Uzasadnienie
Mocą uchwały o numerze [...] Rady Miejskiej z dnia [...] marca 2003 r., został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta K.D.
Na powyższe skargę złożył, w dniu 20 maja 2003r., Wojewoda który na mocy art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej działek o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...].
W uzasadnieniu powołał się na okoliczność, że w odniesieniu do pierwszej ze wskazanych wyżej nieruchomości, K.P. zgłosił zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mocą którego domaga się, by cała nieruchomość została przeznaczona pod zabudowę pensjonatową, a który Rada Miejska uchwałą z dnia [...] lutego 2003r. odrzuciła. K.P. następnie złożył skargę na wskazaną uchwałę, skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Lublinie, a która do daty powzięcia uchwały objętej niniejszą skargą, nie została rozpoznana.
Natomiast w odniesieniu do działki [...], zarzut jej właścicielki został uwzględniony przez właściwy organ, lecz wprowadzając stosowną zmianę do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ planistyczny nie ponowił w odpowiednim zakresie procedury planistycznej, wymaganej unormowaniem art. 18 ust. 2, ze wskazaniem pkt 6, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.
W konkluzji skarżący wskazał na art. 27 ust. 1 powoływanej ustawy, dający podstawę do żądania stwierdzenia nieważności w zaskarżonym zakresie uchwały Rady Miejskiej.
W odpowiedzi na skargę, pełnomocnik Rady Miejskiej przedstawił stanowisko o jej uznaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Powzięcie uchwały przez właściwy organ w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.D. w dniu [...] marca 2003r., to jest przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego, mającego za przedmiot kontrolę legalności uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2003 r. o odrzuceniu zarzutu właściciela, dotyczącego działki Nr [...], jej przeznaczenia, stanowi naruszenie trybu postępowania w zakresie unormowania art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Stanowi ono uprawnienie do przedstawienia radzie gminy do uchwalenia projektu planu, już uwzględniającego orzeczenia sądu administracyjnego, wydane w związku ze złożonymi zarzutami.
Natomiast uwzględnienie w toku postępowania planistycznego zarzutu, w odniesieniu do działki nr [...], na co wskazuje skarżący, obligowało właściwy organ planistyczny do wyczerpania trybu przewidzianego dla skutecznego wprowadzenia stosownej zmiany do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak tego wymaga unormowanie art. 18 ust. 2 rozważanej ustawy, co prawidłowo podnosi skarżący, akcentując w szczególności pkt 6 omawianego przepisu.
Wskazane naruszenia procedowania, powodują w konsekwencji nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działek nimi objętych, wskazanych w skardze, o czym stanowi dyspozycja art. 27 ust. 1 ustawy o zagospodarowani przestrzennym.
Tu przywołać należy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 01 kwietnia 1999r. w sprawie II SA/Gd 1627/98 (ONSA 2000, Nr 4, poz. 144).
Z tych względów, na mocy art. 147 § 1 i przy zastosowaniu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjnych orzekł jak w sentencji.