Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia [...] r. (k.33) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego oddalił skargę. Orzeczenie jest prawomocne od dnia [...] r. (k. 33v).
W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) D. Ś. (dalej także jako: skarżący) złożył skargę o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. W jej treści wskazał między innymi, że: w toku postępowania nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych; został pozbawiony możliwości działania i obrony swoich praw, nie był należycie reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu; rozstrzygnięcie zapadło w wyniku popełnienia przestępstwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.
Zgodnie z art. 278 p.p.s.a. po upływie pięciu lat od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia postępowania, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Niewątpliwie okres ten upłynął z końcem dnia [...] r., czyli przed wniesieniem skargi o wznowienie postępowania. W związku z powyższym podstawą wznowienia postępowania mogły być tylko dwie przesłanki wskazane w art. 278 p.p.s.a. W pozostałym zakresie skargę należy uznać za wniesioną z uchybieniem terminu.
W ocenie Sądu skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Nie stanowi sformułowania podstawy wznowienia postępowania proste powtórzenie brzmienia przepisu, w szczególności gdy z samego uzasadnienia wynika, że podstawa nie zachodzi (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2011 r., sygn. I OSK 1722/11).
Należy wyjaśnić, że przez brak należytej reprezentacji – odnośnie osób fizycznych – należy rozumieć te sytuacje, gdy strona pozbawiona zdolności do czynności prawnych lub mającą ograniczoną zdolność do czynności prawnych, nie jest w postępowaniu reprezentowana przez właściwy podmiot (np. rodzica, opiekuna). Nie budzi wątpliwości Sądu, że brak należytej reprezentacji nie oznacza nienależytego wykonywania swoich obowiązków przez pełnomocnika strony.
W judykaturze wskazuje się, że niemożność działania jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Pozbawienie strony możliwości działania musi być skutkiem naruszenia przepisów prawa przez sąd w postępowaniu zakończonym orzeczeniem, którego dotyczy skarga o wznowienie. Ubocznie należy zauważyć, że strona działała w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika.
W związku z powyższymi rozważaniami należało dojść do konkluzji, że skarżący nie oparł skargi na ustawowej podstawie wznowienia, w związku z powyższym skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a.