Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. decyzją z dnia 26 kwietnia 2002 r. (...) po rozpatrzeniu odwołania Heleny i Eugeniusza M. od decyzji Wójta Gminy G. z dnia 26 marca 2002 r. (...) w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na nadbudowie budynku gospodarczego do wysokości dwóch kondygnacji z przeznaczeniem na część magazynowo-mieszkalną na działce nr 3363/1 położonej w G. działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa i art. 42 ust. 2 i 1, art. 43 i art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./ - orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.
W motywach powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Gminy G. uchwalonego przez Gminną Radę Narodową uchwałą nr XL/44/90 z dnia 17 stycznia 1990 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. nr 7 poz. 34 z dnia 20 marca 1990 r., nadal obowiązującą na podstawie uchwały nr VII/39/90 Rady Gminy G. z dnia 14 grudnia 1990 r. w sprawie ustalenia i ogłoszenia wykazu aktów prawa miejscowego wydanych przez Gminną Radę Narodową i Naczelnika Gminy G. przed dniem 27 maja 1990 r. - planowana inwestycja ma być realizowana na działce 3363/1 położonej na terenach oznaczonych w planie jego części graficznej symbolem 24 MNn, UH, który oznacza zabudowę jednorodzinną szeregową, usługi, handel.
W ustaleniach realizacyjnych planu dopuszcza się adaptację stanu istniejącego, możliwość modernizacji, wysokość zabudowy do II kondygnacji.
Powyższe ustalenia planu dowodzą, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Eugeniusz i Helena M. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Wskazali, że nadbudowa budynku gospodarczego przez inwestorów spowoduje zaciemnienie budynków mieszkalnych skarżących.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może taką uchylić tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r./.
Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.j.: Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139/ w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Plan ten w świetle art. 7 powołanej ustawy jest przepisem gminnym, czyli stanowi on tzw. prawo miejscowe na terenie którego dotyczy. Zgodność lub niezgodność z tym planem projektowanego zamierzenia inwestycyjnego jest podstawowym kryterium rozstrzygnięcia w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.
W sprawie niniejszej poza sporem jest, że nieruchomość na której przewidziana jest realizacja przez Jana G. nadbudowy budynku gospodarczego /działka nr 3363/1/ położona na obszarze oznaczonym w obowiązującym na tym terenie planie zagospodarowania przestrzennego Gminy G. uchwalonego przez Gminną Radę Narodową w G. uchwałą nr XI/44/90 z dnia 17 stycznia 1990 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. nr 7 poz. 34 z dnia 20 marca 1990 r., nadal obowiązującą na podstawie uchwały nr VII 39/90 Rady Gminy G. z 14 grudnia 1990 r. jako obszar o symbolu 24 MNn, UH, który oznacza zabudowę jednorodzinną, szeregową, usługi handel. W ustaleniach realizacyjnych dopuszcza się adaptację stanu istniejącego, możliwość modernizacji, wysokość zabudowy do II kondygnacji.
Należy zatem podzielić stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie, że projektowana nadbudowa budynku gospodarczego odpowiada w pełni przeznaczeniu terenu.
Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że na etapie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie można mówić o ewentualnym naruszeniu przez projektowaną inwestycję prawa własności skarżącego.
Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest pierwszym etapem w czynnościach administracyjnych zmierzających do realizacji inwestycji w przypadkach kiedy prawo budowlane tak stanowi. Istotą tegoż postępowania jest stwierdzenie, czy planowana inwestycja pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Okoliczności podnoszone w skardze, a dotyczące warunków technicznych planowanej inwestycji nadbudowy budynku mogą być podnoszone na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Ochrona osób trzecich w postępowaniu o ustaleniu warunków zagospodarowania terenu może w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego.
W świetle powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z zasadami prawa w rozumieniu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz w rozumieniu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego.
Należało więc na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzec jak w sentencji.