Wyrok NSA oz. w Lubliniez 27 marca 1997 r., sygn. akt II SA/Lu 652/96

Teza

O ile przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowią inaczej organ administracji jest związany wydaną przez siebie decyzją, także wtedy gdy decyzja nie stała się jeszcze ostateczną. Stan związania organu administracji publicznej własną decyzją trwa do czasu ustania jej mocy obowiązującej, nawet wtedy gdy organ dostrzega jej wadliwość.

Nie jest dopuszczalne takie sprostowanie decyzji, które w swej istocie prowadzi do nowego, odmiennego od dotychczasowego, rozstrzygnięcia sprawy oraz zmiany powołanej pierwotnie podstawy prawnej. Postanowienie prostujące decyzję w rozumieniu art. 113 Kpa, prowadzące do tego typu konsekwencji, jest postanowieniem, które rażąco narusza prawo i w rzeczywistości nie posiada umocowania w obowiązującym prawie. Zmiana treści decyzji może nastąpić tylko z zachowaniem trybu określonego w kodeksie postępowania administracyjnego i przez wydanie nowej decyzji.

Odwołujące się do art. 113 Kpa postanowienie o sprostowaniu decyzji, wydane w konsekwencji wniesionego uprzednio odwołania, a będące faktycznie nowym rozstrzygnięciem sprawy co do istoty, potraktowane przez organ II instancji jako integralna część decyzji organu I instancji, uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji wraz z określonym jako "prostujące" postanowieniem.

Sentencja

1. stwierdza nieważność decyzji organu II instancji oraz decyzji I instancji wraz z prostującym ją postanowieniem.