Uzasadnienie
Sygn. akt II SA/Lu [...]
Decyzją z [...] r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] [...], [...] [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] r., znak: [...], odmawiającą nakazania M. J. i G. A. wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem przebudowanej części poddasza nad lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w L..
Powyższe decyzje zostały wydane na skutek oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 21 lutego 2018 r., (II SA/Lu 1/18) sprzeciwu G. i J. A. od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy części poddasza.
Rozpatrując sprawę ponownie, organ pierwszej instancji ustalił, że nad lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w L. znajduje się pomieszczenie o wymiarach w rzucie 4,10 x 5,05 m i wysokości od 0,59 m do 2,10 m, do którego prowadzą drewniane schody i które służy za garderobę. Zostało ono wydzielone z przestrzeni strychu dwoma ścianami działowymi i szafą oraz wykonano w nim instalację elektryczną oraz wszystkie roboty wykończeniowe wraz z ociepleniem połaci dachowych. Według organu, inwestorzy nie dokonali żadnych przeróbek konstrukcji dachu, a zatem nie przekroczyli granic upoważnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającego z uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], [...] [...] z dnia 18 sierpnia 2004 r., wyrażającej zgodę na zagospodarowanie poddasza nad lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] w L..
Biorąc pod uwagę powyższe, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego miasta L., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego, wspomnianą na wstępie decyzją odmówił nakazania inwestorom wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia tego pomieszczenia do stanu zgodnego z prawem.
Od tej decyzji odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w L..
W decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne organ odwoławczy powołał się na związanie organów administracji oceną prawną zawartą w wyżej powołanym wyroku Sądu, wynikające z dyspozycji art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) i podkreślił, że kluczowe w jest ustalenie, jakie roboty budowlane zostały wykonane w związku ze zmianą przez inwestora przeznaczenia pomieszczenia nieużytkowego (strychu) na użytkowe (garderoba) i co za tym idzie, ocena, czy wykonane przez inwestora roboty budowlane, związane z wykonaniem m.in. schodów prowadzących na poddasze, dwóch ścianek działowych i szafy oraz instalacji elektrycznej, ocieplenia połaci dachowych i montażu okna dachowego wymagały pozwolenia na budowę, ewentualnie zgłoszenia, czy też nie podlegały żadnej reglamentacji, co warunkuje zastosowanie właściwej procedury naprawczej.
Organ wyjaśnił, że z materiału dowodowego wynika, że celem przeprowadzonych robót budowlanych w obrębie poddasza przedmiotowego budynku jest zmiana sposobu jego użytkowania z nieużytkowego na użytkowe - garderobę. Wskazuje na to zakres prac wykonanych przez inwestorów na poddaszu, ustalony w trakcie wielokrotnie przeprowadzanych oględzin, a obejmujący wykonanie m.in. schodów drewnianych prowadzących do poddasza, dwóch ścianek działowych i szafy, wykonanie instalacji elektrycznej oraz ocieplenie połaci dachowych i wykonanie okna połaciowego.
Organ podkreślił, że w aktach (k. nr [...] akt I instancji) znajduje się uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], [...], [...] z dnia 18 sierpnia 2004 r., wyrażająca zgodę na zagospodarowanie poddasza nad lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] w L..
Organ wskazał następnie, że z postępowania dowodowego, uzupełnionego o dodatkowe oględziny w postępowaniu odwoławczym, wynika, że wykonane przez inwestorów roboty budowlane polegające na przebudowie poddasza nad lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] w L., są zgodne z przepisami i nie wymagają przeprowadzenia czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli bowiem w wyniku wszczętego postępowania administracyjnego w sprawie legalności robót budowlanych organ ustali, że wykonane roboty są zgodne ze sztuką budowlaną i nie wymagają przeprowadzenia dodatkowych czynności ani robót w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, to wówczas brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W takiej sytuacji organ kończy wszczęte postępowanie w sprawie, wydając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzję o odmowie nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w tym przepisie.
