Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 kwietnia 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpatrzeniu odwołania J. L. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z urządzeniami towarzyszącymi oraz zjazdów z dróg publicznych na działkach nr ewid. a, b/1, b/4 i c, przy ul. P. [...] (ul. P. [...]) w [...] oraz na działkach nr ewid. d (pas drogowy – ul. P.) i nr ewid. e/1 (pas drogowy – ul. P.), orzekło:
- 1. uchylić decyzję organu pierwszej instancji w części objętej pkt 3g zdanie drugie,
- 2. utrzymać tę decyzję w mocy w pozostałej części.
W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że wskazaną na wstępie decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. Prezydent Miasta [...], po rozpoznaniu wniosku inwestora A Spółki z o.o. w W., ustalił warunki zabudowy dla wskazanej na wstępie inwestycji. Organ wskazał, że wyniki analizy urbanistycznej, przeprowadzonej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, potwierdzają, iż planowana inwestycja spełnia wymogi tzw. zasady dobrego sąsiedztwa wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W analizie tej organ pierwszej instancji wyznaczył precyzyjnie dopuszczalne parametry zabudowy, zgodnie z zasadami określonymi w przepisach powołanego rozporządzenia.
W decyzji wskazano również konieczne do spełnienia warunki dotyczące obsługi komunikacyjnej, a także dotyczące wymaganych miejsc postojowych dla samochodów. Organ pierwszej instancji podkreślił, iż inwestor spełnił również pozostałe wymogi wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Kolegium, po dokonaniu oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie oraz zarzutów odwołania, stwierdziło, że rozstrzygnięcie decyzji organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa poza ustaleniem zawartym w pkt 3g jej sentencji. Prawnie wadliwe jest bowiem znajdujący się w tej części decyzji zapis, który wyklucza możliwość lokalizacji obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 3 m od granic sąsiednich działek budowlanych. Kolegium podkreśliło, iż zapis taki był niedopuszczalny, albowiem na etapie rozstrzygania wniosku o wydawanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie podlega wyznaczeniu konkretne miejsce lokalizacji obiektu budowlanego. Kwestie te rozstrzygane są natomiast przez organy architektoniczno-budowlane orzekające o pozwoleniu na budowę.
Skargę do Sądu na powyższą decyzję Kolegium złożył J. L., wnosząc o uchylenie tej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji.
Skarżący zarzucił, że Prezydent Miasta [...] decyzją ostateczną z dnia 25 czerwca 2010 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku B Spółki z o.o. z siedzibą w W., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej wraz ze zjazdami, urządzeniem i zagospodarowaniem terenu działek nr ewid. a, b/1, b/4, przy ul. P. [...] (ul. P. [...]) w [...]. Decyzja ta, zdaniem skarżącego, dotyczy zatem tej samej inwestycji, dla której ustala jednak zasadniczo odmienne dopuszczalne parametry zabudowy. W oparciu o wskazaną decyzję inwestor uzyskał w dniu 9 marca 2012 r. pozytywną dla siebie decyzję o pozwoleniu na budowę.
Zdaniem skarżącego organy obu instancji, z naruszeniem § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie ustaliły "obowiązującej" linii zabudowy w celu zagwarantowania zachowania ładu przestrzennego. Wymogu tego nie spełnia przyjęta przez organy "nieprzekraczalna" linia zabudowy, gdyż takie rozwiązanie prowadzi do dowolności w sytuowaniu projektowanej zabudowy od tej linii.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w ocenie skarżącego, zawiera stwierdzenia dowolne, nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz powołanego rozporządzenia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że wskazana przez skarżącego decyzja o warunkach zabudowy była wydana dla innego inwestora oraz dla innego – w części – terenu, a zatem okoliczność ta nie ma znaczenia dla sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Nie wszystkie jednak podniesione w niej zarzuty należy podzielić.
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...], ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej z urządzeniami towarzyszącymi oraz zjazdów z dróg publicznych na działkach nr ewid. a, b/1, b/4 i c, przy ul. P. [...] (ul. P. [...]) w [...] (pas drogowy działki nr ewid. d – ul. P. oraz nr ewid. e/1 – ul. P., orzekło:
- 1. uchylić decyzję organu pierwszej instancji w części objętej pkt 3g zdanie drugie,
- 2. utrzymać tę decyzję w mocy w pozostałej części.
