Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. Burmistrz [...] nałożył na M. R. prowadzącą działalność gospodarcza pod nazwą "R. " Spółka Cywilna M. R. [...] oraz K. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "R. Spółka Cywilna K. R. [...] [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł za przekazanie po terminie sprawozdania podmiotu prowadzącego działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych za I, II, III i IV kwartał 2018r. oraz I i II kwartał 2019r. Organ podał, że wspólnicy uzyskali [...] grudnia 2017 r. zezwolenie na świadczenie usług na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych. Na podstawie art. 9o ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. 2019, poz. 2010 z późn. zm.) są zatem zobowiązani do sporządzania i przekazywania Burmistrzowi K. sprawozdań kwartalnych, w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.
W związku z powyższym firma powinna dostarczyć sprawozdania za: I, II, III, IV kwartał 2018 r. oraz I, II kwartał 2019 r. Ponieważ sprawozdania nie zostały złożone w terminie pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. Burmistrz [...] zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia wspólnikom kary pieniężnej za przekazanie po terminie sprawozdania. W dniu [...] sierpnia 2019r. wspólnicy złożyli sprawozdanie za II kwartał 2019 r., a następnie [...] września 2019r. przesłano sprawozdania za III i IV kwartał 2017r., I, II, III i IV kwartał 2018r. oraz za I i II kwartał 2019r. Organ przypomniał, że sprawozdania należało złożyć: za I kwartał 2018 r. - do 30 kwietnia 2018 r.. II kwartał 2018 r. - do 31 lipca 2018 r" III kwartał 2018 r. - do 31 października 2018 r" IV kwartał 2018 r. - do 31 stycznia 2019 r" I kwartał 2019 r. - do 30 kwietnia 2019 r" II kwartał 2019 r. - do 31 lipca 2019 r. Opóźnienie wyniosło zatem odpowiednio: za I kwartał 2018 r. - 513 dni, II kwartał 2018 r. - 421 dni, III kwartał 2018 r. - 329 dni.
IV kwartał 2018 r. - 237 dni, I kwartał 2019 r. - 148 dni, II kwartał 2019r.- 26 dni. Zgodnie z art. 9 xb pkt 2 ustawy podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych, który przekazuje po terminie sprawozdanie podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak, niż za 365 dni. W tym przypadku kara została określona za każdy dzień opóźnienia, licząc od upływu terminu do dnia złożenia sprawozdania, czyli za I kwartał 2018 r. - 36 500 zł (365 dni x 100 zł/dzień = 36 500 zł), II kwartał 2018 r. - 36 500 zł (365 dni x 100 zł/dzień = 36 500 zł), III kwartał 2018 r. - 32 900 zł (329 dni x 100 zł/dzień = 32 900 zł), IV kwartał 2018 r. - 23 700 zł (237 dni x 100 zł/dzień = 23 700 zł), I kwartał 2019 r. - 14 800 zł (148 dni x 100 zl/dzień = 14 800 zł), II kwartał 2019 r. - 2 600 zł (26 dni x 100 zł/dzień = 2 600 zł), w łącznej kwocie 147 000 zł. Organ wskazał, że karę należy wpłacić na podany rachunek bankowy Urzędu Miasta K. w terminie 30 dni od dnia w którym niniejsza decyzja stała się ostateczna.
Po rozpoznaniu odwołania wspólników Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzję organu I instancji utrzymało w mocy. Również organ odwoławczy wskazał, że w świetle art. 9o ust. 1 ww. ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań, które na podstawie art. 9o ust. 2 ustawy przekazywane są wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczą.