W ocenie organu odwoławczego, istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. są kompletne i wyczerpujące, dokonane zgodnie z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 k.p.a. Ocena dowodów nie narusza normy wynikającej z art. 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Wspólnota Mieszkaniowa [...] [...] [...], [...] zarzuciła naruszenie:
- I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść wydanej decyzji, tj. a/ art. 31 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez błędne uznanie, że inwestor posiadał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas, gdy zgoda wyrażona przez Wspólnotę Mieszkaniową [...] [...] [...], [...] miała charakter warunkowy i dotyczyła wyłącznie przebudowy poddasza, zaś inwestorzy nie spełnili warunku i dopuścili się przebudowy również drugiej kondygnacji mieszkania, obejmującej część nieruchomości wspólnej - bez stosownej zgody Wspólnoty Mieszkaniowej, a więc bez prawa do dysponowania nieruchomością;
b/ art. 49b ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i nienałożenie na inwestorów opłaty legalizacyjnej, podczas, gdy przebudowa została zakończona i w ocenie organów została wykonana zgodnie z przepisami prawa, co w konsekwencji doprowadziło do zaakceptowania przez organy nadzoru budowlanego samowoli budowlanej bez żadnych konsekwencji wobec inwestorów, podczas, gdy przepis ten ma charakter imperatywny;
- II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj. a/ art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwej ocenie materiału dowodowego oraz treści wniosku strony w szczególności poprzez:
- - błędne uznanie, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej [...] nr [...] z dnia 24 czerwca 1994 r. daje inwestorom prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas, gdy uchwała ta dotyczyła wyłącznie zgody na przebudowę poddasza, nie zaś adaptacji części drugiego poziomu i wyraźnie, literalnie, wykluczała możliwość ingerowania w konstrukcję dachu, co miało miejsce w sprawie,
- - pominięcie faktu, że w lokalu na poddaszu zostały wstawione okna w połać dachową, a także została przebudowana instalacja centralnego ogrzewania, co wynika z treści oględzin zewnętrznych budynku oraz samego lokalu, co czyni twierdzenia organu o tym, że nie naruszono konstrukcji dachu co najmniej wątpliwymi,
- - nieprawidłowe ustalenie, że roboty przeprowadzone w lokalu nr [...] nie stwarzają zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi, podczas, gdy z treści materiału dowodowego wynika, że naruszenie konstrukcji dachowej poprzez wstawienie okna w połać dachową spowodowało przecieki do mieszkań poniżej i osypywanie się stropu, co również zostało pominięte przez organ przy ocenie stanu faktycznego;
b/ art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażające się w bezkrytycznej akceptacji stanowiska organu pierwszej instancji bez rozważenia i odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu, co pozwala uznać, że organ odwoławczy nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, przez co naruszył prawo strony do merytorycznego rozpoznania sprawy w obu instancjach;
c/ art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób odbiegający od wymogów prawa poprzez pominięcie jednoznacznego wskazania wszystkich faktów, na których oparł się organ i nieuwzględnienie twierdzeń podnoszonych przez uczestników postępowania oraz zarzutów podnoszonych w treści odwołania;
d/ art. 79 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1, art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie pełnomocnika Wspólnoty o przeprowadzanych przez organ pierwszej instancji w dniu 10 grudnia 2018 r. czynnościach w postaci przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, a w konsekwencji, uniemożliwienie Wspólnocie brania udziału w przesłuchaniu;
e/ art. 86 k.p.a. w zw. z art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony w sposób nieformalny i utrwalenie jej treści wyłącznie w formie notatki urzędowej zamiast protokołu, co uniemożliwia traktowanie jej jako dowodu w niniejszym postępowaniu i czynienie na tej podstawie ustaleń faktycznych;
f/ art. 153 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydany w niniejszej sprawie wiąże organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, podczas, gdy wyrok ten, z uwagi na charakter i zakres zaskarżonej decyzji, nie odnosił się do badania kwestii związanych z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 7 lipca 2020 r. G. A. wyjaśniła, że przebudowa poddasza została wykonana na podstawie uchwały wspólnoty mieszkaniowej. Przebudowa miała miejsce w roku 2011, natomiast przebudowa drugiej kondygnacji odbyła się w 2002 r. zaraz po zakupie mieszkania. W trakcie budowy bloku inwestor – firma [...] wykonała na jej zlecenie dwa okna połaciowe typu [...]. Odbyło się to jeszcze przed oddaniem kluczy do mieszkania i jego odbiorem. Uzgadniane było to z inwestorem i wykonawcą bloku. Zabudowa na drugiej kondygnacji została wykonana jako antresola z lekkich materiałów budowlanych (belki drewniane, deski podłogowe i sufit z karton-gipsu). Wykonano ten poziom w kubaturze mieszkania, ponieważ salon miał 5 m wysokości i nigdy nie był częścią wspólną (znajduje się w środku mieszkania).
