Uzasadnienie
Skarżący, w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego), na druku PPF wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadnił tym, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną, z którą utrzymuje się z jej emerytury w kwocie [...]złotych netto oraz swojej renty w kwocie [...]złotych netto. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto. Do kosztów utrzymania koniecznego skarżący zaliczył spłatę kredytu hipotecznego spłacanego w miesięcznych ratach po [...] złotych oraz koszty użytkowania mieszkania, leczenia, media – [...] złotych. Do skarżącego należy samochód osobowy m-ki [...], rok produkcji 1999 o wartości [...] złotych. Skarżący podkreślił, że nie jednokrotnie nie stać go na zakup żywności.
W piśmie z dnia 15 września 2017 r. wyjaśnił, że kredyt bankowy zaciągnął w roku 2003 a następnie uzupełnił go kredytem z roku 2006. Został ona zabezpieczony hipotecznie. Kredyt spłaca obecnie w ratach po około [...] złotych. W 2008 r. po przekazaniu gospodarstwa na syna wraz z nim oraz żoną wziął kredyt na budowę domy dla syna. Ten kredyt spłaca syn. Na koszty utrzymania koniecznego skarżącego składają się wydatki na mieszkanie od [...] złotych do [...] złotych miesięcznie, na energię elektryczną - [...] złotych za dwa miesiące ([...] złotych miesięcznie) – [...] złotych za dwa miesiące ([...] złotych miesięcznie), na media – [...] złotych miesięcznie, na Internet – [...] złotych miesięcznie, na telefon – [...] złotych – [...] złotych miesięcznie, na gaz [...] złotych – [...] złotych miesięcznie, na leki – [...] złotych miesięcznie. Skarżący podkreślił, że nie jednokrotnie nie stać go na wyżywienie.
Starszy referendarz sądowy stwierdził, że:
Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353).
Druga z wymienionych sytuacji zachodzi w sprawie niniejszej. Dochód miesięczny skarżącego nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z kosztami utrzymania koniecznego. Łączny miesięczny dochód gospodarstwa domowego skarżącego wynosi [...] złotych netto zaś stałe miesięczne koszty utrzymania koniecznego, bez kosztów wyżywienia wynoszą od [...] złotych do [...] złotych (kwoty uzyskane z zsumowania wysokości wydatków miesięcznych i ˝ wydatków ponoszonych co dwa miesiące, przy czym wysokość rat spłacanego kredytu uwzględniono w kwocie podanej w piśmie z dnia 15 września 2017 r.).
Zatem miesięcznie na poczet kosztów wyżywienia skarżącego i żony pozostaje kwota od [...] złotych do [...] złotych. Kwoty te nie pokryją miesięcznych kosztów wyżywienia dwuosobowej rodziny. Dlatego referendarz sądowy przyjął, że miesięczny dochód skarżącego nie jest w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym jego oraz żony.
Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.