Natomiast zgodnie z art. 9xb pkt 2 tej ustawy, podmiot zobowiązany, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9o - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak, niż za 365 dni. Opóźnienie w złożeniu sprawozdań wyniosło odpowiednio: za I kwartał 2018 r. - 513 dni, II kwartał 2018 r. - 421 dni, III kwartał 2018 r. - 329 dni, IV kwartał 2018 r. - 237 dni, I kwartał 2019 r. - 148 dni i II kwartał 2019 r. - 26 dni. Zatem wysokość nałożonej kary została określona zgodnie z ww. przepisami tj. w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia (1470 dni), za każde sprawozdanie odrębnie licząc od upływu terminu do dnia złożenia sprawozdania, co daje łączną kwotę 147000 zł. Kolegium zaznaczyło przy tym, że zgodnie z wykładnią literalną art. 9xb pkt 2 ww. ustawy, ustawodawca użył zwrotu "sprawozdanie " a więc w liczbie pojedynczej, a nie sprawozdań, jak interpretuje strona.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. R. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą "R. s.c. oraz K. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "R. s.c. zarzucili decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisu art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez nieprawidłowe naliczenie orzeczonej kary pieniężnej; przepisu art. 8 § 1 kpa w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony postępowania do władzy publicznej, a mianowicie poprzez niepoinformowanie strony o nieotrzymaniu przez organ sprawozdania w terminie, niezwłocznie po upływie terminu do jego złożenia; przepisu art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, które fakty organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz przepisu art. 2 Konstytucji - zasady proporcjonalności - poprzez automatyczne zastosowanie rażąco wygórowanej, dolegliwej, niewspółmiernej i materialnie nieproporcjonalnej kary w stosunku do rodzaju uchybienia wobec obowiązku ustawowego.
W konkluzji wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. W motywach skargi wyjaśnili, że przepis art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie określa, czy górny limit kary, tj. 36.500 zł dotyczy opóźnienia w złożeniu jednego, czy więcej sprawozdań finansowych. Ich zdaniem wątpliwości interpretacyjne w tym względzie należy rozstrzygać na korzyć przedsiębiorcy, zwłaszcza, że odmienna wykładnia prowadziłaby do absurdalnych rozstrzygnięć i stosowania nieadekwatnych kar finansowych względem zobowiązanego. Skarżący przekonywali, że już samo sformułowanie "podlega karze (...) nie więcej jednak niż za 365 dni", sugeruje, iż miernikiem kary jest dzień opóźnienia, a dokładniej łączna liczba dni opóźnienia i to właśnie ta łączna liczba dni opóźnienia przedsiębiorcy nie może przekraczać 365. Organ wymierzając karę pieniężną powinien zatem brać pod uwagę wszystkie dni opóźnienia (od wszystkich sprawozdań, co do których strona opóźniła się ze złożeniem) istniejące na dzień orzekania o karze i do tej łącznej liczby wszystkich dni powinien zostać zastosowany limit 365 dni, jako górną ustawową granicę kary.
Inne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do niekontrolowanego zawyżania i rozrostu kary za opóźnienie składania sprawozdań przy bierności organu do wzywania przedsiębiorcy do wykonania tego obowiązku. W niniejszej sprawie, w chwili wydania decyzji przez organ I instancji, łączna liczba dni opóźnienia w składaniu sprawozdań wyniosła 1674, przy czym organ zastosował ograniczenie wynikające z liczby 365 dni tylko do kary za niezłożenie sprawozdania za I oraz II kwartał 2018 r. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji pierwsze czynności zmierzające do wyegzekwowania złożenia sprawozdania za I kwartał 2018 r. organ poczynił dopiero w sierpniu 2019 r., a zatem już po upływie 365 dni od obowiązku jego złożenia. Wcześniej w żaden sposób organ nie przypominał/wzywał o/do obowiązku złożenia sprawozdania, pomimo, że posiadał wiedzę o prowadzonej przez skarżących działalności.
Tym samym nie można uznać za słuszne i zasadne celowe przedłużanie przez organ okresu od powstania obowiązku złożenia sprawozdania do jego przedłożenia na skutek działań własnych bądź organu, skutkiem czego następuje naliczanie kary powyżej górnej ustawowej granicy. Takie działanie mogłoby doprowadzić do nadużycia prawa (przy bierności organu) przejawiającego się w ustalaniu kary za brak złożenia sprawozdań dopiero przed upływem okresu przedawnienia, co spowodowałoby naliczanie kar w wysokościach kilkukrotnie wyższych od ustawowej górnej granicy kary (36.000 zł).
