Uzasadnienie
Skarżąca F. K. K. we wniosku z dnia 9 grudnia 2009 r. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych oraz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie. Odpis tego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 22 grudnia 2009 r. (k.42). W dniu 28 grudnia 2009 r. złożyła ona sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Stosownie do przepisu art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako: "ustawa", wobec wniesienia sprzeciwu w terminie, postanowienie z dnia 14 grudnia 2009 r. utraciło moc. Sprawa podlega zatem rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek skarżącej F. K. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie.
W myśl przepisu art. 245 § 1-3 ustawy przyznanie prawa pomocy może nastąpić w zakresie całkowitym albo częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od kosztów sądowych (całkowite lub częściowe) albo tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 ustawy).
W ocenie Sądu skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż dwuosobowa rodzina skarżącej utrzymuje się z niewysokich świadczeń emerytalno-rentowych. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, poza domem o wielkości 72 m2, gruntami rolnymi o powierzchni 0,45 ha, budynkami gospodarczymi o łącznej wielkości ok. 30 m2 oraz 20-letnim samochodem osobowym marki Volkswagen Golf II. Comiesięczne dochody rodziny skarżącej pochłaniają prawie w całości wydatki związane z opłaceniem energii elektrycznej, gazu i wody, zakupem żywności oraz leków. Skarżąca zmuszona jest również ponosić znaczne koszty studiów niestacjonarnych niepracującego syna, który pozostaje na jej utrzymaniu.
Z tych względów i na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.