Uczestniczka podniosła, że dokumentem potwierdzającym powyższe stanowisko jest ostateczne rozliczenie jej mieszkania, w którym ujęte są prace wykonane na jej zlecenie, obciążające ją dodatkowo, oprócz ceny, jaką zapłaciła za zakup mieszkania. Uczestniczka podkreśliła, że nie jest prawdą twierdzenie Wspólnoty, że powinna uzyskać na wykonanie okien zgodę, ponieważ okna te wykonane były podczas budowy bloku, przy czym wspólnota zna ten fakt, ponieważ posiada te dokumenty rozliczeniowe.
G. A. wskazała, że na trzecim poziomie nie znajduje się okno, tylko właz okienny, co zostało wielokrotnie opisane w protokołach powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Został on wykonany później - w roku 2011 w trakcie adaptacji części wspólnej znajdującej się na trzecim poziomie. Nie jest to okno połaciowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest legalność robót budowlanych polegających na przebudowie części poddasza nad lokalem mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w L. oraz na przebudowie drugiej kondygnacji tego lokalu.
Na wstępie rozważań dotyczących uchybień, jakie dopuściły się organy obu instancji, należy wyjaśnić, że wbrew stanowisku skarżącej, zarówno organy, jak i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku tutejszego Sądu z 21 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu [...], oddalającym sprzeciw G. i J. A. (dalej: inwestorzy) od decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., znak: [...], uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta L. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przebudowy części poddasza. Związanie to wynika z faktu, że decyzje kontrolowane przez Sąd w niniejszym postępowaniu stanowią konsekwencję wydania wyroku z 21 lutego 2018 r.
W wyroku wydanym w sprawie II SA/Lu 1/18 Sąd ustalił, że roboty budowlane, polegające na przebudowie poddasza lokalu [...], zostały wykonane przez inwestorów w 2011 r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, a zatem w warunkach samowoli budowlanej. W konsekwencji powyższego uznał, że organ nadzoru budowlanego ma obowiązek zbadać legalność tych robót budowlanych i rozstrzygnąć sprawę merytorycznie w oparciu o dyspozycję art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd przyjął, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego weryfikuje dotychczas wykonane roboty budowlane w aspekcie ich zgodności z przepisami budowlanymi, a więc w szczególności przepisami dotyczącymi bezpieczeństwa użytkowników danego obiektu budowlanego, a także chroniącymi interesy osób trzecich, przy czym, w tym postępowaniu należy weryfikować prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Sąd wskazał ponadto, że w występującym w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pojęciu czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem może mieścić się obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen bądź ekspertyz.
Powyższa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą zarówno organy nadzoru budowlanego, jak i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę na zasadzie art. 153 p.p.s.a.
