Wyrok WSA w Lublinie z 23 września 2005 r., II SA/Lu 656/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 23 września 2005 r.

Sprawa

sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz - sprawozdawca, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski
Referent- Agnieszka Kocot protokolant

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...]., znak: [...] wydaną na podstawie art. 138§1pkt.1kpa oraz art. 39 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.593 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania D. G. utrzymało w mocy decyzję Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...]., znak: [...] przyznającą mu zasiłek celowy w wysokości 50 zł na częściową opłatę rachunków za energię elektryczną.

Organ ustalił, że sytuacja majątkowa D. G. jest trudna, jednak z uwagi na ograniczone możliwości finansowe Ośrodka przyznano mu zasiłek w kwocie niższej od wnioskowanej.

Organ zarzucił, że zainteresowany nie podejmuje żadnych wysiłków zmierzających do zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb, a w szczególności nie uprawia gospodarstwa rolnego i nie podejmuje innych prac, a jednocześnie we wrześniu, listopadzie i grudniu 2004r. otrzymał już zasiłki celowe na pokrycie kosztów zużycia energii elektrycznej o łącznej kwocie 140zł.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł D. G. domagając się uchylenia powyższej decyzji i nie uzasadniając szerzej swego żądania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, i podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił, że celem pomocy społecznej jest przede wszystkim doraźne wsparcie osób potrzebujących pomocy, a nie przejęcie przez państwo obowiązku utrzymania świadczeniobiorcy i zaspokajania jego potrzeb w nieograniczonym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zasady przyznawania świadczeń z pomocy społecznej uregulowane zostały w ustawie z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. Nr 64, poz.539 ze zm.) W świetle przepisów art. 2 i 3 tej ustawy celem pomocy społecznej jest wspieranie osób i rodzin w ich wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a także umożliwianie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. (art.3ust.3)

Skarżący wnosił o przyznanie mu zasiłku celowego na podstawie art. art.39 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz.593 z późn. zm.), który stanowi, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów, napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu może być przyznany zasiłek celowy.

Przyznanie tego zasiłku ma charakter uznaniowy, co oznacza, że zarówno jego rodzaj, wysokość, jak i czas trwania zależy od uznania organu, który ocenia sytuację majątkową i rodzinną osoby ubiegającej się o pomoc zgodnie z celami ustawy okresowymi w art. 3 i 4 cytowanej ustawy oraz z zachowaniem wymogów procedury administracyjnej, a w szczególności art.7, 10, 77 i 80 kpa.

W rozpatrywanej sprawie organ administracyjny biorąc pod uwagę trudną sytuację materialną skarżącego wydał decyzję pozytywną, bowiem przyznał zasiłek celowy. Jednocześnie w uzasadnieniu wskazał, iż przy przyznawaniu zasiłku wzięto pod uwagę ograniczone możliwości finansowe Ośrodka.

Sąd nie dopatrzył się sprzeczności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego ani z przepisami postępowania administracyjnego. W toku postępowania zebrano materiał dowodowy pozwalający na ustalenie sytuacji materialnej skarżącego i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Nieuwzględnienie żądania przyznania zasiłku celowego w wysokości pozwalającej na spłacenie całej należności za energię elektryczną nie pozostaje w sprzeczności z prawem, gdyż żaden przepis prawa nie określa wysokości zasiłku celowego. Przyznanie skarżącemu zasiłku w wysokości 50zł wynikało z możliwości finansowych organu pomocy społecznej; jednocześnie wzięto pod uwagę udzieloną skarżącemu w poprzednich miesiącach na ten cel pomoc.

Zgodzić się również należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż pomoc społeczna nie jest i nie może być traktowana jako stałe źródło dochodu służące do zaspokajania choćby tylko najbardziej uzasadnionych potrzeb. Skoro więc skarżący wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 4 cyt. ustawy nie podejmuje starań i wysiłku zmierzających do zaspokajania niezbędnych potrzeb bytowych, zwłaszcza, że ma ku temu konkretne możliwości przy nakładach własnej pracy (gospodarstwo rolne), to nie zachodzą przesłanki przyznania mu pomocy w oczekiwanej wysokości.

Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) Sąd oddalił skargę.