Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] r. nr [...], nakładającą na C. i P. małż. K. opłatę adiacencką w wysokości 2.422,50 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oznaczonej jako działka nr ewid. [...], położonej przy ul. S. N. w obrębie ewidencyjnym Miasta na skutek wybudowania drogi – ulicy S.N.
W dniu 28 czerwca 2018 r. (data nadania) C. K. i P. K. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
W piśmie z dnia 9 lipca 2018 r. (data wpływu do Sądu: 19 lipca 2018 r.) skarżący zwrócili się z prośba "o wstrzymanie egzekucji opłaty adiacenckiej przez Urząd Miasta do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie".
Powyższe pismo Sąd zakwalifikował jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek skarżących nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony. W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).
W niniejszej sprawie nie zostało wykazane, że zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnili rozpoznawanego wniosku, a w szczególności nie poparli go żadnymi argumentami wskazującymi na realną możliwość wystąpienia okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw by uznać, że skarżącym grozi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w razie wykonania zaskarżonej decyzji, skoro sami skarżący żadnego takiego zagrożenia nie określili. Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro dochodzona od skarżących należność ma charakter pieniężny i podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla nich rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.
Podkreślić ponadto należy, że podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić zarzuty wobec legalności tej decyzji zawarte w skardze. Argumenty te mogą bowiem stać się przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznawania skargi.
Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.