ich uprawnień i w żaden sposób nie pogarsza ich prawnej sytuacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje
Zaskarżona uchwała została podjęta w trybie art. 20 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tryb dla poddania jej kontroli sądowoadministracyjnej normuje art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, przyznający prawo zaskarżenia do sądu administracyjnego każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu gminy, po uprzednim a bezskutecznym wezwaniu organu uchwałodawczego do usunięcia naruszenia prawa. Przytoczona regulacja przyznaje zatem uprawnienie do formalnoprawnie skutecznego wystąpienia ze skargą na drogę postępowania sądowoadministracyjnego jedynie podmiotowi, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone.
Natomiast co do zasady bezsprzecznie nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu wskazanej uchwały, powziętej w postępowaniu prowadzonym dla zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podmiot, który nie legitymuje się tytułem prawnym do gruntu objętego zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w następstwie wyklucza jurydyczną rację dla rozważania jego naruszenia.
W okolicznościach sprawy niniejszej uchwała o stwierdzeniu zgodności uchwalanej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego ma za przedmiot wyłącznie działkę o numerze ewidencyjnym 1229, stanowiącą własność komunalną, do której skarżącym bezsprzecznie nie przysługuje tytuł prawny. Powyższe przesądza co do zasady o braku po stronie skarżących interesu prawnego, obligatoryjnie ustawowo wymaganego dla formalnoprawnie skutecznego wystąpienia nań ze skargą. Należy wskazać, że postępowanie prowadzone dla zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mając za przedmiot jedynie działkę o numerze ewidencyjnym [...] w rezultacie nie zmienia przeznaczenia działki skarżących o numerze [...].
Konkludując, stwierdzenie złożenia skargi na opisaną w sentencji uchwałę przez osoby pozbawione co do zasady interesu prawnego dla formalnoprawnie skutecznego zainicjowania kontroli sądowoadministracyjnej, realizuje w swych proceduralnych następstwach blankietowo sformułowaną hipotezę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z tych względów na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.