W ocenie skarżących, przyjmując racjonalność ustawodawcy, kara 36.500 zł to kara maksymalna, a zatem górna granica dla kary za opóźnienie w złożeniu wszystkich sprawozdań, ze złożeniem których przedsiębiorca opóźnił (lub wciąż opóźnia się) na dzień wydania decyzji o nałożeniu kary. Celem ustawodawcy było doprowadzenie do tego, aby przedsiębiorcy składali w terminie sprawozdania, a nie to, aby organy gmin traktowały wpływy z rzeczonych kar, jako jedno ze źródeł dochodów własnych gminy, które na skutek bierności organu byłyby nieproporcjonalnie wysokie do rodzaju przewinienia.
W ocenie skarżących naruszenie art. 8 kpa w zw. z art. 9 ust. 2 ustawy poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania strony postępowania do władzy publicznej, przejawia się poprzez niepoinformowanie strony o nieotrzymaniu przez organ sprawozdania w terminie, niezwłocznie po upływie terminu do jego złożenia. Organ nie informując o konieczności złożenia sprawozdania za każdy kwartał roku w zakresie prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, doprowadził do sytuacji powstania długiego okresu zwłoki w przedmiocie złożenia sprawozdania za każdy kwartał, w konsekwencji czego nałożono na stronę karę finansową o dość dotkliwym wymiarze, tj. w kwocie 147.000 złotych.
Skarżący powołali się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 lutego 2018 r., (IV SA/Po 963/17) gdzie stwierdzono, że przewidziana w art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wysokość kary pienionej jest nadmiernie wysoka. Skoro doszło do nadmiernego karania doszło tym samym do naruszenia fasady proporcjonalności, a w konsekwencji do naruszenia fasady sprawiedliwości społecznej. W przekonaniu skarżących wymierzona kara finansowa w kwocie 147.000 złotych jest właśnie nadmiernie wysoka, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku pod sygn. P 26/11, na tle ustawy o odpadach. Ponieważ w ocenie skarżących konstrukcja normy art. 9o ust. 1 i 2 oraz art. 9xb ust. 3 ustawy jest analogiczna do normy ocenionej przez Trybunał Konstytucyjny wyrok ten powinien mieć zastosowanie także w tej sprawie.
Trybunał stwierdził zaś, że sankcja przewidziana w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. za opóźnione złożenie zbiorczego zestawienia danych o odpadach za 2009 r., którego prawidłowości i kompletności nie zakwestionowano jest nieproporcjonalna do skutków zamierzonych przez ustawodawcę. Zbytnia dolegliwość administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z 2001 r. wynika ze szczególnej kumulacji kilku elementów sankcji bezwzględnej wysokości kary pieniężnej w stosunku do czynu, automatyzmu jej wymierzania oraz braku występowania w praktyce możliwości miarkowania jej wysokości. Z tych powodów również przewidziana w art. 9xb ust. 2 ustawy wysokość kary pieniężnej jest nadmiernie wysoka.
W ocenie skarżących organ winien ustalić wysokość sankcji w takiej wysokości jaka została przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o odpadach wskutek wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z art. 2 Konstytucji. Zwrócili uwagę, że przepis art. 9xb ust. 2 ustawy jest nadmiernie represyjny i nakłada nieproporcjonalną sankcję w stosunku do naruszonego obowiązku, powodując nadmierne karanie. Ponadto zastosowanie tak surowej sankcji nie jest poprzedzone uprzednim wezwaniem lub ponagleniem przedsiębiorcy do terminowego wykonania ustawowego obowiązku ze wskazaniem zagrożenia w postaci kary administracyjnej, czym organ generuje sobie dodatkowy przypływ finansowy naruszając przy tam zasady współżycia społecznego. Brak jest również mechanizmu możliwości miarkowania wysokości kary ze względu na okoliczności sprawy (np. szkodliwości naruszenia prawa, stopnia zawinienia, sytuacji finansowej podmiotu), sama zaś kara charakter fiskalny, a nie restytucyjno-prewencyjny.
Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zawiera argumentacji wystarczającej dla podważenia zaskarżonej decyzji. Przepis art. 9o ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2020 r poz. 1439) jasno stanowi, że podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań, które stosownie do ust. 2 tego przepisu, przekazuje wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczą.
