Uzasadnienie
A. M. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlane z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie ustalenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 50 000 zł, za roboty budowlane związane z rozbudową budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] w A. P., bez wymaganego pozwolenia, wniósł o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania aktu administracyjnego zapewnia stronie skarżącej tymczasową ochronę jej praw, gdyż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu upada w chwili wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 ustawy).
Skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wskazał okoliczności uzasadniających ten wniosek w świetle powołanego wyżej przepisu, lecz podniósł argumenty merytoryczne dotyczące zaskarżonego aktu. Wskazał jedynie, że zaskarżone postanowienie może stanowić podstawę do wszczęcia egzekucji, która naraziłaby go na znaczną szkodę.
Niezależnie od powyższego, należy zauważyć, że przedmiotowa opłata legalizacyjna nie podlega egzekucji, a w przypadku jej nie uiszczenia przez skarżącego zostanie wydana zaskarżalna decyzja o nakazie rozbiórki i dopiero jej wykonanie rodzi trwałe skutki i może narazić skarżącego na szkodę. W przypadku zaskarżenia decyzji nakładającej obowiązek rozbiórki można wnosić o wstrzymanie jej wykonania. (por. Postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., II OZ 765/05, pub. Centralna Baza Orzeczeń i Informacji o Sprawach).
Z tych względów należało uznać, że brak jest przesłanek z art. 61 § 3 ww. ustawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.