Postanowienie WSA w Lublinie z 4 listopada 2008 r., II SA/Lu 682/08

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie

Rozpoznanie

w dniu 4 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkować zgody na realizację przedsięwzięcia w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skład

Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec przewodniczący

Uzasadnienie

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, wniesionej przez A. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

W doktrynie i literaturze jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- komentarz, LexisNexis, W-wa 2004, str. 122). W niniejszej sprawie zachodzi właśnie taka sytuacja, w której zapadła decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie nadaje się do wykonania jako decyzja samoistna, gdyż stanowi ona dopiero załącznik (etap poprzedzający wydanie) do wniosku o wydanie właściwej decyzji merytorycznej, jaką będzie pozwolenie na budowę lub inna decyzja enumeratywnie wymieniona w art. 46 ust. 4 i 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm. (art. 46 ust. 4b ustawy Prawo ochrony środowiska, dalej - ustawy POŚ).

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest decyzją, w toku której dokonywana jest wyłącznie ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Nie ustanawia ona żadnych uprawnień dla inwestora, stanowiących podstawę do podjęcia właściwych działań inwestycyjnych. Służy ona jedynie ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i stanowi etap poprzedzający uzyskanie pozwolenia na budowę, bądź innych decyzji inwestycyjnych.

Także, nałożone w decyzji obowiązki na inwestora staną się aktualne dopiero po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na budowę (lub innej), a strona będzie mogła skorzystać ze wszystkich środków zaskarżania tej decyzji, włącznie z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania - na etapie ewentualnego jej zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Z tych też przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w postanowieniu.