Uzasadnienie
L. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], umarzającą postepowanie administracyjne przed organem nadzoru budowlanego pierwszej instancji w sprawie zatwierdzenia projektu zamiennego robót budowlanych wykonanych na działce nr ewid.[...] przy ul. [...] w N..
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie przez skarżącą środków zaskarżenia (niezłożenie odwołania do organu wyższego stopnia, tj. [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Skarga L. S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, przy czym do rozpatrzenia odwołania właściwy jest organ administracyjny wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy.
Sądowa kontrola orzeczeń wydanych przez organy administracyjne – w myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") – jest natomiast dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem administracji.
Obowiązek wyczerpania toku kontroli instancyjnej oznacza, że w przypadku, gdy stronie przysługuje prawo wniesienia środka zaskarżenia (odwołania, zażalenia) od orzeczenia organu pierwszej instancji do organu odwoławczego, kontrola sądowa orzeczenia organu pierwszej instancji jest dopuszczalna tylko łącznie z kontrolą orzeczenia wydanego przez organ drugiej instancji, a więc tylko wówczas, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest orzeczenie organu odwoławczego (orzeczenie ostateczne).
W świetle powołanego wyżej art. 127 § 1 i 2 k.p.a. od zaskarżanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. – jako decyzji wydanej w pierwszej instancji postępowania administracyjnego – stronie przysługiwało (zgodnie z zawartym w tej decyzji pouczeniem) odwołanie do organu wyższej instancji tj. do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.. Kontrola legalności tej decyzji byłaby zatem dopuszczalna tylko w przypadku zaskarżenia decyzji organu wyższego stopnia, wydanej po rozpatrzeniu odwołania. Skarżąca – jak wynika z akta sprawy – nie złożyła jednak odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P., lecz złożyła na nią skargę, która w tej sytuacji nie może zostać merytorycznie rozpoznana i jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.