Uzasadnienie
Z akt sprawy wynikało, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu wniosku Z.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...]maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku do zasiłku stałego wyrównawczego – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa – utrzymało w mocy swoją decyzję z dnia 30 kwietnia 2004r., podnosząc, iż argumenty strony mające świadczyć o naruszeniu prawa - nie były zasadne.
W skardze (z dnia 12 września 2004r.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z. W. zarzucił, iż nie brał on udziału w postępowaniu wznowieniowym wszczętym na mocy postanowienia Kolegium z dnia [...] kwietnia 2004r. Zarzucił też, że wyłączeniu od rozpoznania sprawy powinni podlegać pracownicy organów I i II instancji (GOPS oraz Kolegium).
W odpowiedzi na skargę Kolegium wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Pismem z dnia 16 stycznia 2005r. Z. W. cofnął skargę z dnia [...] września 2004r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (z dnia [...] sierpnia 2004r.) Nr [...]. Cofnięcie skargi uzasadnił tym, że wznowienie postępowania nie może zmienić wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego jaki zapadł w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 832/02.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Oceniając zaskarżoną decyzję, skład orzekający uznał, że decyzja ta nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, stanowiącą podstawę do stwierdzenia jej nieważności.
Postępowanie wznowieniowe dotyczyło ostatecznej decyzji Kolegium z dnia [...]maja 2002 r. Nr [...], objętej wcześniejszą kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 1 lipca 2003r. oddalił skargę Z. W. W ocenie Sądu, w trakcie postępowania wznowieniowego przeprowadzonego na wniosek skarżącego nie doszło do naruszenia prawa.
Kolegium prawidłowo odniosło się do zarzutów skarżącego wykazując ich bezzasadność.
Zdaniem Sądu, pismo procesowe skarżącego zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi nie zmierza do obejścia prawa.
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skarżący może cofnąć skargę, a jej cofnięcie jest wiążące dla Sądu.
Treść przepisu art. 60 cyt. ustawy określa także, kiedy cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Otóż cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności (zdanie trzecie art. 60 ustawy).
Z tego względu w rozpoznawanej sprawie, cofnięcie skargi przez Z. W. Sąd ocenił jako dopuszczalne.
W myśl art. 161 § 1 pkt 1 cyt. ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.