Oczywiste jest, że ocena legalności wykonanych robót budowlanych, w tym ocena, czy inwestor dysponował prawem do ich wykonania, wymaga jednoznacznego, nie budzącego żadnych wątpliwości ustalenia zakresu i rodzaju tych robót. Tego obowiązku organy w rozpoznawanej sprawie nie wykonały należycie.
Najpoważniejszy zarzut skargi dotyczy braku rzetelnych ustaleń dotyczących naruszenia przez inwestorów konstrukcji dachu w budynku, w którym mieści się lokal nr [...]. Waga tego zarzutu wynika z obowiązku badania przez organy nadzoru budowlanego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego prawa inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co wyraźnie wyartykułował Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 1/18.
W istocie, pomimo sześciokrotnie przeprowadzonych oględzin lokalu nr [...], organy nie wyjaśniły i nie oceniły w sposób nie budzący wątpliwości, czy roboty budowlane polegające na przebudowie poddasza nad lokalem nr [...], objęte były prawem inwestorów do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
W niniejszej sprawie inwestorzy zasadnie wywiedli prawo do wykonania tych robót z uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...], [...], [...] z dnia 18 sierpnia 2004 r., "wyrażającej J. i G. A. zgodę na zagospodarowanie poddasza nad lokalem nr [...] w budynku przy ul. [...] [...] w L.". Z treści tej uchwały wynika m.in., że zgoda Wspólnoty na zagospodarowanie poddasza nad lokalem nr [...] została wyrażona pod warunkiem, że w przypadku naruszenia stanu technicznego dachu właściciel przywróci na własny koszt jego stan pierwotny" (k. 18 akt organu I instancji).
Nie ulega wątpliwości, że intencją podejmujących uchwałę było wprowadzenie zakazu jakiejkolwiek ingerencji budowlanej naruszającej stan techniczny dachu budynku przy robotach polegających na adaptacji poddasza nad lokalem nr [...]. Bezsprzecznie taką ingerencję stanowi wykonanie w dachu jakichkolwiek otworów.
Skarżąca wspólnota mieszkaniowa zarzuca nadużycie przez inwestorów prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikającego z przedmiotowej uchwały poprzez wykonanie w dachu budynku nr [...] otworu okiennego.
Powyższe potwierdza treść protokołów oględzin przeprowadzonych w dniach: 2 sierpnia 2017 r. (k. 89 akt organu I inst.), 22 sierpnia 2017 r. (k. 96 akt organu I inst.), 20 września 2017 r. (k. 125 akt organu I inst.), 2 października 2018 r. (k. 146 akt organu I inst.) oraz 23 października 2019 r. (k. 59 akt organu II instancji). Różnica pomiędzy nimi polega na określeniu tego otworu jako "okno połaciowe" (k. 89 akt organu I instancji), "wyłaz dachowy" (k. 96 akt organu I instancji, k. 59 akt organu II instancji), bądź "okno dachowe" (k. 146 akt organu I instancji). Rozbieżność ta nie ma jednak w istocie żadnego znaczenia. Niezależnie bowiem, czy otwór w dachu stanowi okno połaciowe, czy też wyłaz dachowy, jego wykonanie ze swej istoty narusza konstrukcję dachu.
Tymczasem organ drugiej instancji, wskazując w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że zakres prac wykonanych przez inwestorów na poddaszu obejmował m.in. wykonanie okna połaciowego (k. 67 akt organu II instancji), nie odniósł się do podniesionego w odwołaniu zarzutu braku po stronie inwestorów prawa do wykonania tego elementu.
Znamienne jest, że fakt wykonania otworu w dachu budynku nr [...] potwierdziła G. A. w piśmie procesowym z 7 lipca 2020 r., w którym wskazała, że "na trzecim poziomie nie znajduje się okno, tylko właz okienny, co zostało wielokrotnie opisane w protokołach powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Został on wykonany później - w roku 2011 w trakcie adaptacji części wspólnej znajdującej się na trzecim poziomie" (k. 34 akt sądowych).
