Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;
- 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;
- 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego;
- 4) w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, dowód, że skarżący wezwał właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Poza tym jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 49 § 1 P.p.s.a.). Natomiast art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a. stanowi, iż sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie S. B. złożył skargę "na działalność Kolegium Odwoławczego w Lublinie do Sądu Administracyjnego w Lublinie o odmowie udzielenia pomocy w rozpatrzeniu jego skargi". W ocenie Sądu skarżący wskazał organ jednakże nie wskazał numeru i daty zaskarżonego aktu (decyzji, postanowienia, innego aktu, pisma) lub zaskarżonej czynności. Z uwagi na nieprecyzyjną treść skargi skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 3 lutego 2016 r. do usunięcia jej braków formalnych poprzez wskazanie, zarówno organu administracji, jak i aktu, którego dotyczy skarga. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania w dniu 10 lutego 2016 r. (k. 10 akt sądowych), z jednoczesnym pouczeniem o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, co stanowi uzasadnioną przesłankę odrzucenia skargi. Termin określony w wezwaniu upłynął bowiem bezskutecznie w dniu 17 lutego 2016 r.
W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.