Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 4 marca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla strony skarżącej [...] A. K., któremu strona udzieliła stosownego pełnomocnictwa.
W dniu 2 sierpnia 2010r. do sądu wpłynął wniosek [...] A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu wraz z opinią "o braku podstaw do podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie" i dokumentem pełnomocnictwa. Złożony wniosek nie zawierał oświadczenia, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2010r. referendarz sądowy odmówił pełnomocnikowi skarżącego przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej w ramach prawa pomocy, bowiem wiosek w tym przedmiocie nie zawierał oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Brak takiego oświadczenia nie jest brakiem formalnym, który może być uzupełniony w trybie art. 49 p.p.s.a.
Następnie w dniu 24 sierpnia 2010r. wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika skarżącego, w którym złożone zostało oświadczenie, o którym mowa w § 20 cytowanego rozporządzenia oraz podniesione zostały argumenty, iż żaden przepis prawa nie rodzi skutek polegającego na utracie prawa do wynagrodzenia w przypadku braku omawianego oświadczenia oraz, że pełnomocnik nie był związany jakimkolwiek terminem do zgłoszenia wniosku o przyznanie kosztów.
Zarządzeniem Przewodniczącego wydziału z dnia 24 sierpnia 2010r. powyższe pismo potraktowane zostało jako sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego z dnia 6 sierpnia 2010r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Wniosek [...] A. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako "ppsa", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
W myśl art. 250 ppsa, wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje również rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Zgodnie z § 20 tego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Omawiane oświadczenie jest obligatoryjnym składnikiem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. W doktrynie podkreśla się, iż to oświadczenie nie jest elementem formalnym wniosku, tylko stanowi zasadniczy składnik uzasadnienia tego wniosku (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. B. Dauter, B.Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, 3 wydanie, W-wa 2009, s. 704).
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że brak oświadczenia pełnomocnika, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie [...] wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia. Nie stosuje się do niego trybu uzupełnienia jego braków, opisanego w art. 49 ppsa (por. post. NSA z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt II FSK 862/05 Lex nr 242945; post. NSA z 25 marca 2009r., sygn. akt II FZ 90/09 niepubl.; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 października 2005 r. sygn. akt III SA/Gd 373/04, LEX nr 235283).
Podzielając wyżej przedstawione orzecznictwo jak też stanowisko doktryny, stwierdzić należy, że przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Skoro bowiem ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego we wniosku z dnia 30 lipca 2010r. (data wpływu – 2.08.2010r.) o przyznanie wynagrodzenia nie złożył oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, to należało odmówić przyznania kosztów. Stanowiska Sądu nie zmienia fakt późniejszego złożenia wymaganego oświadczenia w piśmie z dnia 19 sierpnia 2010r. (sprzeciwie), ponieważ do tych braków nie stosuje się trybu uzupełnienia (art. 49 ppsa).
Odnosząc się do argumentów podniesionych w sprzeciwie należy również podkreślić, iż złożenie wniosku o przyznania kosztów nieopłaconej pomocy nie jest wprawdzie obwarowane zachowaniem określonego terminu procesowego, jednak złożony wniosek musi odpowiadać innym wymogom określonym w powołanych wyżej przepisach. W niniejszej sprawie przedmiotowe wniosek, złożony w dniu 2 sierpnia 2010r., nie spełniał wszystkich wymogów, a późniejsze złożenie oświadczenia nie mogło czynić przedmiotowego wniosku zasadnym.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 250 i 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 20 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należało odmówić [...] A. K. przyznania wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy.