Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. K. złożoną w niniejszej sprawie.
Odpis tego wyroku z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 kwietnia 2016 r. (k. 47 akt sąd.).
Od wyroku tego skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika – adwokata A. B., wniósł skargę kasacyjną w dniu 2 maja 2016 r.
Zarządzeniami z dnia 11 maja 2016 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł oraz do usunięcia braków tej skargi, stosownie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej: "P.p.s.a."). Odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu oraz wezwanie do usunięcia pozostałych braków skargi kasacyjnej zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 maja 2016 r. (k. 63 akt sąd.). W zakreślonym terminie skarżący wpłacił żądaną kwotę, lecz nie usunął pozostałych braków skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 13 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę kasacyjną S. K.. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi strony w dniu 20 lipca 2016 r.
W dniu 26 lipca 2016 r. skarżący – działając przy pomocy pełnomocnika – wniósł zażalenie na to postanowienie.
Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1012/16, uchylił w całości powyższe postanowienie WSA w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu orzeczenia NSA zwrócił uwagę WSA w Lublinie na konieczność rozważenia, jaką skuteczność ma wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, zawarty w zażaleniu skarżącego na postanowienie WSA w Lublinie z dnia 13 lipca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna S. K. podlega odrzuceniu.
Z art. 176 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać:
- 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części;
- 2) przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie;
- 3) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Ponadto poza wymaganiami, o których mowa wyżej, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy (§ 2).
Wykonując wytyczne Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte we wskazanym postanowieniu z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1012/16, Sąd stwierdził, że złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, w zażaleniu skarżącego na omawiane postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2016 r., nie wywołało skutku prawnego w postaci uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 15 lutego 2016 r. Powyższa ocena wynika z tego, że termin do uzupełnienia braków skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg wraz z doręczeniem wezwania Sądu w tym przedmiocie pełnomocnikowi skarżącego, co nastąpiło w dniu 24 maja 2016 r. (k. 61, 63). Doręczenie adwokatowi A. B. omawianego wezwania było obowiązkiem Sądu, z uwagi na udzielenie temu adwokatowi przez skarżącego – w dniu 7 września 2015 r. – pełnomocnictwa do działania w sprawie w imieniu skarżącego, w charakterze pełnomocnika – "we wszystkich instancjach, z prawem substytucji" (k. 11).
Podkreślenia wymaga, że okoliczność tę należało wziąć pod uwagę z urzędu, wobec treści postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1012/16. Jest bowiem oczywiste, że NSA w tym zakresie nie rozstrzygnął sprawy, albowiem – jak wynika z uzasadnienia wspomnianego postanowienia – Sąd ten ocenił zakres umocowania adwokata A. B. wyłącznie w oparciu o pełnomocnictwo z dnia 25 kwietnia 2016 r. (znajdujące się w aktach sądowych na karcie 56).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie z urzędu stwierdza, że w okresie pomiędzy 7 września 2015 r. a 25 kwietnia 2016 r. zarówno sam skarżący, jak i jego pełnomocnik, nie powiadomili Sądu o modyfikacji zakresu pełnomocnictwa. Ponadto nawet treść oświadczenia zawarta w dokumencie pełnomocnictwa z dnia 25 kwietnia 2016 r. nie świadczy o tym, aby dokonano zmiany zakresu umocowania pełnomocnika w stosunku do tego, co wynikało z pełnomocnictwa udzielonego w dniu 7 września 2015 r.
Nie budzi przy tym wątpliwości, że pełnomocnictwo z dnia 7 września 2015 r. jest pełnomocnictwem do prowadzenia sprawy w rozumieniu art. 36 pkt 2 P.p.s.a., nie zaś do niektórych tylko czynności w postępowaniu, o czym mowa w art. 36 pkt 3 tej ustawy. Konsekwencją tego jest, że zakres umocowania pełnomocnika skarżącego, wynikający ze wspomnianego pełnomocnictwa, udzielonego w dniu 7 września 2015 r., obejmuje – z mocy samego prawa – wszystkie czynności wskazane w art. 39 P.p.s.a., w tym sporządzenie skargi kasacyjnej oraz usunięcie jej braków.
W tym stanie rzeczy, Sąd oceniając zakres pełnomocnika, stwierdził, że w dacie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej istniał prawny obowiązek doręczenia tego wezwania pełnomocnikowi, a nie stronie – na podstawie pełnomocnictwa z dnia 7 września 2015 r. (zob. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2007 r., sygn. akt II FZ 415/07, ONSAiWSA 2008, nr 2, poz. 28). Powyższa okoliczność wymagała podjęcia czynności przez Sąd z urzędu, z uwagi na to, że niewątpliwie nie wchodziła ona w zakres rozstrzygnięcia kasacyjnego Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w zakres – wyrażonych przez ten Sąd – wiążących zaleceń co do dalszego postępowania, zawartych w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1012/16, na podstawie art. 190 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.
To oznacza, że pełnomocnik skarżącego, w zakreślonym przez Sąd terminie, który upłynął w dniu 31 maja 2016 r., nie usunął braków skargi kasacyjnej, zgodnie z art. 176 § 2 P.p.s.a., co obligowało Sąd do odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 tej ustawy.
Z tych względów Sąd orzekł, jak w postanowieniu.