Uzasadnienie
W. T. i S. T. w skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nie uznania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego za uzasadniony, wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi wskazali, że nie są w stanie zapłacić grzywny w wysokości 10 000 zł, jak i rozebrać szamba, z uwagi na to, że nie jest jeszcze możliwe wybudowanie drugiego. Ponadto przedstawili swoją trudną sytuację finansową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość.
Rozpatrując wniosek skarżących należy jednak w pierwszej kolejności wyjaśnić, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r., II OZ 1376/14, CBOSA). Instytucja tymczasowej ochrony sądowej odnosi się do aktów posiadających przymiot wykonalności, a więc takich, które nakładają na adresata określone obowiązki bądź przyznają uprawnienia i mogą być realizowane dobrowolnie bądź przymusowo w drodze egzekucji. Charakteru takiego ze swej istoty nie mają decyzje odmowne, nie nadające się do wykonania (postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., II FZ 470/14, CBOSA).
Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jak również poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie noszą znamion wykonalności, bowiem nie przyznają one żadnych praw, jak również nie nakładają żadnych obowiązków. Tym samym nie jest możliwe wstrzymanie ich wykonania w oparciu o regulacje art. 61 § 3 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w żaden sposób nie wpłynęłoby na sytuację strony skarżącej. Wstrzymanie wykonalności postanowienia organu uznającego za nieuzasadniony zarzut naruszenia art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) – poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, nie byłoby w żadnej mierze równoważne z uznaniem wskazanego zarzutu za zasadny.
Konkludując powyższe rozważania należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie nie jest aktem administracyjnym noszącym znamiona wykonalności, zatem żądanie wstrzymania jego wykonania jest pozbawione podstaw.
W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 61 § 3 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.