Z kolei zgodnie z art. 9xb pkt 2 ustawy, podmiot zobowiązany, który przekazuje po terminie sprawozdanie, podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia, nie więcej jednak, niż za 365 dni. Karę nakłada w drodze decyzji wójt, burmistrz lub prezydent miasta, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (art. 9zb ust. 1b ustawy). Co istotne, sami skarżący nie kwestionują złożenia sprawozdań po terminie, nie bardzo zatem zrozumiały jest zarzut niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy oparty na art. 8 § 1 i art. 9 ust.2 kpa oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji, które fakty organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z pewnością tak postawionego zastrzeżenia nie sposób utożsamiać, jak uważają skarżący, z zaniechaniem organu zawiadomienia o upływie terminu do złożenia sprawozdania o jakim mowa w art. 9o ust.1 ustawy.
Podkreślić trzeba, że wspomniany obowiązek powstaje z mocy ustawy, przedsiębiorca ma zatem obowiązek złożyć sprawozdanie bez uprzedniego wezwania organu, a nałożenie sankcji jest bezpośrednim skutkiem jego zaniechania. Co więcej informację o obowiązku składania sprawozdania z podaniem nawet jego treści zawiera decyzja z [...] grudnia 2017r. zezwalająca spółce cywilnej "R. " na świadczenie usług na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji właściwie zatem zinterpretowały postanowienia art. 9o ust. 1 ustawy i prawidłowo je zastosowały. Zasadnie przyjęły, że skarżący działający jako podmiot prowadzący działalność w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych byli zobowiązani do sporządzania i przekazywania Burmistrzowi K. sprawozdań kwartalnych, w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy.
W związku z powyższym firma powinna dostarczyć sprawozdania za I, II, III i IV kwartał 2018 r. oraz I i II kwartał 2019 r. Tak jak wskazał organ sprawozdania należało złożyć: za I kwartał 2018 r. - do 30 kwietnia 2018 r.. II kwartał 2018 r. - do 31 lipca 2018 r" III kwartał 2018 r. - do 31 października 2018 r" IV kwartał 2018 r. - do 31 stycznia 2019 r" I kwartał 2019 r. - do 30 kwietnia 2019 r" II kwartał 2019 r. - do 31 lipca 2019 r. Wspólnicy dopiero w dniu [...] sierpnia 2019r. złożyli sprawozdanie za II kwartał 2019 r., a następnie [...] września 2019r. przesłano sprawozdania za III i IV kwartał 2017r., I, II, III i IV kwartał 2018r. oraz za I kwartał i ponownie za II kwartał 2019r. W tej sytuacji zasadnie zgodnie z art. 9xb pkt 2 ustawy organ zastosował wobec podmiotu zobowiązanego kary pieniężne. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 października 2016r. (II OSK 120/15 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wydany wprawdzie w kontekście art. 9n ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy, mającym jednak z uwagi na podobną treść zastosowanie także do art. 9o ust. 1 w związku z art. 9xb ust.2 ustawy, wydanie decyzji administracyjnej nakładającej karę pieniężną na podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości na terenie danej gminy w sytuacji, kiedy przedsiębiorca przekazał sprawozdanie po terminie jest obowiązkiem organu.
Sąd podkreślił, że przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie uprawniają organu administracji do oceny przyczyn niedochowania terminu do złożenia sprawozdania. Treść przepisu art. 9x ust 1 ustawy jednoznacznie wskazuje, że decyzja nakładająca karę administracyjną nie ma charakteru uznaniowego. Na powyższe wskazuje użycie przez ustawodawcę określenia "nakłada (...) karę pieniężną", co oznacza, że organ w ramach swobodnego uznania nie może oceniać przyczyn, dla których nie został zachowany termin do złożenia sprawozdania. Odpowiedzialność administracyjna za niedopełnienie obowiązku sprawozdawczego ma charakter zobiektywizowany i oderwany od pojęcia winy.
