Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] – po rozpatrzeniu odwołania R. O. od decyzji Burmistrza Miasta T. L. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], zmieniającej decyzję tego organu z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] poprzez ustalenie od dnia [...] grudnia 2019 r. opłaty za pobyt R. O. w Domu Pomocy Społecznej w [...], stanowiącej 70% uzyskiwanego dochodu mieszkańca, na kwotę [...]zł miesięcznie – uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty ustalenia opłaty za pobyt R. O. w Domu Pomocy Społecznej w [...] i w tej części umarzyło postępowanie pierwszej instancji (pkt 1), natomiast w pozostałej części utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (pkt 2).
W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji, uzasadniając podjęte w dniu [...] marca 2020 r. rozstrzygnięcie, powołał się na wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego DPS w [...], w wyniku którego ustalono, że R. O. od listopada 2019 r. uzyskał świadczenie uzupełniające w wysokości [...] zł, co łącznie z pobieranym przez niego świadczeniem rentowym w wysokości [...] zł stanowi kwotę [...]zł. Wskutek uzyskania świadczenia uzupełniającego dochód strony zmienił się o kwotę przekraczającą 10 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Dochód strony ustalony w poprzedniej decyzji określającej wysokość opłaty za pobyt w DPS, tj. w decyzji z dnia [...] maja 2019 r. nr [...], wynosił bowiem [...] zł. Organ stwierdził wobec tego, że od dnia [...] grudnia 2019 r. opłata za pobyt R. O. w DPS winna wynosić [...] zł.
R. O. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając jej naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 8 ust. 3 i art. 106 ust. 3b ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1876 ze zm., dalej jako "u.p.s."), poprzez błędne przyjęcie, że otrzymane przez niego świadczenie uzupełniające należy wliczać do dochodu, a tym samym błędne przekonanie, że w jego przypadku nastąpiła zmiana dochodu uprawniająca organ do ponownego ustalenia opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej. W oparciu o powyższe zarzuty odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Podniósł, że ustawa o pomocy społecznej nie wskazuje, jakoby świadczenie uzupełniające należało wliczać do dochodu, od którego zależy wysokość odpłatności za pobyt w dom pomocy społecznej.
Rozpatrując odwołanie Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, iż R. O. jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej w [...] od dnia [...] maja 2018 r. Ma orzeczoną całkowitą niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji. Utrzymuje się z renty z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości [...] zł oraz świadczenia uzupełniającego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości [...] zł miesięcznie, co łącznie stanowi dochód w wysokości [...] zł. Organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność pobierania przez stronę od października 2019 r. świadczenia uzupełniającego, znajduje potwierdzenie w piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., oznaczonym sygnaturą sprawy: [...]
Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że organ pierwszej instancji prawidłowo doliczył do dochodu R. O. pobierane przez niego świadczenie uzupełniające, w związku z czym zarzut podniesiony w tym zakresie, nie jest zasadny. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że z art. 8 ust. 4a u.p.s. wynika, iż w przypadku dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 i 4 na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego oraz opłaty wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2, w dochodzie osoby lub rodziny nie uwzględnia się świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz.U. poz. 1622). Prawodawca nowelizując ustawę o pomocy społecznej rozszerzył więc katalog świadczeń, które nie wliczają się do dochodu. Wskazane przez ustawodawcę świadczenie uzupełniające nie jest jednak wliczane jedynie do dochodu ustalanego w związku z ubieganiem się o świadczenie pieniężne oraz ustalanego na potrzeby ustalenia wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., tj. przez małżonka, wstępnych i zstępnych osoby uprawnionej do świadczenia. Wyłączenie to nie dotyczy natomiast mieszkańca domu pomocy społecznej, a zatem nie ma zastosowania przy ustalaniu opłaty ponoszonej przez samego mieszkańca.
Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2. zaskarżonej decyzji, uchylające decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej daty ustalenia nowej wysokości opłaty (będącej datą wsteczną względem podjętej decyzji) i umarzającej postępowanie pierwszej instancji w tej części, Kolegium wyjaśniło u podstaw tego orzeczenia legł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 584/19, uchylający poprzednio wydane w sprawie decyzje organów obu instancji, tj. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta T. L. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] W uzasadnieniu ww. wyroku Sąd wskazał, że decyzja wydana na podstawie art. 106 ust. 5 u.p.s. ma charakter konstytutywny, a zmiana (uchylenie) decyzji na podstawie tego przepisu, co do zasady, dopuszczalna jest dopiero po wejściu do obrotu prawnego decyzji modyfikującej decyzję pierwotną. Sąd stwierdził, ze skoro zmiana decyzji o ustaleniu wysokości nałożonej na skarżącego opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej jest zmianą dla niego niekorzystną, bowiem zwiększa wysokość tej opłaty, to jej dokonanie z mocą wsteczną uznać należy za nieuprawnione w świetle art. 106 ust. 5 ww. ustawy.
R. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na opisaną wyżej decyzję ostateczną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w części utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu skarżący zarzucił:
- naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 8 ust. 3 i art. 106 ust. 3b u.p.s., poprzez błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji, iż otrzymane przeze skarżącego świadczenie uzupełniające należy wliczać do dochodu, a w konsekwencji błędne przekonanie, że3 w przypadku skarżącego nastąpiła zmiana dochodu względem dochodu ustalonego w decyzji nr [...]),
- naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez niedokonanie wszechstronnego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego oraz dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, poprzez uznanie, że świadczenie uzupełniające dla osób niepełnosprawnych należy wliczać do dochodu, od którego zależy odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zaskarżonej części oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r. w części utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją.
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, iż świadczenie uzupełniające z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji nie powinno zostać doliczone do jego dochodu. Skoro zaś świadczenie to nie wpływa na zmianę dochodu, to - zdaniem skarżącego – nie było potrzeby wydawania na nowo decyzji ustalającej jego odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej. Skarżący podkreślił, że powyższe stanowisko opiera na informacjach uzyskanych z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który w skierowanej do skarżącego korespondencji mailowej wskazał, że świadczenie uzupełniające z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji nie jest wliczane do renty jako dochód i jest wolne od potrąceń. Dla potwierdzenia tej okoliczności skarżący załączył do skargi wydruki wiadomości mailowych z dnia [...] listopada 2019 r. i z dnia [...] grudnia 2019 r., nadesłanych na jego adres poczty elektronicznej przez Centrum Obsługi Telefonicznej ZUS.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w piśmie przewodnim do odpowiedzi na skargę organ zawarł wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym (k. 13).
W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. radca prawny J. S. – ustanowiony pełnomocnikiem skarżącego w ramach prawa pomocy – podtrzymał skargę oraz zawarte w niej wnioski o uchylenie decyzji. Jednocześnie doprecyzował zarzuty skargi, podnosząc, że zaskarżona decyzja narusza prawo materialne, tj. art 106 ust. 3b, ust. 4 i 5 w zw. z art. 8 ust. 4a u.p.s. w zw. z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 31 lipca 2019 roku o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1622) poprzez błędną wykładnię, sprzeczną z art. 2 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, polegającą na przyjęciu, iż w przypadku osoby przebywającej w domu pomocy społecznej i samodzielnie opłacającej pobyt w placówce, w dochodzie uwzględnia się także nabyte świadczenie uzupełniające. Pełnomocnik skarżącego wniósł ponadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, w tym kwoty 11,80 zł tytułem niezbędnych i udokumentowanych wydatków na korespondencję. Oświadczył przy tym, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części, a także, że pomoc prawną z urzędu świadczy w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. Dodatkowo również wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawny.
Mając na względzie zgodne wnioski stron postępowania o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, Sąd uwzględniając te żądania, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Przekonanie skarżącego o bezpodstawności zaliczenia do jego dochodu przyznanego mu od października 2019 r. świadczenia uzupełniającego z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji, pozbawione jest racji.
Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 36 pkt 2 lit. "o" u.p.s. pobyt i usługi w domu pomocy społecznej zaliczają się do świadczeń niepieniężnych z pomocy społecznej. Pomoc tego rodzaju przysługuje osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych (art. 54 ust. 1 u.p.s.).W myśl art. 60 ust. 1 u.p.s. pobyt w domu pomocy społecznej jest - co do zasady - odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (art. 60 ust. 2 pkt 2 u.p.s.). Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.s. obowiązani do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej są w kolejności: 1) mieszkaniec domu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi, 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - przy czym osoby i gmina określone w pkt 2 i 3 nie mają obowiązku wnoszenia opłat, jeżeli mieszkaniec domu ponosi pełną odpłatność. Mieszkaniec domu pomocy społecznej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wnosi zaś w wysokości nie większej niż 70% swojego dochodu (art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.s.).
