Uzasadnienie
Uzasadnienie
W dniu 20 czerwca 2005 r. T. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę "na niewykonanie wyroku NSA w sprawie II SAB/Lu 23/00", domagając się jednocześnie wymierzenia organowi grzywny. Badając wniesioną skargę Sąd stwierdził, że w dniu 27 kwietnia 2005 r. T. W. również wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę "na niewykonanie wyroku NSA w sprawie II SAB/Lu 23/00", z tym że w żądaniu skargi nie domagała się wymierzenia organowi grzywny (II SA/Lu 559/05).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
W myśl przepisu art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 253, poz.1270 ze zm.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Niezależnie zatem od sformułowania żądania przez skarżącego skarga "na niewykonanie wyroku" jest skargą opartą o przepis art. 154 ustawy. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skarżąca wniosła dwie skargi w tym samym przedmiocie.
W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 4 ustawy sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Skarga T. W. wniesiona później podlega więc odrzuceniu. W dacie jej wniesienia sprawa II SA/Lu 558/05 dotycząca również niewykonania wyroku w sprawie II SAB/Lu 16/00 była bowiem w toku.
Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że wezwanie do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, o którym mowa w przepisie art. 154 ustawy stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi. Do wezwania tego znajdują zastosowanie postanowienia przepisu art. 53 ustawy. Przepis art. 53 § 1 stanowi, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, natomiast przepis art. 53 § 2 stanowi, że w przypadku, gdy ustawa nie przewiduje zaskarżenia i uzależnia wniesienie skargi od uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Jak wynika z dołączonej do skargi kopii wezwania Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej do wykonania wyroku w sprawie II SAB/Lu 23/00, skarżąca wezwała organ administracji do usunięcia naruszenia prawa w dniu 31 stycznia 2005 r. i na wezwanie to nie otrzymała odpowiedzi. Skarga do Sądu powinna być zatem wniesiona w terminie sześćdziesięciu dni od daty wezwania. Tymczasem T. W. wniosła skargę do Sądu dopiero w dniu 20 czerwca 2005 r., a zatem po upływie terminie przewidzianego w ustawie. Z tego zatem także powodu skarga podlega odrzuceniu.
Z tych względów i na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 i 4 ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w sentencji.