W związku z tym w postępowaniu, w przedmiocie ustalenia kary pieniężnej za brak wywiązania się z obowiązków sprawozdawczych, organ nie musi ustalać przyczyny, która legła u podstaw takiego, a nie innego postępowania podmiotu podlegającego unormowaniom ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawodawca w sprawach dotyczących przedmiotowych kar pieniężnych nakazał organom odpowiednie stosowanie przepisów działu III Ordynacji podatkowej, co oznacza, że nie przewidział możliwości zwolnienia się z obowiązku złożenia sprawozdania w ustawowym terminie. Rację mają również organy, wymierzając kare pieniężną oddzielnie za każde sprawozdanie złożone po terminie w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia nie więcej jednak, niż za 365 dni (art. 9xb pkt 2 ustawy). Przewidziana w tym przepisie kara dotyczy bowiem każdego dnia opóźnienia w złożeniu "sprawozdania", a nie sprawozdań. Organy czytelnie wskazały przy tym sposób ich obliczenia.
Nietrafne są również argumenty skargi, które wskazują na niekonstytucyjność zaskarżonego orzeczenia przy użyciu argumentów Trybunału Konstytucyjnego zastosowanych w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 marca 2014 r. P 26/11 w którym stwierdził, że art. 79c ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach w brzmieniu obowiązującym od 12 marca 2010 r. do 19 lipca 2011 r., przez to, że przewiduje niepodlegającą miarkowaniu karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za nieterminowe przekazanie zbiorczego zestawienia danych o odpadach, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pomijając już, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy zupełnie innej kwestii, niż będąca przedmiotem rozstrzygania w rozpoznawanej sprawie, przyjęcie stanowiska skarżących będzie oznaczać brak możliwości wydania orzeczenia na podstawie obowiązujących przepisów, regulujących daną problematykę. Taka zaś sytuacja zachodziłaby, gdyby przyjąć, że w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 9xb pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach organ winien ustalić wysokość sankcji w takiej wysokości, jaka została przyjęta przez ustawodawcę w ustawie o odpadach wskutek wydania wyroku Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność art. 79c ust. 3 ustawy o odpadach z art. 2 Konstytucji (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2019r.
II OSK 555/17 opubl.w CBOSA). Nieuprawnione należało uznać proste przeniesienie argumentacji Trybunału Konstytucyjnego na grunt rozpoznawanej sprawy. Do naruszenia art. 2 Konstytucji RP w postępowaniu administracyjnym dojść może w związku z naruszeniem innych norm, które były bądź powinny być stosowane w postępowaniu. W niniejszym postępowaniu organ właściwie zastosował odpowiednie normy prawne, zatem nie ma podstaw do stwierdzenia naruszenia zarówno art. 2 jak i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Na kanwie art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy już wielokrotnie wyjaśniano, że naruszeniem norm konstytucyjnych jest nakładanie na podmiot kar w wysokości drakońskiej, bez względu na okoliczności sprawy, stopień zagrożenia interesu prawnego, czy bez możliwości miarkowania kary. Przepis art. 9x ust. 1 pkt 5 ustawy jest jednak skonstruowany w sposób przewidujący wymierzanie kary administracyjnej w sposób uwzględniający tak szkodliwość, jak i wielkość sankcjonowanego naruszenia przepisów, wyrażającego się przecież w okresie opóźnienia w złożeniu sprawozdania (100 zł za każdy dzień opóźnienia), przy czym wyklucza wymierzenie kary niewspółmiernie dolegliwej, poprzez wprowadzenie górnej granicy jej wymiaru, bowiem karę wymierza się za okres nie dłuższy niż 365 dni (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 luty 2020r.
II SA/Go 854/19 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA). Teza powyższa w pełni zasługuje na zastosowanie również w razie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 9xb pkt 2 ustawy, który również zawiera te same ograniczenia w obliczaniu wysokości kary. Bezpodstawny jest również zarzut braku możliwości miarkowania wysokości kary ze względu na okoliczności sprawy np. szkodliwości naruszenia prawa, stopnia zawinienia, czy sytuacji finansowej podmiotu. Należy zauważyć, że według art. 9 zc ustawy stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność podmiotu organ uwzględnia przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ust. 1 pkt 2-4, art. 9xa pkt 2, art. 9xaa pkt 1, art. 9xb pkt 1, art. 9y ust. 1 pkt 2-4 i art. 9z ust. 1 pkt 2 i ust.
- 4. W rozpoznawanej sprawie przepis ten nie ma jednak zastosowania, skoro podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 9xb pkt.2 ustawy.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019r. poz. 2325) skargę należało oddalić.