Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] Kierownik Działu Pomocy Społecznej Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] – działając z upoważnienia Burmistrza Miasta [...] – zmienił własną decyzję z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w ten sposób, że od dnia [...] grudnia 2019 r. ustalił opłatę za pobyt R. O. w Domu Pomocy Społecznej w [...] w wysokości 70% uzyskiwanego dochodu mieszkańca, co stanowi kwotę [...]złotych.
R. O. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty ustalenia opłaty za pobyt R. O. w Domu Pomocy Społecznej w P., natomiast w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.
Pismem z dnia [...] września 2020 r. Burmistrz Miasta [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność spowodowaną brakiem legitymacji skargowej po stronie Burmistrza Miasta [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
W niniejszej sprawie skargę na decyzję reformatoryjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. wniósł Burmistrz Miasta [...], będący organem, który (będąc reprezentowanym przez Kierownika Działu Pomocy Społecznej MOPS w T. L.) wydał uchyloną zaskarżoną decyzją decyzję pierwszej instancji. Tymczasem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji postępowania administracyjnego, nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi w tej sprawie na decyzję administracyjną wydaną w wyniku odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ ten nie ma interesu we wniesieniu skargi. Brak jest bowiem podstaw do przyznania organowi administracji publicznej legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w sprawie, w której temu organowi powierzone zostało orzekanie (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1017/04, LEX nr 1291985).
Burmistrz Miasta [...] nie jest w niniejszej sprawie uprawniony do wniesienia skargi również w imieniu Gminy Miasto [...] – jako reprezentujący tę Gminę organ wykonawczy. Gmina nie jest bowiem stroną postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. i nie jest podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną, choćby nawet miała w tym interes prawny w rozumieniu tego przepisu, jeśli do wydania decyzji w pierwszej instancji w określonej sprawie upoważniony jest wójt (burmistrz, prezydent) tej gminy (por. wyrok NSA z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 888/12, LEX nr 1291985).
Brak legitymacji skargowej po stronie Burmistrza Miasta [...] powoduje, że jego skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.