Uzasadnienie
K. N. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza z dnia [...] r., nr [...] ustalającej jednorazową opłatę planistyczną, wniósł o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 wskazanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powołana regulacja prawna przewiduje jednocześnie możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych w granicach tej samej sprawy.
Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie uważa się, że zwrot "w granicach tej samej sprawy" należy interpretować na tle art. 3 § 2 P.p.s.a., który wskazuje na przedmiot sądowej kontroli, a także art. 134 i art. 135 tej ustawy, które regulują zakres sądowej kontroli. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Pojęcia "granice tej samej sprawy" i "granice sprawy, której dotyczy skarga" zakreślają zatem zbliżone ramy prawne.
W postanowieniu z dnia 1 grudnia 2011 r., (sygn. akt I FZ 404/11 opubl. w Lex nr 1069479) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że tożsamość pojęcia "sprawy" w sposób wyżej określony wyznaczają elementy skonkretyzowanego w danym rozstrzygnięciu stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw, tj. prawnej i faktycznej (por. także postanowienie NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 138/12 opubl. w Lex nr 1121276).
W rozpatrywanej sprawie uzasadnione jest natomiast przekonanie, że rozstrzygnięcia organów obu instancji nie zachowują tożsamości w zakresie podstawy rozstrzygnięcia, odróżnić trzeba bowiem kwestię ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej, od oceny, czy strona zachowała termin do wniesienia odwołania. W kwestionowanym skargą postanowieniu organ odwoławczy nie odnosił się do zasadności nałożonego na stronę obowiązku, skoro brak było merytorycznej kontroli dokonanej przez organ drugiej instancji, a postępowanie zakończone zostało procesowo, stwierdzeniem uchybienia terminu do wniesienia odwołania przez stronę.
Brak jest zatem podstaw do przyjęcia tożsamości obu wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć w znaczeniu materialnoprawnym.
W świetle powyższych rozważań wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji nie mógł zostać uwzględniony.
Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., należało orzec, jak na wstępie.