Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje Kierownika Sekcji Świadczeń Miejskiego Centrum Pomocy Rodzinie z dnia [...] r znak: [...] w sprawie przyznania M.G.-F zasiłku rodzinnego na syna K.G. w wysokości 43 zł miesięcznie i odmowy przyznania dodatku do powyższego zasiłku z tytułu samotnego wychowywania dziecka.
W motywach rozstrzygnięcia Kolegium stwierdziło, iż zgodnie z art.12 ust.1 w związku z art.3 pkt.17 ustawy o z dnia 28 listopada 2003 r o świadczeniach rodzinnych dodatek z tytułu samotnego wychowywania dziecka przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi prawnemu dziecka albo faktycznemu dziecka, jeżeli łącznie spełnione są dwa warunki: nie pozostaje w związku małżeńskim lub ma sądownie orzeczona separację (panna, kawaler, wdowa, wdowiec, osoba pozostająca w separacji lub rozwiedziona) oraz wspólnie nie wychowuje dziecka z ojcem lub matką dziecka. W ocenie Kolegium akta sprawy wskazują, iż odwołująca się pozostaje w związku małżeńskim, co wyklucza możliwość przyznania jej omawianego dodatku.Organ odwoławczy podkreślił, iż strona do dnia 30 kwietnia 2004 r nie pobierała świadczenia z funduszu alimentacyjnego, co umożliwiłoby wypłatę dodatku na podstawie art.60 ust.2 powołanej ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.G.-F. wskazując na bardzo ciężką sytuacje finansową w jakiej się znajduje wnosiła o przyznanie jej wspomnianego dodatku do zasiłku rodzinnego. Wyjaśniła, iż nie pobierała świadczeń z Funduszu Alimentacyjnego, gdyż sytuacja finansowa w jakiej się wówczas znajdowała pozwalała na utrzymanie jej i dziecka, dlatego nie starała się o zasiłek z Funduszu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona, jednak z innych przyczyn, niż wskazane w uzasadnieniu skargi, a które sąd może uwzględnić nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U Nr 153, poz.1270). Stosownie do art.20 ust.2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r o świadczeniach rodzinnych (Dz. U Nr 228, poz.2255 ze zmianami) postępowanie w sprawie świadczeń rodzinnych prowadzi organ właściwy. Oznacza to wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się oświadczenie rodzinne lub otrzymującej świadczenie rodzinne (art.3 ust.17). Realizują oni zadania w zakresie świadczeń rodzinnych jako zadanie zlecone z zakresu administracji rządowej (art.20 ust.1). Ustawa nie określa jednak organu odwoławczego w sprawach dotyczących ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz jego dodatków, odsyłając w tej kwestii do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art.32).
Według art.127 § 2 kpa właściwy do rozpoznania odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Art.17 ust.1 kpa stanowi zaś, iż organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego samorządowe kolegia odwoławcze, chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej. Wprawdzie przepis ten nie przesądza o tym, iż organ wyższego stopnia jest w omawianym przypadku także organem odwoławczym od decyzji wydawanych przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta w sprawach zasiłków rodzinnych i dodatków do zasiłku, to jednak biorąc pod uwagę, iż kompetencje odwoławcze i kompetencje nadzorcze w tej samej kategorii spraw powinny co do zasady spoczywać właściwość rękach tej samej kategorii organów (por. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 5 marca 2001 r sygn. akt OSA 1/ 2001 OSP 2001 / 7 - 8 / 106) uznać należy właściwość Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako organu odwoławczego.
Wyłącza ja wskazanie innego właściwego organu na mocy ustaw szczególnych. Taka ustawą jest kodeks postępowania cywilnego, który w art..4778 § 2 sprawy o zasiłek rodzinny oraz o dodatki do zasiłku rodzinnego przekazuje do właściwości sądów rejonowych. Tym samym wyłączona jest w tych sprawach właściwość samorządowych kolegiów odwoławczych. Rozpoznając w tej sytuacji odwołanie, Kolegium, nawet wobec wskazania go w decyzji organu pierwszej instancji jako organu odwoławczego, wydało decyzję z naruszeniem przepisów o właściwości co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności (art. 156 § 1 pkt.1 kpa).
Z tego względu na podstawie art.145 § 1 pkt.2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.