O ile prawidłowe jest stanowisko zaskarżonej decyzji, iż dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy (art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), to w postępowaniu w takim przedmiocie nie można pominąć oceny zarzutu, że dla znacznej części terenu objętego wnioskiem została już wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, a wcześniej decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Na fakt ten skarżący zwracał uwagę już w odwołaniu.
Pełnomocnik Kolegium, na żądanie Sądu, złożył do akt sądowych sprawy kopię decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 9 marca 2012 r., nr [...], zatwierdzonej projekt budowlany i udzielającej B Spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej, to jest budynków wielorodzinnych A i B z usługami i parkingiem podziemnym wraz z wykonaniem:
- - instalacji wewnętrznych: wody zimnej, ciepłej i cyrkulacyjnej, hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, centralnego ogrzewania, elektrycznej, teletechnicznej;
- - instalacji zewnętrznych: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, energetycznej zalicznikowej, energetycznej oświetlenia terenu;
- - dojazdów, miejsc postojowych, drogi pożarowej, dojść wraz z urządzeniem i zagospodarowaniem terenu inwestora, dwóch zjazdów (z ul. P. i z ul. P.) oraz przebudowy hydrantu przeciwpożarowego (w ramach usunięcia kolizji z wjazdem z ul. P.) – na działkach nr ewid. a, b/1, b/4 przy ul. P. [...] i ul. P. [...] w [...] oraz na działkach nr ewid. d i e/1 – pasy drogowe (dwa zjazdy i przebudowa hydrantu).
Decyzja ta, jak wynika z jej treści, zyskała przymiot ostateczności w toku postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie, w dniu 3 kwietnia 2012 r. (k. 90-91 akt sądowych).
Nie ulega zatem wątpliwości, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę zespołu zabudowy mieszkalno-usługowej zaprojektowanego na przeważającej części tego samego terenu, co wnioskowana w niniejszej sprawie inwestycja, to jest na działkach nr ewid. a, b/1 i b/4 przy ul. P. [...] i ul. P. [...] w [...] oraz na działkach nr ewid. d (pas drogowy – ul. P.) i nr ewid. e/1 (pas drogowy – ul. P.), aczkolwiek wskazana decyzja o pozwoleniu na budowę nie obejmowała działki nr ewid. c, sąsiadującej z nieruchomością skarżącego.
Organ odwoławczy, stosownie do wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności (art. 15 K.p.a.), obowiązany jest do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Z zasady tej wynika również konieczność uwzględnienia przez ten organ stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydawania decyzji w drugiej instancji.
Skarżący, co nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, już w odwołaniu podnosił zarzut wydania w dniu 9 marca 2012 r. decyzji o pozwoleniu na budowę. Okoliczności tej organ odwoławczy nie ocenił w sposób należyty, co miało istotny wpływ na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
Kolegium rozpoznając odwołanie skarżącego nie mogło pominąć zarzutu wydania decyzji o pozwoleniu na budowana znacznej części terenu objętego wnioskiem A Spółki z o.o. w W., lecz obowiązane było przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie, skoro w świetle treści odwołania zmienił się stan faktyczny i prawny w rozpoznawanej sprawie (w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji nie funkcjonowała jeszcze w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę).
Należy zauważyć, że w myśl art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.; to jest w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) obowiązkiem organ administracji, który wydał decyzję o warunkach zabudowy jest stwierdzenie jej wygaśnięcia, jeżeli inny wnioskodawca uzyskał pozwolenie na budowę.
Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję, nie ulega bowiem wątpliwości, że wskazane uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o art. 135 powołanej ustawy Sąd uchylił także decyzję organu pierwszej instancji, gdyż było to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy.
Wobec uchylenia decyzji organów obu instancji z uwagi na wskazane wyżej uchybienie nie było koniecznym odnoszenie się przez Sąd do pozostałych zarzutów skarżącego.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji. Zgodnie z art. 152 wskazanej ustawy Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 i art. 205 § 1 ustawy.