Uzasadnienie
A. P. – reprezentowana przez [...] A. S. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], orzekające o uznaniu za nieuzasadnione ponaglenia skarżącej w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy o sygn. [...], dotyczącej niewypłacenia świadczenia rodzicielskiego przyznanego A. P. decyzją z dnia [...] r. nr [...].
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji tych sądów określają natomiast przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a.").
Z powołanych regulacji wynika, że kontrola sądu administracyjnego obejmuje rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zapadłe m.in. w formie postanowienia. Art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ogranicza jednakże kognicję sądu w tym zakresie jedynie do postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty. Do właściwości sądów administracyjnych należy ponadto kontrola postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; (art. 3 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).
Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stwierdzić zatem należy, że zaskarżone postanowienie wykracza poza zakres przedmiotowy powołanych wyżej regulacji. Jak wynika z art. 37 § 6 k.p.a., ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie bądź na przewlekłość postepowania, skutkuje uruchomieniem działania nadzorczego organu wyższego stopnia. Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia ocenia, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania oraz stwierdza, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia (jeżeli postępowanie jest niezakończone), a nadto zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Wniesienie ponaglenia na podstawie art. 37 k.p.a. jest nadto niezbędną przesłanką wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia zapada zatem w toku postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga o istocie sprawy, ani też nie kończy postępowania. Nie przysługuje od niego także zażalenie, bowiem brak jest szczególnych unormowań wskazujących na możliwość zaskarżenia takiego postanowienia, a jak wynika z art. 141 § 1 k.p.a. zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w ustawie. Oczywiste jest nadto, że postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie jest postępowaniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym. W związku z powyższym na postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie służy skarga do sądu administracyjnego.
W konsekwencji uznać należy, że skarga złożona przez [...] A. S. w imieniu skarżącej A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zapadłe w wyniku rozpatrzenia ponaglenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a., jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji postanowienia.