Z przytoczonych wyżej przepisów wynika, że wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej ciążącej na mieszkańcu determinowana jest wysokością dochodów tej osoby. Nie może zatem budzić wątpliwości, że ewentualna zmiana wysokości dochodów osoby będącej mieszkańcem domu pomocy społecznej może prowadzić do zmiany wysokości nałożonej na nią z tego z tytułu opłaty – również na niekorzyść takiej osoby. Zgodnie bowiem z treścią art. 106 ust. 5 u.p.s., będącego materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, decyzję administracyjną zmienia się lub uchyla na niekorzyść strony bez jej zgody w przypadku zmiany przepisów prawa, zmiany sytuacji dochodowej lub osobistej strony, pobrania nienależnego świadczenia, a także można zmienić lub uchylić decyzję, jeżeli wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 11, art. 12 i art. 107 ust.
- Zmiana decyzji administracyjnej na korzyść strony nie wymaga jej zgody.
Na gruncie spraw z pomocy społecznej pojęcie dochodu oraz sposób jego ustalania określa art. 8 ust. 3 u.p.s. W myśl tego przepisu za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach, kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 marca 2019 r. (sygn. akt I OSK 3321/18) katalog wyjątków od zasady ustalania dochodu zamieszczonej w art. 8 ust. 3 u.p.s. nie podlega wykładni rozszerzającej. Tym samym wszystkie przychody - poza wyjątkami wymienionymi enumeratywnie w art. 8 ust. 4 i ust 4a u.p.s. - wlicza się do dochodu. Katalog wyłączeń zawarty w art. 8 ust. 4 i 4a ma charakter zamknięty, a zatem niewymienione w nim przychody podlegają wliczeniu do dochodu branego pod uwagę w sprawach z zakresu pomocy społecznej (por. także wyrok NSA z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4420/18, LEX nr 2774725).
Analizując zakres wyłączeń określony w ustępie 4 powołanego artykułu, z całkowitą pewnością - bez konieczności przytaczania obszernej treści tego przepisu – stwierdzić można, że nie wymieniono w nim będącego przedmiotem sporu w niniejszej sprawie świadczenia uzupełniającego z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji. Do tego świadczenia odnosi się natomiast ust. 4a stanowiąc, że w przypadku dochodu ustalonego zgodnie z ust. 3 i 4 na potrzeby ustalenia prawa do świadczenia pieniężnego oraz opłaty wnoszonej przez osoby, o których mowa w art. 61 ust. 2 pkt 2, w dochodzie osoby lub rodziny nie uwzględnia się świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (Dz. U. poz. 1622 i 2473 oraz z 2020 r. poz. 252).
Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, przewidziane w powyższym przepisie wyłączenie z dochodu świadczenia uzupełniającego z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji – w zakresie, w jakim przepis ten odnosi się do ustalania opłat za pobyt w domu pomocy społecznej - dotyczy więc wyłącznie osób wskazanych w art. 61 ust. 2 pkt 2 u.p.s., tj. małżonka, zstępnych i wstępnych mieszkańca pomocy społecznej. Ustawodawca wyraźnie natomiast wskazał, że wyłączenie to nie dotyczy mieszkańców domu pomocy społecznej, którzy w katalogu osób zobowiązanych do ponoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej, zostali wskazani - w pierwszej kolejności - w art. 61 ust. 2 pkt 1 u.p.s. Skoro zaś skarżący w niniejszej sprawie jest zobowiązany do ponoszenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej właśnie jako mieszkaniec, Kolegium słusznie uznało, ze wyłączenie, o którym mowa w art. 8 ust. 4a u.p.s., skarżącego nie dotyczy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 472/20, iż odmienne uregulowanie w powyższych przepisach sposobu ustalania dochodu mieszkańca domu pomocy społecznej oraz innych osób zobowiązanych do odpłatności za pobyt w domy pomocy społecznej, nie narusza konstytucyjnej zasady równości, gdyż podmioty wskazane w art. 61 ust. 2 pkt 1 i 2 nie znajdują się w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej - osoby wymienione w pkt 1 są beneficjentami świadczenia w postaci pobytu w domu pomocy społecznej, a podmioty wymienione w pkt 2 - członkami rodzin takich osób, na których ciąży z mocy ustawy obowiązek uiszczania opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. Sytuacji faktycznej i prawnej tych podmiotów nie sposób więc utożsamiać.
