Uzasadnienie
Skarżąca na druku PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z pełnoletnią córką, z którą zamieszkuje w domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się ze swojej renty w kwocie [...]złotych netto oraz wynagrodzenia za pracę córki w kwocie [...]złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącej wynosi [...] złotych netto. Na stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącej składają się wydatki na energię elektryczną [...] złotych, ogrzewanie [...] złotych, wodę i odprowadzanie ścieków [...] złotych, wywóz śmieci [...] złotych, dojazdy do pracy córki [...] złotych. Pozostałe środki finansowe przeznaczane są na wyżywienie oraz zakup środków czystości i higieny osobistej. Skarżąca jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji 2005 oraz nieruchomości rolnej o powierzchni [...] ha.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W sprawie niniejszej skarżona jest decyzja dotycząca choroby zawodowej. Artykuł 239 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi zaś, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych.
Zatem skarżąca kwestionując w niniejszym postępowaniu decyzję dotyczącą choroby zawodowej jest zwolniona z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zbędne jest więc rozpoznanie jej wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Dlatego postępowanie o przyznanie skarżącej prawa pomocy w tym zakresie podlega umorzeniu na podstanie art. 249a p.p.s.a, jak orzeczono w punkcie II postanowienia.
Wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy powinien być więc rozpoznany jak wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym przyznawane jest, gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżąca wykazała, że bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego dla siebie i córki nie jest w stanie ponieść kosztów wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego z wyboru. Całość dochodu gospodarstwa domowego skarżącej pochłaniają bowiem wydatki związane z kosztami utrzymania koniecznego.
Zatem pomniejszenie dochodów skarżącej i jej córki o jakąkolwiek kwotę uniemożliwi pokrycie wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Tym samym powodując w nich uszczerbek. Z tego powodu referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o czym orzekł w punkcie I postanowienia.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.