Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu wniosku D.O. odmówiło uzupełnienia własnej decyzji z dnia [...]czerwca 2004 r numer: [...] na mocy której uchylono decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie z dnia [...] marca 2004 r nr [...] w sprawie przyznania mu zasiłku stałego wyrównawczego i sprawę przekazano do rozpatrzenia organowi I instancji.
W motywach postanowienia podkreślono, iż możliwość uzupełnienia decyzji zachodzi wówczas, gdy rozstrzygnięcie w niej zawarte nie odpowiada obowiązującym przepisom prawa albo nie odpowiada im zawarte w niej pouczenie co do prawa odwołania, co do prawa wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo do prawa sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia o tych kwestiach. Ponieważ żadna z tych przesłanek w sprawie nie zachodzi, nie ma podstaw do uzupełniania decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł D.O. Domagając się jego uchylenia skarżący zaznaczył, iż zostało ono wydane z naruszeniem art. 111 § 1 i art.113 § 2 kpa, które nie uzależniają zastosowania określonych w nich instytucji od oceny zgodności przedmiotowych decyzji z obowiązującym prawem. Takiej oceny dokonuje Sąd lub samoistne uprawomocnienie się dotychczas nieprawomocnych orzeczeń. W tej sytuacji kryteria oceny i ocenę stanu sprawy przyjęte przez Kolegium należy zdaniem skarżącego uznać za dowolne.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:
Podkreślić należy przede wszystkim, iż w piśmie z dnia 20 lipca 2004 r inicjującym postępowanie będące przedmiotem skargi skarżący powołując się na art.111 § 1 kpa jednoznacznie domagał się uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji Kolegium z dnia [...]czerwca 2004 r nr [...]. Tej też kwestii dotyczyło zaskarżone postanowienie Kolegium. Uwaga ta jest niezbędna, ponieważ skarżący w skardze formułuje zarzut naruszenia art.113 § 2 kpa, który to przepis dotyczy zupełnie innej kwestii jaką jest sprostowanie błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych pomyłek w wydanych decyzjach przez organ administracji publicznej. Sprawa w tym zakresie nie była przez organ odwoławczy rozpatrywana skoro skarżący w ogóle nie składał w tym kierunku odpowiedniego wniosku. Wniesiony zarzut nie mógł zatem z oczywistych powodów odnieść zamierzonego skutku.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż uzupełnienie decyzji lub odmowa jej uzupełnienia w trybie art.111 § 1 kpa nie ma cech samoistnego bytu prawnego i pozostaje częścią aktu prawnego, którego uzupełnienia domaga się strona (wyrok NSA z dnia 22 listopada 2000 r sygn. akt II SA/ Gd 1783/ 98 ONSA 2002 / 1/23). Dzieli też jego byt prawny w postępowaniu odwoławczym. Nie służy zatem od niego odrębny środek odwoławczy. Skutkiem wniesienia wniosku o uzupełnienie decyzji jest natomiast przesunięcie terminu do wniesienia środka zaskarżenia od decyzji, który dla strony będzie biegł od daty doręczenia jej decyzji zawierającej uzupełniające rozstrzygniecie albo postanowienia odmawiającego jego uzupełnienia (art.111 § 2 kpa - por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2002 sygn. akt II SA 477/ 2002). Konsekwencją braku środka zaskarżenia od postanowienia w przedmiocie odmowy uzupełnienia decyzji jest odrzucenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art.3 § 2 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Z tych względów na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr.153 poz.1270) skargę należało odrzucić.