Również treść art. 9 ustawy z dnia 31 lipca 2019 r. o świadczeniu uzupełniającym dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1936) nie uzasadnia przyjęcia, że kwoty świadczenia uzupełniającego nie należy doliczyć do kwoty dochodu branej pod uwagę przy ustalaniu wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej ponoszonej przez osobę przebywającą w domu pomocy społecznej. Zgodnie z powyższym przepisem ze świadczenia uzupełniającego nie dokonuje się potrąceń i egzekucji. Ustalenie wysokości opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej nie stanowi jednak ani potrącenia, ani egzekucji, zatem przepis ten nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy.
W tej sytuacji uznać należy, że organy prawidłowo w niniejszej sprawie przyjęły, iż wraz z uzyskaniem świadczenia uzupełniającego z tytułu niezdolności do samodzielnej egzystencji, wzrósł dochód skarżącego, a tym samym jego sytuacja finansowa uległa zmianie w stopniu mającym wpływ na wysokości jego zobowiązania z tytułu odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Podkreślić trzeba, że okoliczność uzyskania przez skarżącego od października 2019 r. powyższego świadczenia, nie jest przez skarżącego podważana, a przy tym znajduje potwierdzenie w zaliczonym w poczet materiału dowodowego piśmie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. (k. 51 akt adm.). Nadto zauważyć należy za organem odwoławczym, że wysokość uzyskanego przez skarżącego świadczenia uzupełniającego (500 złotych miesięcznie), przekracza równowartość 10% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (wynoszącego 701 zł – art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s.), wobec czego w sprawie nie zachodziła podstawa do odstąpienia od zmiany decyzji o wysokości odpłaty ponoszonej przez skarżącego za pobyt w domu pomocy społecznej, na podstawie art. 106 ust. 3b u.p.s. Z tych względów zasadne było dokonanie zmiany decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2013 r. w zakresie wysokości przedmiotowej opłaty, na zasadzie art. 106 ust. 5 u.p.s.
Ubocznie wypada dodać, że w kwestii daty, z jaką ww. decyzja winna być zmieniona, tutejszy Sąd wypowiedział się w prawomocnym wyroku z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II SA/Lu 584/19, uchylającym poprzednio podjęte w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji. Ocena prawna Sądu w tym zakresie była natomiast wiążąca dla organów przy ponownym rozpatrywaniu sprawy – stosownie do art. 153 p.p.s.a. Aktualnie dalsze rozważania w tym względzie wykraczają zaś poza granice kontrolowanej sprawy wyznaczone granicami skargi. Skarżący przedmiotem zaskarżenia nie uczynił bowiem rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1. zaskarżonej decyzji z dnia [...] lipca 2020 r., uchylającego decyzję organu pierwszej instancji w części określającej datę wsteczną jako datę ustalenia na nowo wysokości opłaty obciążającej skarżącego, natomiast skargą objął wyłącznie rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję organu pierwszej instancji w pozostałej części. Wyjaśnić jedynie wypada, że skutkiem uprawomocnienia się rozstrzygnięcia z pkt 1. zaskarżonej decyzji jest to, że sporna zmiana wysokości opłaty nastąpiła dopiero z dniem uzyskania przez decyzję w tym przedmiocie waloru ostateczności.
Podsumowując stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja (w części objętej skargą) oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2020 r. (w części utrzymanej w mocy) nie naruszają prawa. W szczególności bezpodstawny okazał się zarzut naruszenia w tym zakresie wskazanych w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. przepisów prawa materialnego, w tym określających zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę równości wobec prawa przepisów art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Kontrolowane rozstrzygnięcia zostały poprzedzone należycie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i opierają się na prawidłowej ocenie materiału dowodowego, stąd też za bezpodstawny uznać należało również zarzut naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.
W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić, o czym orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wynagrodzenie dla radcy prawnego z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu przyznano na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt.1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 68). Jest to kwota 240 zł podwyższona - stosownie do § 4 ust. 3 ww. rozporządzenia - o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W ramach przyznanego wynagrodzenia Sąd nie uwzględnił natomiast wskazanej w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2020 r. kwoty 11,80 zł poniesionej tytułem wydatków na korespondencję, albowiem wydatki te nie zostały przez pełnomocnika skarżącego w żaden sposób udokumentowane.