Uzasadnienie
Decyzją z 19 grudnia 2022 r., znak: LU.RUZ.4701.14.2022.TK, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Lublinie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako: Dyrektor RG PGW WP), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o. w [...] (dalej jako: Spółka), uchylił decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Zamościu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 3 października 2022 r., nr ZUO/81/2022, określającą opłatę zmienną za poszczególne kwartały 2019, 2020 i 2021 r.
Pismem z 2 stycznia 2023 r., Spółka wniosła sprzeciw od powyżej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu PGWWP, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na pozostawanie w obrocie prawnym decyzji ostatecznej Dyrektora RG PGW WP z 16 grudnia 2022 r., znak: LU.RUZ.4701.14.2022.TK, o tożsamym zakresie podmiotowym i przedmiotowym.
W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że uwzględnił sprzeciw skarżącej i decyzją z 16 stycznia 2023 r., znak: LU.RUZ.4701.14.2022.TK, uchylił w całości decyzję Dyrektora RG PGW WP z 19 grudnia 2022 r. (znak: LU.RUZ.4701.14.2022.TK).
W odpowiedzi na wezwanie Przewodniczącego Wydziału z 23 stycznia 2023 r., organ wyjaśnił, że ww. decyzja z 16 stycznia 2023 r., stała się prawomocna od dnia 21 lutego 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z regulacją zawartą w art. 64c § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: p.p.s.a.) organ, o którym mowa w § 2 tego artykułu może w zakresie swojej właściwości uwzględnić sprzeciw od decyzji w całości w terminie czternastu dni od dnia jego otrzymania, uchylając zaskarżoną decyzję i wydając nową decyzję na podstawie art. 138 § 1 albo 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
W rozpoznawanej sprawie organ skorzystał z uprawnienia autokontrolnego i decyzją z 16 stycznia 2023 r. uwzględnił sprzeciw oraz uchylił decyzję z 19 grudnia 2022 r., będącą przedmiotem zaskarżenia w niniejszym postępowaniu. Decyzja autokontrolna została wydana w 14-dniowym terminie, wynikającym z art. 64c § 5 p.p.s.a. i nie została przez stronę zaskarżona do sądu administracyjnego.
Tym samym w obrocie prawnym przestała istnieć decyzja, która wskutek wniesionego sprzeciwu miała być poddana sądowej kontroli.
Mając zatem na uwadze, że zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w sprawie znajdzie zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w toku tego postępowania wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zachodzi między innymi wówczas, gdy organ, którego decyzja została zaskarżona wyda rozstrzygnięcie na podstawie art. 64c § 5 p.p.s.a., w ramach którego uwzględniając sprzeciw uchyli zaskarżone rozstrzygnięcie.
Wskutek skorzystania przez organ z kompetencji autokontrolnych doszło w niniejszej sprawie do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu, a w konsekwencji do braku przedmiotu postępowania sądowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji.
O kosztach postępowania (pkt II sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265, ze zm.). Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od sprzeciwu w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika profesjonalnego w wysokości stawki minimalnej (480 zł) oraz uiszczona opłatę skarbową od pełnomocnictwa.