Pomimo podniesionego w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej zarzutu organ odwoławczy nie odniósł się również do kwestii nielegalnego przebudowania przez inwestorów instalacji centralnego ogrzewania. Nie wyjaśnił ponadto, czy, a jeżeli tak, to kiedy, inwestorzy wykonali roboty budowlane na drugim poziomie lokalu nr [...], prowadzące do powiększenia powierzchni mieszkania o fragment stanowiący dotychczas pomieszczenie gospodarcze, a zatem część wspólną budynku, ewentualnie, na czym te roboty polegały i czy inwestorzy dysponowali prawem do ich wykonania. Organy nadzoru budowlanego nie powinny uchylać się od zbadania podnoszonego w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą zarzutu nielegalnego wykonania przez inwestorów robót budowlanych na drugim poziomie lokalu nr [...], ponieważ wymagają tego względy praworządności oraz szybkości i ekonomiki postępowania administracyjnego.
Wszystkie wskazane wyżej uchybienia zarówno przepisom postępowania, jak i – w ich konsekwencji – przepisom prawa materialnego, czynią zasadnymi zarzuty naruszenia przez organy obu instancji art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a przez organ odwoławczy – dodatkowo naruszenia art. 15 k.p.a. i art. 136 k.p.a.
Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, że część zarzutów skargi jest bezzasadna.
Po pierwsze, w dniu 10 grudnia 2018 r. organ nie przeprowadził dowodu w postaci przesłuchania inwestorki G. A.. Strona stawiła się w tym dniu w organie nadzoru budowlanego pierwszej instancji, który odebrał od niej oświadczenie i utrwalił je w formie notatki służbowej. Zajęcie przez stronę stanowiska w sprawie nie jest równoznaczne z przesłuchaniem jej (tego rodzaju oświadczenie strona mogła również złożyć do akt w formie pisemnej). Przedstawiciel skarżącej mógł się z tym stanowiskiem zapoznać i odnieść się do niego w pismach procesowych składanych w toku postępowania, co zresztą uczynił.
Zatem, wbrew ocenie skarżącej, w sprawie nie doszło do naruszenia art. 86 k.p.a. w zw. z art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 10 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony w sposób nieformalny i utrwalenie treści depozycji wyłącznie w treści notatki urzędowej, zamiast protokołu.
Po drugie, całkowicie chybiony jest zarzut nienałożenia na inwestorów opłaty legalizacyjnej, ponieważ taka opłata jest nakładana wyłącznie w przypadku samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 i 49b, tj. w przypadku budowy obiektu budowlanego bądź jego części bez pozwolenia na budowę, bez zgłoszenia bądź wbrew sprzeciwowi od zgłoszenia. W sytuacji, gdy mamy do czynienia z innym rodzajem robót budowlanych niż budowa (a do takich należy niewątpliwie przebudowa), prawo nie przewiduje nałożenia opłaty legalizacyjnej (zob. art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego). Powołany w zarzucie skargi art. 49b tej ustawy stosuje się wyłącznie do robót budowlanych polegających na budowie obiektu budowlanego bądź jego części.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i c/ p.p.s.a.
Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zostało wydane na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ostatnio ustawy.
Rozpatrując sprawę ponownie, organ nadzoru budowlanego pierwszej instancji w sposób jednoznaczny, nie budzący żadnych wątpliwości, ustali rodzaj i zakres robót wykonanych przez inwestorów w lokalu nr [...], w tym na poziomie trzecim i drugim tego lokalu, ustali termin, w którym poszczególne roboty zostały wykonane, a następnie oceni, czy inwestorzy dysponowali prawem do wykonania tych robót. Ustalenia te, poczynione przy wykorzystaniu wszelkich dopuszczonych prawem środków dowodowych, w tym – w razie potrzeby – inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen bądź ekspertyz, pozwolą na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.